Zamanında köşe bucak saklndığı için giderek bir efsane halini almış filmi bir ara birilerine izletmiştim. Filmin sonunda yaorumlar “tipler çok acayip ama film o kadar da korkunç değildi” olmuştu. Filmin en eleştirilen, daha doğrusu sevmeyenlerinin eleştirdiği noktaya geleceğim. Sömürü kısmına. Şahsen şöyle düşünüyorum: Zamanında kendi de sirkte çalışmış biri olan Browning eğer ucube diye adlandırdığımız bu insanları korkutma amacıyla kullansaydı, veya iki görece güzel karakteri yanlış anklaşılmış iyiler olarak betimleseydi evet bu bir sömürü olurdu. Göz aşinalığımızın olmamasının getirdiği tedirginlik bir yana tek korkutucu oldukları, daha doğrusu göründükleri yer finali bence. Ben insanları dış görünüşleriyle yargılayan veya midesi kalkan biri değilim. Olmamaya da çalışıyorum. Ama bu filmi izlediğimde tedirgin olmadım değil. Fakat tedirginliğim onlardan korkmak değil, bihaber olmaktı. Aklımda kalan iki “ideal” tipin (adları üstünde Venüs ve Herkül!) ne kadar içten pazarlıklı ve kaba iken “ötekiler” tam tersi. Bu filmin küçük kardeşi The Elephant Man gibi…

Sonuçta bence Freaks basit (bu kelimeyi küçümseme anlamında kullanmıyorum) entrikalı ve dramatik bir film. Özelliği ne diyebilirsiniz, özelliği de bu zaten.

Cesur bir film, ama cesaretini kavrayablmek için öncelikle zamanına göre değerlendirmek gerekiyor. Ama bir yandan da şunu düşünmeden edemiyor insan: Gerçek hayatta bulaşıcı bir hastalıkmışcasına korkmuyoruz ama alışabildik mi acaba? Hiç sanmıyorum…