“Teen Slasher” filmleri kahve gibidir. Üç aşağı beş yukarı aynı tada sahiptirler ve farklı aromalarla karıştırmak tadının kaçmasına sebep olabilir. Ayrıca iyi bir slasher, kahve ile aynı etkiye sahiptir. Ayık tutma konusunda üstüne yoktur! Peki Norveç yapımı Şeytanın Oteli’ni bir kahve olarak ele alırsak, hakkında ne söyleyebiliriz?

Klasik bir teen slasher olduğuna hiç şüphe yok. Alt türün kurallarını değiştiren yenilikçi bir çalışma olduğundan kesinlikle söz edilemez. Fakat, kar manzaraları bu filme nefis bir “buzlu kahve” lezzeti veriyor. İklim değişikliğinin kavurucu sonuçlarını 2 saatliğine de olsa unutturuyor.

“İskandinav Korku Sineması” denildiğinde akla en son gelen ülkelerden birisi yakın zamana kadar Norveç’ti. Korku sinemasına düşkünlük konusunda Yeşilçam’ı aratmayan Norveç, tarihindeki tek tük, ortalama filmin ardından Dark Woods ile iyi bir dönüş yaptı. Akılda kalıcı bir atmosfer ve gerilim yaratan film, bulmacamsı yapısıyla izleyicileri filmden sonra da devam eden keyifli bir oyuna davet ediyordu. Bu ilginç referansla, dışarıda olumlu eleştiriler alan Şeytanın Oteli’ni daha bir merakla bekler olduk.

Hemen belirtelim, ilk uzun metrajlı filmini çeken Roar Uthaug görsel açıdan çok şık bir filme imza atmış. “Kartpostal gibi film” yorumunu geçen hafta vizyona giren Avusturya yapımı korku filmi için kullanmasaydık, buraya da alabilirdik. Afrika sıcaklarında karlı dağ manzarası kadar hiçbir şey iç açıcı olamıyor!

Hikaye klasik. İki çift ve bekar arkadaşlarından oluşan beş kişilik bir arkadaş topluluğu keşfedilmemiş Norveç dağlarına snowboard yapmaya gidiyor. Buldukları ıssız bir bölgede hayli eğlenen grup, içlerinden birinin kaza geçirmesiyle sporu kısa kesmeye karar veriyor. Daha sonra ise terk edilmiş bir otele sığınıyorlar ve geçmişi gizemli bir seri katilin oyun malzemesi oluyorlar.

Şeytanın Oteli’ni dahil olduğu tür açısından değerlendirdiğimizde, ana karakterlerin kötü oyunculukla taçlandırılmış yüzeysel karakterler olmadığını ve bu anlamda Avrupalı kimliğini koruduğunu söyleyebiliriz. Sadece beyaz manzaralar değil, akla ünlü korku filmini getiren otelin tasarımı ve özenli görüntü çalışması da atmosferi güçlendiriyor.

Yapım özellikle final öncesi “boş anların” çokluğu ile kan kaybetse de, etkileyici finaliyle penaltılarda maçı kurtarıyor. Filmin bir artısı da, gözlere kan banyosu yaptırma kolaycılığına kaçmaması. Ciddi anlamda gerilim yaratmayı başarıyor ve paralize bir vaziyette izlenen, akılda kalıcı bir son sahne ile uğurluyor.

Şüphesiz karşımızdaki film bir Dark Woods değil. Ama Amerika’dan gelen ucuz korku filmlerinin yolunu şaşırarak doğrudan DVD piyasasına gitmek yerine sinemalarımıza geldiği bir dönemde, Kuzey Avrupalı korku filmine bir göz atmakta yarar var. Her şey bir yana, bildiğimiz klasik koyu kahvemizi buzlu bir şekilde yudumlamak da hiç fena değil. Şefin tavsiyesi!”

http://beyazperde.mynet.com/sinekritikdetay.asp?id=1448

Evrim

Rovdyr oldukca kisa, eglenceli bir film – ‘sisteme kisa ve sert bir sok’ dedikleri turden! Ayrica filmlen ilgili tek sorun filmin Frightfest’te tam orman filmlerinde eugh geldigi bir anda gosterilmesi – artik oyle bir noktada idik ki – dunyanin en iyi slasher in a forest gelse, bizi iflah edemezdi!

Ayrica yonetmen ve ana oyuncu gayet gergindiler – ikiside filmlerini cok seviyordu ve oldukca independent ve kendi emekleriyle yapmislardi – eger yanlis hatirlamiyorsam zaten kendileri kari – koca.

Ama Villmark ve Fritt Vilt bence Can’in bahsettigi kadar vasat degiller – bir kere Villmark inanilmaz bir atmosfere sahip, belki hikaye sonunca kendini yok ediyor ama o atmosfer bir cok filme (Blair Witch Project dahil) rakip olabilir. Fritt Vilt ise evet siradan ama Rovdyr’de oyle – tek farklari Fritt Vilt daha mutevazi bir slasher rolune oynuyor ve beceriyor da – saglam bir ‘genre’ filmi olarak geliyor ve gidiyor. Meraklisina ikincisi de yolda zaten!
Evrim

İzleyince asıl fikrimi yazarım. Bu ay tüm es geçtiklerimi izlemeye karar verdim. (Gerçi The Haunting of Molly Hartley ile berbat bir başlangıç yaptım ya :( )

Biralar soğuk muydu bari?