Oyunculuk konusuna gelince… Daniel Craig’in gerçekten de öylesine oyunculuğu bir yana, kendisine bir antipatim olamamsına rağmen buradaki karakteri (filmin benzeştiği Philip Kaufman’ın 1978 versiyonu ile karşılaştırırsak) gereksiz görünüyor. Nicole Kidman ise, tamam seveni çok, yetenekli, hırslı bir oyuncu ve de güzel. Bu filmde ise fazla “güzel”, fazla “oynuyor”. Hele de baş karaktere olabildiğince sempati duyalım diye konulduğu çok belli çocuk mevzusuna rağmen ben bir türlü karakter Caroll ile Nicole Kidman’ı üst üste (ya da her nasıl deniyorsa) oturtamadım. Bir de finali, filmi seyretmeyenleri düşünerek söylemeyeyim ama, hele diğerleri ile karşılaştırınca pes dedirtiyor.

Ayrıca, yanlış hatırlamıyorsam, filme başka bir yönetmen tarafından çekilip eklenen sahneler, son bölümlerdeki araba takip sahneleri. Belki de bu yüzden yama gibi duruyordur. Bir de filmin düşünsel derinliğini (sanırım bu sadece yemek sahnesi oluyor) kanıtlamaya çalışan diyaloglar da zehirli zekasını göstereyim derken zehirleyen senaristlerin işi gibi. (Bu zehirli zeka konusu yüzünden de dizi, eee… yani Amerişkan dizisi izleyemiyorum. Tabi zeki iş iyidir ama gözüme gözüme olmuyor. Ya da benim zekam/bünyem kaldıramıyor.)

Not: Yeniden çevirim olan filmlerde, diğer filmlerden ayrılabilmek için yeni bir şeyler eklenmesi (buna röportajlarda, “zaten çok sağlam olan hikayesini hikayeyi genişletmek/derinleştirmek” diyorlar, onların yalancısıyım) hedeflenen seyirci düşünüldüğüne kaçınılmaz. Ama çoğu zaman o derinleşmeyi göremediğimiz gibi hikayenin zıttına giden sürprizler de olabiliyor. Bu filmde olduğu gibi.

Şimdi, denilebilir ki, ne olacak, piyasa işi bir film, niye bu kadar yükleniyorsunuz, niye bu kadar ciddiye alıyorsunuz diye. Bu sadece iddialarının altında kalan bir filmin eleştirisi, hepsi bu. Yoksa bu filmden, deyimi yerindeyse daha salak, daha beceriksiz filmleri gönülden sevdiğim bir başka gerçek.

…
Bu arada 80’lerdeki Abel Ferrara’nin Body Snatchers’ini ve hatta 90’lardaki Rodruigez’in Fakulte’sini de unutmayalim.