Dürüst olmak gerekirse, bundan 6 sene önce vizyona giren Dabbe, korku sineması adına biraz olsun umutlanmamı sağlamıştı. Seyirciyi tam ortadan ikiye ayıran, kimilerini çatlatana kadar güldürürken, kimilerini de koltuğa çivilediği iddia edilen bir filmdi ne de olsa… Okul gibi bir korku-komedi, Büyü gibi de “eksik” bir film sonrasında arayı soğutmadan vizyon şansı bulması, sektörde korku kulvarının bir şekilde “doldurulabileceği” düşüncesinin de filizlenmesini sağlamıştı (en azından filmi beğenenler açısından).

Gel gelelim aradan geçen süreç içerisinde pek çok niteliksiz korku hikayesi izledik perdede. Bu “niteliksizliği” de, adaptasyon sıkıntılarına bağladık. Ama Hasan Karacadağ, yeni “iddialar” eşliğinde üretmeye devam etti. Türkiye’nin ilk canavar filmi etiketi ile vizyona giren Semum’un, The Exorcist ’e öykünmesi ve reklamı yapılan canavarın da Iron Maiden’ın maskotu Ed’i andırması, fazla iddianın izleyicide her daim olumsuz karşılanacağının resmiydi adeta! Sıkıntının bir kısmı da, altından kalkılamayacak iddialar ile yola çıkılmasıydı.

Kaldı ki video döneminde tonlarca düşük bütçeli canavar filmi izlemiş sinemaseverler olarak, karşılaştığımız en sevimli örneklerden biri olduğunu bile söyleyebiliriz Semum’un. Nitekim sonrasında Dabbe 2 geldi ve kötü oyunculuklar ile yanlış yönlendirilen enerjinin pek de rastlantı olmadığına inanmaya başladık.

Öteki Sinema © 2026 | 20 yorum | yazının devamı »