buradaki esas konu benim ve toplumun bir kesiminin filmleri “sömürüye, feodaliteye ve yağmacı kapitalizme karşı duran naif işler” olarak görmesine rağmen diğer bir kesiminin toplumsal mühendislik amacı taşıyan ciddi işler olarak okuması ve bir takım imalardan da alınmaları. mesela anadoluda yaşayan ezilmiş dar gelirli ailelerinin genç kız ve genç erkekleri nasıl oluyor da geceleri buluşabiliyor diye soruyordu yeni akitteki yazı

çoğu kemal sunal filmi bence şahanedir ayrıca evrensel ve birleştiricidir. bunu bu şekilde görmeyenlerin olması en başta biraz şaşırtıcı geldi ve ileriye dönük olarak da endişelendirdi. ipe sapa gelmez dedikten sonra üzerinde düşünülmesi ve tartışılması gereken bir konu. toplum bu kadar temel noktalarda mı ayrışıyor gerçekten?