Yalnız Shaw Brothers fln bir anda Bruce Lee’nin altında kalıyor ya orası da ilginç oldu. 50-60 sineması da (70leri ayrı tutmak lazım, eleştiren yapımlar ağırlıkta orada) bu hesapça Amerika Rüyası ideolojisinin pompalanması olmuyor mu? Norris biraderlerin yapımcılığını da amerika’da en fazla tutan iki seri ve bir TV dizisi gibi söylemek de abes oldu kanımda.

aynı sonuca varıyoruz aslında. ama sebepleri farklı görüyoruz.

kolay gelsin

Aaron Norris’in yapımcılığı Chuck Norris filmografisinde çok önemsiz bir yer işgal eder. Sadece İyiler Siyah Giyer, Yalnız Kurt filmleri ve TV için çekilen Texas Ranger’lar sanırım.

70’ler ve 80’ler Holywood’una bakılınca Reagan’ın başkan seçilmesiyle tüm sektörün nasıl bir kaba propaganda aracı haline geldiği de çok açıktır aslında… Bu yazının konusu olmayan Top Gun’lar, Conan’lar, Gerçek Yalanlar gibi onlarca ve hatta belki yüzlerce filmle örneklenebilir bu durum.

neyse ki yapımcılığı kısmı doğru çıktı.
saygılar

şimdi ufaktan düzeltme havasında cevap vermek istiyorum:

Chuck Norris yapımcılık konusu:

http://en.wikipedia.org/wiki/Chuck_Norris , Rise of Fame başlığı altında şu satırlara dikkat edilirse görülebilir.

“…Many of the aforementioned films were produced by Chuck Norris’s brother Aaron, as were several episodes of Walker, Texas Ranger.”

Öncesinde Cannon grubundan çıkan filmleri sayılmış ve anlatılmıştır bu cümlenin. Aaron Norris zaten çoğu filmin de yönetmenidir.

C.Bronson’ın bir ortaklığı yok fakat JCVD’nin mesela küçük yapımlarda uzun süre kalmasının sebeplerinden biri de bu.

Ortaklık ya da Ortak yapımcılık kısmını çıkarırsak da orada söylemek istediğim oyunculuk kalitesinden çok aksiyona yönelen küçük bütçeli yapımlarla video, dünya küçük sinema piyasasına damardan girip yüksek kar elde etme güdüsü idi.

Bruce Lee vs Chuck Norris:

Bruce Lee’nin Chuck Norris ile film için anlaşması bir ırklar arası güç gösterisinden öte ticari kaygıdan ileri geliyor. Hatta bu konuda anektodlar var bizzat C.Norris tarafından anlatılan.

Sevgili Murat Tolga Şen,

Hata olarak belirtttiğim şeyler arasında yoruma açık şeyler olduğunu belirtmişsin. ama yanlış tespitler olduğunu düşünüyorum yazıda. mesela çoğu insanın Death Wish serisinin 70lerdeki filmlerinin 80lerdeki bu ucuz filmlere zemin hazırladığı tezini kabul edeceğini sanmıyorum. aksine D.W.’de önermenin bir kenara atıldığı, Vigilante kavramından kopan kalitesiz aksiyona 80lerdeki Death Wish’lerde geçilmiştir.

Kısacası yazıda belirtildiği kadar siyasi bir amaçla oluşturulduğunu düşünmüyorum bu filmlerin.

Aslında alıcı, izleyicinin talep şeklinden ve talep niteliğinden ileri gelen, ucube bir şekillenmeden bahsedebiliriz.

80lerde dünya pazarına ideoloji pompalanması işini silahların patlayıp etrafı harabeye çevirdiği bu serilerle anmak yanlış. Zira bu tür, 80lerin aksiyon filmleri süregelen bir trend’in ABD’ ve onun yörüngelerine kolayca akacak haliyle ortaya çıkmış sonrasında da bazı kısımları evrilip geri kalan yerleri yokolup gitmiş bir türdür. Bu filmlerin geçmişinde de Amerikan western’inden çok Hong Kong’un 70lerde görece daha kapalı bir ortama ulaştırabildiği dövüş sanatı, suç ve çatışma içeren aksiyon filmleri vardır.

