Yonetmenlerin hangi milletten oldugu hangi sinemaya ait oldugunu gostermez. Ornek verirsek Ferzan Ozpetek Turk ama kendisi italyan sinemasinda yer aliyor. Jess Franco bence hem italyan korkusudur (korkumu yapar onu bile tartisiriz aslinda) hem degildir cunku bazi noktalarda bu ture dokunmustur. Teget gecer ozelliklerini kullanir… Pazarlamasi da yapilmistir bircok film var bu sekilde. keza ortak calismada var ama onemli bir ornek degil zaten

Kötü oyunculuk ve italyan korku filmi diyince ortada bir Dario Argento var bir Mario Bava var. Bu bile zaten olayı dengelemeye yeter. B moviesde zaten dusuk butce ve ictenlik icin icinde. Ancak ben olayin icinde oyunculugun da guclu oldugu Italyan korku sinemasi oldugu icin yapilan genellemenin hatali oldugunu dusunuyorum.

Soledad Miranda dedin Murat beni derinden vurdun… Filmi sevmesemde Vampyros lesbosu o yuzden izleirm :( istanbula gelmis kadın :D

Bunun yanında Daria Nicolodi’nin Shock’daki oyunculuğunu şahsen pek beğendiğimi, film için yeterli bulduğumu söylemeliyim.

Temizkan’ın çok güzel bir örnek verdiği zombileri bekleyen kurban motifi benim için önemli. Şöyle ki…

80’lerde yaz döneminde toplu gösteriler yapılırdı. Korku filmleri haftası, erotik filmler haftası, aksiyon filmleri vb. Çok özenmekle beraber, yaşım gereği sadece iki tanesine gidebilmiştim. İlki 80’lerin ortasında, Ankara’da (Demonoid – Kesik El ve Medusa Touch – Medusa), diğeri 1992’de İstanbul Reks sinemasında Fulci’nin Zombi’si ve Romero’nun Day Of The Dead’i. İlk seyrettiğim Day Of The Dead’i (Zombi Ölüm Günü) hiç ummadığım kadar kaliteli ve etkileyici gelmişti bana. Aynı beklentiyle ertesi gün izlediğim Zombi (Ölüm Bölgesine Dönüş) ise hem acayip hayal kırıklığına uğratmış hem de kızdırmıştı bu ne kötü film diye. Ama meşhur göz sahnesi etkilemişti. Ne olduysa, üç-dört yıl sonra, sanırım Fulci’nin laneti tuttu ve bulaştı bana bu kötü film sevdası. Ama o zamanlar daha bir espriyle izliyordum, daha bir muhabbet konusu oluyordu. Bir nevi Dünyayı Kurtaran Adam gibi. (İşin ilginci Dünyayı Kurtaran Adam’ın da hiç muhabbetini yapmadım bugüne kadar.) Fakat işin içine daldıkça, kütüphanelerden kitaplar, internetten yazılar okunmaya başlandıkça o “kötü” kavramı değişmeye başladı. Örneğin, İtalyan sinemasından bahsediyorsak Le Notti Del Terore’yi kötü niteleyip kucaklamaktan çekinmiyorum. Ama örneğin Paura Nella Città Dei Morti Viventi’de Fulci’nin yarattığı sağlam atmosfer nedeniyle “kötü” demem mümkün değil. Tanıdığım sinema meraklıları da, fena sayılmayacak sinema bilgimi düşününce pek anlamıyorlar bu nasıl bir zevk diye. Bu da bu kocaman derya filmleri tek başıma izlememe neden oluyor. İyi tarafı çok daha rahat kaptırabiliyorum filme kendimi. Yani kendisini yiyecek zombisini bekleyen, olur olmadık kapılara atlayıp felç olan kurbanlar çok da komik gelmiyor bana. Kötü tarafı, filmin kötü taraflarını görsem bile dalga geçememeye başladım. Hatta bunun için aslında yönetmen şunu anlatmak istemiş, filmde buraya gönderme var, bilinç altı-üstü detaylar vb. gibi kendine yutturma metodlarına da gerek kalmadı. İşte asıl lanet bu.

