herkese teşekkür ederim

Editörün notu: Yorumunu yayınlamadık çünkü yukarıdaki genel tartışmanın çok dışında ve fikir barındırmayan bir sataşmadan ibaretti. Ayrıca bu sitenin pornografi ile bir derdi yok. Seviyoruz biz… Antichrist’te porno sahnelerinden başka bir şey görmediysen de bunu anlatmanın yolu o mesajda yazdığın şey değildi. Umarım anlatabilmişimdir.

Daha bir çok imge keşfettim ama yazım gereğinden uzun oldu o yüzden burda noktalıyorum

Bir de anlamadığım nokta, çocuğun ayağındaki bozukluk ve ayakkabıyı ters giydirme konusuydu. Biri bana bunu açıklayabilir mi? Filmi tekrar izlemeye cesaretim yok :)

ekşi sözlükte beğendiğim birkaç yorum oldu, onları da sizlerle paylaşmak ve bu konulardaki düşüncelerinizi almak istiyorum:

……………………………
“tezi için witchcraft edebiyatına dalan bir kadının, içlerinde varolduğuna inanılan şeytan yüzünden öldürülen binlerce cadı kadının öykülerinde, karşıt okumadan egemen okumaya geçişi.
ilerledikçe dehşet ve üzüntüsünün yerini alan hak verişi ve kabullenişi.
içindeki şeytanı kabul edişi ve ona boyun eğişi.
kendinden yarattığı deccal.

“a crying woman is a scheming woman”.

kendi samimiyetine olan inancını yitirmiş, bütün motivasyonunu şeytandan alması gerektiği saplantısında.
şeytanın pençesinden kurtulmak istediğinde cinsel hazzın koynuna sığınan.
olmayınca onu bedeninden kesip atarak tümüyle özgürleşmeye davranan.
hastalıklı düşünceleri karşısında dehşete düşmüş kocasını en nihayetinde ikna eden.
kendini zorla avlatan cadı.
……………………
yine ekşi sözlükte anti christ diye aradığınızda 53 numaralı yorum çok iyi, özellikle şu bölümü:
“…..burada bariz anlam veremediği olguları, tanımlayış şeklini değiştirmek yerine tanımladığı şeyi değiştirmeye çalışarak, sadece kendi teorik sınırları içinde tarif edebilen ve burdan yola çıkarak çözmeye çalışan batılı rasyonel erkek * tasvir ediliyor. ve sözümona sorun çözen, güçlü, stabil, güvenilir olan bu erkek kadınla sadece onu ortadan kaldırarak bir anlaşmaya varabiliyor.

kadının burada “habis”liğini “kabullenmiş” olması da pek bir şeyi değiştirmiyor, zaten onu baskı altına almanın tek yolu, bunu kabullenmesini sağlamaktan geçiyor. yani genel olarak toplumun yüzyıllardır kollektif olarak başardığı bir şeye işaret ediyor bu da. zaten hem kadının akli dengesinin yerinde olmadığını kabul edip, hem de “habis”liğini kabul ettiğini söyleyişine mantıklı birinin beyanı gibi prim vermek de bu tutarsız okumanın başka bir yönü.”

sanırım benim için yine Antichrist’ın müthiş bir sinema eseri olmasının asıl sebebi, tartışma yaratabiliyor olması. çünkü örneğin Gülnur’a cadı katliamını araştıran bir “feminist” gibi görünen kadın (seçtiği konu itibariyle sanırım) bana da sıradan bir Avrupalı kadın gibi gözüktü. kaldı ki, araştırma yaparken delirmesi ve tam tersi istikamete kırması direksiyonu çok da şaşırılacak bir durum değil bence. örneğin bizim de “eski solcu yeni ümmetçi” gibi bir sürü yazar ve aydınımız var, birşeyleri araştırırken çark eden. asıl bahsetmek istediğim bu değil aslında bu nokta üzerine.
ben kadının katliamlardan tarifsiz bir şekilde etkilendiğini ve beyni bu travmayla başedemediği için kabullenmeyi seçtiğini düşündüm izlerken. kabullenmek her zaman acıyı azaltır. bu tür kabullenme çünkü, görmezden gelmedir. bu işkenceyi kabul edemeyen zihin, bir süre sonra işkenceciyi haklı görmeye başlar. diğeri çok daha komplike bir durumdur ve zihin bu durumu çözmeyi reddediyordur. tecavüz mağdurlarında da görülür bu durum. kadının ilk tepkisi; ona tecavüz edenin haklı, kendisinin günahkar olduğuna ve birşekilde erkeği davet etmiş olmasına inanmasıdır. yani bence vurgu kadınların gerçekten şeytan olmalarından öte, bir nevi “birşeyi kırk kere söylersen olur” düsturuyla bir çağın geçmiş olmasına yapılmış gibiydi. yani daha da kökeninde, düşüncelerin ve düşünceler sonucunda oluşan işkencenin zihin üzerinde yapabileceği deformasyon..
işte bu noktada da kadının aşırı cinsellik dolu saldırgan davranışlarını da ben hep, erkeğin bakış açısını haklı çıkarmaya çalışan travma sonrası stres bozukluğu yaşayan bir kadının tepkileri olarak gördüm. burada kastettiğim travma çocuğun kaybı değil, çok daha önce tez sırasında yaşadığı travma.

aynı eserden nasıl da bambaşka yorumlar çıkarabilmişiz.. işte bu yüzden bile bu filmin bu yılın en iyi filmi olduğunu düşünüyorum ben :)