…diye düşünüyorum :)

son paragraf: Kan Güncesi’nde ve Gölge – Korku dergisinde yazmaya çalışıyorum. ama şu sıra hiçbir şey yazamıyorum :)

Yazınızda “80lerin ucuz aksiyonları genelde aktörlerin, kafa oyuncuların kendi ortağı oldukları firmalardan çıkan, yüksek kar amacı güdülen bu nedenle de yapım bütçesinin kısık direkt olarak videoya yönelmiş ürünlerdir. eleştirmenlerden çok halka yöneldikleri için de devletle aynı dili konuşuyor olmaları çok doğal bu yüzden. ” demişsiniz ancak o dönemin önemli film şirketlerinden ne Cannon’ın Chuck Norris ya da Charles Bronson veya Van Damme ile bir ortaklığı vardır http://www.imdb.com/company/co0062027/ ne de Reb Brown ya da benzerlerinin Flora Film http://www.imdb.com/company/co0014561/ adlı italyan şirketiyle bir ortaklığı söz konusudur… Sanırım, bilgi yanlışı var? Saygılar.

Senin yorumların da güzel ama ben kendi penceremden değerlendirdim olayı… Ben de zamanında ayıla bayıla seyrettim ama şimdi görüyorum ki hepsi kör parmağım gözüne kaba bir propaganda materyaliymiş. Eğer bir yerlerde yazıyorsan yazılarını okumak isterim, yazmıyorsan da türe olan ilgini kaleme aktarıp Öteki Sinema karasularında paylaşabilirsin (Yazar olarak…)

80lerin aksiyon filmlerini birçok şeyle suçlayabilir, ilişkilendirebiliriz. Silah sektörünün her filmde biraz daha büyüttüğü silahların ve şu an her filmin kendine ait cephaneliği olmasını sağladığını, bu tür film severlerin arasında ciddi silah fetişistleri oluşturduğunu söyleyebiliriz. exploitation sinemanın video ile tanışıp 80lerde piyasa ile entegre olmasının bir sonucudur belki bu. ya da dövüş sanatları furyasını global anlamda Bruce Lee filmleri ile başlatabiliriz. Yaygınlaşması yine video sayesinde olur. İnsanların sınırsız sevgi göstermeleri ise talepteki bir tür kaotik tuhaflık olabilir. Chuck Norris dediğimiz adamın sinemaya geçip aktör olarak hayatını kazanmadan önce en saygı duyulan karate-ka’lardan biri olmasını geçtim sadece, yeraltı argo sözlüğüne armağan ettiği “İyiler siyah giyer” (1978 yapımı) gibi filmleri sayesinde ayrıca ve daha derin incelenmesi gerektiğini düşünüyorum. Üstelik LoneWolf McQuade’de meksikalı silah kaçakçılarıyla değil Amerikalı, Meksikalı ve Avrupalı bir silah kaçakçılığı örgütüyle mücadele etmesi söz konusu.

80lerin ucuz aksiyonları genelde aktörlerin, kafa oyuncuların kendi ortağı oldukları firmalardan çıkan, yüksek kar amacı güdülen bu nedenle de yapım bütçesinin kısık direkt olarak videoya yönelmiş ürünlerdir. eleştirmenlerden çok halka yöneldikleri için de devletle aynı dili konuşuyor olmaları çok doğal bu yüzden.

Canon’un Delta Force serisi fln son derece sansasyonel filmler olsa da direkt olarak propoganda aracı olarak yapıldıklarını düşünmüyorum.

Verilen örneklerden birkaç tanesi dışında diğerlerinin yanlış değerlendirildiği, bahsedildiği kadar politik derinliğe sahip olmadığını düşünüyorum.

Ama yazıyı okurken bir laf aklıma geldi. Herşey politiktir, 80’lerden beri gözümüze sokulan bu kaslı adamları ağzımız açık izledik, güldük, eğlendik, sevdik en sonunda da bağrımıza bastık. Peki bugünden sonra Türk sineması da muhafazakarlaşacakmı acaba? Muhafazakarlaştıkça biz daha çok sevecekmiyiz? Daha çok “evet” biz bu filmleri seviyoruz diyecek miyiz acaba? Merak ediyorum…