Deliliğin dağları işte orada bekliyor…. :)

Sanırım başkaları tarafından çok rahatlıkla itilen, bir dalga geçme aracı haline gelen “öteki” filmleri sevmenin bana verdiği zevk yanında sağladığı en büyük avantajlardan biri, benim de zamanında şımarıkça elimle ittiğim kimi önemli filmleri yeniden keşfetmemi sağlaması. Gone With The Wind, Casablanca, Wizard Of Oz gibi. Şaka yapmıyorum. Çünkü “öteki” filmleri seyredip kendine ve başkalarına rahatlıkla sevdiğini söyleyebilmek çok da kolay bir iş değil. En azından benim için olmadı. İnsanın zevklerini tekrar tekrar, nedenlerle beraber gözden geçirmesi gerekiyor. “Dört sinekli” tarafta böyle…

Murat Kızılca: Jess Franco’nun en favori kadın oyuncusu demiştim ölünce Franco biraz sapıttı (normalmiydi sanki!) demiştim de kadının adını hatırlayamamıştım ya: Soledad Miranda
ohh be! :)

İtalyanların oyunculuğuna gelince; Ben bu adamlar ne yapsa bayılıyorum. İtalyan post apokaliptiklerinin delisiyim zaten ama Avrupa sinemasında her zaman oyunculuk anlamında daha yoğun bir duygu ve coşku vardır. Son dönem Kore filmlerinde de buna benzer bir ‘abartılı ama kötü olmayan’ oyunculuklar görmek mümkün. Açıkcası Amerikalıların sentetik ve mekanik mimik ve jestlerine yeğlerim bu tarz bir oyunculuğu.

Filmde çok hoşuma giden bir espriyi de yazmak istiyorum
-Adım Francesco Dellamorte. Tuhaf bir isim değil mi? Francesco Ölüm. Sık sık değiştirmeyi düşündüm. Mesela Andrea Dellamorte daha güzel olabilirdi :)

Italyan korku filmlerindeki kötü oyunculuk diyince isin icine Dario Argento Suspiria giriyor… Mario Bavada sadece Shocku cekmedi..Barabara Steele kotu bir oyunculuk sergilemiyor.

Ben bu islere Amerikalilarin gozleri ile bakmiyorum zaten. Bad movie bad aktor olayinda agzimi buna alistirmamaya calisiyorum.

Aslinda bir noktada katiliyorum bu goreceli kotu oyunculuk diyecegimiz seyler isin tadi vs ama Italyan korku filmlerini hatali bir genelleme gordum. Adamlar pornolarinda bile oyunculuga onem veriyor…

Tabi Jess Franco ve joe d’amatoyu bundan ayri tutuyorum :)

Can yoğunluktan yazı eklemelerinde biraz gecikme yaşadığım doğru ama mesajı alıp son iki yazını ekledim. Q özellikle sevdiğim bir ‘canavar filmi’dir. ellerine sağlık.

ama bunlar bu filmlerin cazibesini degil dusurmek, bir butun seklinde bakilinca artirir! (ve bu filmleri burda hepimiz cok seviyoruz tabi ki tartismaya gerek yok) o yuzden oyunculuk kotu derken Tolga’nin o oyunculugu sevmedigini degil, o oyunculugun ve o filmin “Oteki” bir degeri ve cazibesi oldugu sonucunu cikarmak gerekiyor diye dusunuyorum. – Tolga’yi korumak icin de soylemiyorum bunu.. hatta son zamanlarda siteye yeterince hizli yukleme yapmadigi icin sitem bile ediyorum burdan kendisine : )

Filmde sıradisi gelen sey bu filmin bir cizgi roman mantığı ile yapılmış olmasıdır ki bu film korku filminden önce komedi filmidir zaten o yüzden kara komediyi andırmıyor zaten kara komedi ;)

Oncelikle başrol oyuncularından birisinin adı Anna Felchi değil Anna Falchi. Finlandiya dogumlu bu güzelimiz o dönemin bayan poposudur ve futursuzca sergiledigi :) silikonları ve filmdeki sevişme sahnesi ile bayagi bir yerde rastlayabiliriz bu filmden alınmış videolara.

Ancak film sadece bir Italyan filmi degil italyan fransız ve hatta alman ortak yapımı.

Ayrıca Italyan korku filmlerinde oyunculuğun kötü olduğu fikrine katılmam mümkün değil.

1994te Anna Falchinin tanınmış bir oyuncu olduğunu sanmıyorum, ancak 92 Miss İtalya olunca bu film ve o sürede cektiği reklamlar ve filmlerle yükselmeye başlıyor.