Gelelim filmle ilgili duygularıma. Sevmek için çok zorladım kendimi. Çünkü Trier’siz sinemayı hayal bile edemiyorum. Dogma akımını akıl edenlerden biri olması bile yeterli bir referanstır benim gözümde ki, bir de bunun Breaking the Waves’i var, biricik Dogville’i var, var da var..Bu adamı sevmeyenler bile, hakkını vermek zorundalar kısacası.Ancak;

Antichrist benim için büyük bir hayal kırıklığı oldu. Trier’in açık ve seçik olarak taraf tutmasından dolayı değil aslında, ancak bu yanlılığını filme çirkince empoze etmesinden dolayı sevemedim Antichrist’i. Haneke, Lynch vb. gibi yönetmenlere yakın görebiliriz bu filmle Trier’i ama ben daha çok Peckinpah’ı gördüm burada. Gerçi Sam Peckinpah, bu kadar kurnaz değildi, zararsız ve sevimli bir maço gibiydi daha çok. Ama gelin görün ki, Trier bu kadın düşmalığında bir basamak daha yukarı çıkıyor ve aleni bir biçimde erkeklere melek kanatlarını takıyor. Bunu da yaparken damardan giriyor, sanki Adem ve Havva’dan gelen kalıtımsal bir gen varmış gibi, en olmayacak kadına bile şeytan kostümünü giydirebiliyor. En olmayacak kadın derken, kadınların katledilmesi ile ilgili bir tez yazacak kadar feminist bir kadından bahsediyorum. Aslında feminizmi de cadılığa ve kadının kötülük bilincine(!) kadar uzandırıyor böylece kendi kafasında ya neyse..Yazdıkça daha fazla nefret etmekten korkuyorum. O yüzden filmin güzel taraflarına geçmek daha iyi olacak benim için:) Şunu da yazmazsam olmaz: Özellikle kadının kendi bedenine yapmaya çalıştıkları ve bunu yaparken bile cinselliğini kullanması, Trier’in filmde ettiği, hatta kadın karaktere ettirerek inandırıcılığını katlamak istediği, en iddaalı laflara dönüp bakmamıza neden oluyor: Kadın kalçasıyla, gözleriyle, göğüsleriyle kandırır..Kadınlar bedenlerini yönetmez, doğa yönetir.. (Yani siz iyi olmak isteseniz de olamazsınız, doğanızda var kandırmak).

“Antikadın” bu filmi, hiç beğenmediğim bu düşüncelerinden sıyırdığımda ise, ortaya müthiş bir sinema eseri çıkıyor. Prolog herkesin üzerinde fikir birliğine vardığı gibi, eşi benzeri olmayan bir gizirgah. Tüylerim diken diken izledim. Filmin temelinde yatan fikirlerden birinin “bedenin ruhun hapishanesi olması” yönünde iyimser bir düşünceye sahip olmak istiyorum. O zaman teraziyi dengeleyebilirim kendimce. Tutulan yasın, duyulan korkuların, hazırlıksız yakalanılan cinsel hazzın; hapishanenin parmaklıklarını aralayıp kaçmak için klitorise yapılan o muameleyle özgür kalabilmesi..Benzersiz, akla gelmesi zor, dahiyane..İşte benim sevdiğim Trier’de bu.

Son bir not: Dogma 95 benim için oldukça önemli bir yerde duruyor. Ancak sevgili Ezgi’nin tersine, filmin akımın kurallarına uymamasını görmezden gelsem de(zaten hepsini uygulamak imkansız), kesinlikle en ufak bir dogmavari hava hissedemedim. Hatta Trier’de Dogma’ya inat gibi, filmi kendi ismiyle açıyor. Zaten benim için Dogmayla özdeşleşen bir isim değildi, ama alışkanlık işte her filminde istemsiz bir şekilde dogma kırıntıları arıyorum. Ama ben Idıots’daki o naiflikten çok, kadın katliamını allayıp pullayan bir hinlik izledim Antichrist’te.

Son bir not daha: Charlotte Gainsbourg, insan mıdır? Trier’in işkencelerine böylesine imrenilir şekilde boyun eğmek için ne içtiyse, ben de ondan istiyorum :)

Can, ben de senin gibi Breaking The Waves ve Idiots’un izlediğim en iyi filmlerden olduğunu düşünüyorum. Trier’in sinemasının ya sevilmesinin, ya da nefret edilmesinin nedeninin de işini çok iyi yapması ve sinemasına çok hakim olması olduğunu düşünüyorum. Kendi evrenini kurmada öyle başarılı ki, o evrene girenler ya çok seviyor ya da ürkerek nefretle kaçıyor. giremeyenler de zaten muhtemelen sevmiyor, ki bu evrene girememe meselesi bir kusur değil elbette.
Vinyan, benim de bu sene izlediğim en iyi filmlerdendi. ve özellikle şu “doğadan uzaklaşma” ve “doğada kendini yeniden bulma” meselesi, şu son saçmasapan dünya döneminde benim de çok ilgimi çeken mevzular. bu iki filmin de bu konuya muazzam bir başarıyla eğildiklerini düşünüyorum.

Masis, ben Grotesque’i henüz izlemedim. ama filmdeki işkence sahneleri beni filmin bütününden daha çok germedi gibi geliyor beni. daha doğrusu, beni geren işkence sahneleri miydi, yoksa bütün olarak konu mu, ya da çocuğun ölümü mü çözemedim. ve bu çözememe halini çok sevdim. hala ara sıra bunu düşünüyorum. neden gerildiğimi :))

Ayrıca bu “DOGMA beyazperdede küçük çaplı bir format atma denemesidir” tespitini çok sevdim. öyle gerçekten ve isabetli de.. Ve Serdar Bey, yorumunuza genel anlamda katıldığımı da söylemek istiyorum aslında..