Ben karakterleri ve oyunculukları inandırıcı buldum. Zaten filmi götüren yazıda da belirtildiği gibi diyaloglar ve oyuncular. Normalde film sıkıcılığa varan durağanlıkta ilerliyor. Yaratıkların göründüğü sahneler ise daha sıkıcı. O sahneler geldiğinde geçsin de yine kızla, erkeğin konuşmaları başlasın diye düşündüm. Yine de “Book of Eli”ye tercih ederim bu filmi her şekilde. Çok özel bir film değil ama yönetmeni takip etmek gerekir derim.

Son dönemde post apokaliotik dahilinde ne varsa yedik bitirdik biraz da onun hazımsızlığından kelli Monsters’ın üzerine fazla düşemedim…

The Road’a dair ise, Son yıllarda türün en güçlü örneği olduğuna ve geçtiğimiz yılın en iyi filmlerinden biri olduğuna inanıyorum yok mu arttıran :)))

Saygılarımla…

Soğuk savaşın bitmesiyle nükleer savaş tehdidinin ortadan kalkmasının yarattığı rehavet ortamı kıyamet sonrası filmlerin sıklığını azalmıştı. Ama insanlık yeni küresel tehditler bulmakta/yaratmakta gecikmedi. Bir sürü doğal felaketlerin yarattığı kıyamet filmi çekildikten sonra artık sıra bunların sonrasını çekmeye geldi haliyle. Bütün bunları tetikleyen bir film arıyorsanız, ben “Inconvenient Truth”u aday göstereceğim. Ama herkesin göz göre göre gelen çevresel kıyameti beklediği şu sıralarda bir filmi tetikleyici olarak göstermek çok da gerekli değil.

Filmin kendisi hakkında yorum yaparsam: Canavarlar ve ağaçlara bulaşan hastalık “Dünyalar Savaşı” kitabını akla getirdi. Canavarlar, biçimleri ile hem kitaptaki uzaylıları hem de büyüklükleri dolayısı ile tuhaf uzuvları olan makinelerini anımsattı. Birde kitaptaki Marslıların beraberlerinde getirdikleri çabucak yayılan bitki gibi filmde de hızlıca büyüyüp denize doğru ulaşan bitki vardı sanırım ( Hafızam kötüdür kusuruma bakmayın, ne olduklarını tam hatırlamıyorum. Ama hızlıca yayılmaları bana bunu hazırlattı). Üstelik filmdeki uzaylılarda kitaptaki Marslılar gibi yere çakılan bir araç vasıtasıyla Dünya’ya iniyorlar. Her ne kadar filmdeki olay bir kaza olsa da kitabı anımsatıyor. Tabii bir de, kitaptaki gibi bir yolculuk durumu da mevcut.

Son olarak söyleyeceğim biraz zorlama olabilir: Kitabın sonunda anlatıcı Marslıların sadece hayatta kalmak için saldırganlaştıklarını belirtiyor. Belki bir gün, onlarla beraber huzurlu bir dostluğun kurulabileceğinden dem vuruyordu. Filmdeki canavarlar, yazıda da belirtildiği gibi bu tip bir duruma gayet uyuyor gibiler. Onlarla barış içinde yaşama kısmı ise yazıda da belirtildiği gibi gene insanın elinde olan; onlara karşı düşmanca hareketlerde bulunmamaktan geçiyor. Canavarlardan korunmak adına yapılan sert uygulamalar, insanların hayatını, canavarların yaptığından daha kötü etkileyebiliyor.

Film bazı yönlerden “Dünyalar Savaşı” kitabının serbest uyarlamasıymış gibi geliyor.

Halbuki Moon’da, The Road’da ve Monsters’da oyle seni filmden koparan bir durum hic yok. Sonunda kadar o dunyanin icinde teneffus ediyorsun.

Pandorum ise.. yine kitleleri bolen bir film : ) Masis Usenmez ustadimiz daha iyi bilecektir bu konuyu. Ama Pandorum’da da izleyiciyi filmin buyulu dunyasindan koparan, inandirici olmayan, popcorn aksyon sahneleriyle filmin havasinin kactigini dusunuyorum.

Evet Monstersin butcesi cok enteresan bir konu. Adamlar benim To My Mother and Father’i cektigim kamerayla cekmisler ya filmi… Ama tabi su var. District9’da oldugu gibi Monsters’da da filmin yonetmeni ayni zamanda bir ozel ofekt sanatcisi (ustasi) ve herseyi kendi yapmis.

Mosters’daki aksyon sahneleri ise bana Jurassic Park’i hatirlattigi icin extra sevdim filmi : )

Monsters gerçekten üzerinde konuşmaya değer bir film. Filmle ilgili yegâne şikâyetim, yazıda da söylediğim gibi, aksiyon anlarının biraz “eğreti” durduğunu hissetmem. Bu “eğreti” sözcüğünü aç desen açamam. Nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum. Bir “olmamışlık” hissi değil bu. Ama sanki bütünlüğü bozuyorlarmış gibi geldi. Sanki film onlarsız da yapabilirmiş gibi. Galiba sen de aynı duyguya District 9’da kapılmışsın.

Onun haricinde “evrensellik” sözcüğüne sonuna dek katılıyorum. Hatta yanına “samimiyet”i de ekleyebilirim. Açıkçası sadece 15.000 dolarla çekildiğine inanmam çok zor oldu. Hâlâ tam anlamıyla inanabilmiş değilim. Acaba o bütçeye post prodüksiyon dâhil mi?

Bence son 2 yılda izlediğimiz şu filmler kült doğmuş, kült yaşayacaklardır: The Road, Pandorum, Moon ve District 9 (Independence Day’le aynı cümle içinde kullanarak bir kuple haksızlık ettiğini düşünmüyor da değilim :D ). Monsters’ı bunların arasına katıp katmamakta, sırf yukarıda yazdığım sebepten dolayı kararsızım.

District9´dan cok daha samimi, inandirici ve yurkeli buldum ben. District9, Independence Day gibi, ozel efektleri ve pazarlamasindaki deha ile sinema tarihinde yerini alacak bir popcorn filmiyken. Monsters cok daha kult bir statuye ulasacak saniyorum.

@Kaan – klavyene saglik dedikten sonra, bu guzel yazinda 2 noktaya katilmadigimi paylasmak istiyorum. Bence Book of Eli ve Road´dan bagimsiz olarak cok daha kisisel ve zamansiz bir film Monsters. Bir de “yenilikci degil” demissin, ki haklisin tabi ama filmin ruhunda yenilikcilik degil evrensellik yattigini dusunuyorum.

Cok kucuk bir butceyle cekilmis olup maliyetini katlamasindan cok, cok kucuk bir butceyle cekilmis olup cok guzel gozukmesi cok etkiledi beni! Distrcit9´daki verite (gercekcilik) burda da var, ama dahasi cok guzel renkler ve sanat eseri bir goruntu yonetmenligi de var.