Madde 2 ve 3’e getirdiğiniz açıklamalardan, ezilenin ezen konumuna geçmesi ve bunun övülmesi şu an hatırlayamadığım başka bir sitede de yanlış mesaj olarak vurgulanmıştı, ve kesinlikle bu da doğru bir tespit. Ancak kahramanı harekete geçiren şey tek başına güç ya da para olamaz, onların varlığı harekete geçmek için imkan sağlamıştır sadece. Kahraman ilk baştan beri kendini aramaktadır, ve bir işaret beklemektedir adeta. Para tıslamakta olan gaza kibrit çakmıştır sadece ve BOM! Düşünün bir kere, hiç hayalleriniz ve hedefleriniz, ya da istekleriniz olmasa, yani içinizde ‘birşeyler’ olmasa, mesela Polat’ın sigara yasağıyla ilgili yaratıcı zekası :9 olmasa, parası da olsa, bu hareketi yapamaz ki. Hadi sıkıysa bunları güç ve para olmadan yapsın diyorsunuz, peki bu, kaygılarla dolu gerçek hayatta mümkün müdür? İşte esas o zaman film gerçekçi olmaz. (Not-1, filmde gerçekçilik aradığım zannedilmesin; Not-2, sigara yasağının başladığı bu günlerde verdiğiniz örnek daha bir ilginç olmuş :) )

Madde 4’de ise tam anlaşılamamışım zannedersem; bu tip kahramanlar olmasının mesaj olarak kabullenilmemesine ben de katılıyorum, bunu madde 5 ile de pekiştirdim zaten. Ben sadece filmin iç mantığını bir an kabul edip, kaderin emir verdiği kahramanlar olduğunu varsayarsak, o zaman bunların hangi meselek grubundan olacağını da eleştiremeyiz, çünkü o zaman buna da kader karar verecektir demek istemiştim. İlk önermeyi kabul etmiyorsak, filmin gerisi de anlamsız olur zaten. Dolayısıyla itirazım ‘kaderci kahraman’ eleştirisine değil ‘dokumacı kahraman’ eleştirisine. Kahramanlar hep gazeteci olacak diye bir kaide yok :) ..

2 ve 3’e ithafen: Ben sadece para ekseninde almamıştım olayı. Güçsüzken ezilen birinin gücü eline geçirince ezen konumuna geçmesi ve bunun övülmesi bir bütün olarak ele alınmalı ki, eleştirilmesi gereken de böyle bir dönüşümün varlığıdır zaten. Para, güç kazandıran unsurlardan biri sadece. Yine de söz konusu dönüşümün bardak taştıktan sonra gerçekleştiğini düşünmüyorum. Bence Winston’ın bardağı zaten ilk göründüğü sahnede bile “taşık”tı. Bunu dışavurma cesaretini banka hesabında parayı gördükten sonra bulduğunu düşünüyorum. Baş kahraman Wesley Gibson’ın karşısındakini sürekli ezme hali, bana “burada sigara içilmez, cezası 500 milyon” diyen görevlinin suratına para fırlatıp sigarasını içmeye devam etmek gibi şahane hareketler yapan Polat Alemdar’ı çağrıştırıyor.

Ek – 4’e ithafen: Ben sadece Wanted’da değil, hiçbir sanat eserinde “kader” gibi dogmatik bir şeye itaat eden “kahramanlar” olmasını kabullenmiyorum. Kolaya kaçmaktır bence. Bu şekilde bir iç mantık oluşturulabilseydi, George Lucas tutup da Force, Jedi’lık gibi müesseseler icat etmek için o kadar uğraşmazdı, değil mi? :D

6- Filmden akılda kalanın Angelina’nın 2,5 saniyelik bazı görüntülerinin olduğunu söylemekle; eleştirmen, filmdeki kesintisiz aksiyon akıcılığını sağlam bir konu temeline dayandıramayınca, elde geriye malesef bu kalıyor demek istemiş görünüyor.

Ben akılda bunun kaldığına katılmıyorum ancak yazının sonunda yer alan bu cümlenin neyi kastettiği eleştirmenin bir önceki cümlesinden kolayca anlaşılabildiğinden ötürü, yazının yetersizliğine bir örnek ya da itiraf olarak yorumlanması bence yanlış.

(Tekrar girip okuduğumda düzenleme butonu kalkmıştı)

Bence esas problem; filmdeki sahneler, yönetmen ve bütçe düşünüldüğünde beklentilerin baştan yüksek olmasıdır, ve konunun babasıyla ilgili gerçeklerin beklendiği gibi çıkmaması gibi şaşırtma taktiklerini de kullanmasına rağmen tüm bu yüksek beklentiyi karşılayacak düzeyde felsefe içermemesidir.

Wanted’ı Matrix yapamayan budur.

Dipnot: Filmi aksiyon sahnelerinin tadını çıkarmak ve oğlumun izlemesine uygun olup olmadığını kararlaştırmak için, ortaya karışık tadında filmin kendi sıralamasından bağımsız olarak olarak seyretmiştim. Bu arada Angelina’nın bahsedilen sahnesine rastlamamıştım, uyardığınız için sağolun.

Mantıksızlık konusunda kimsenin bir takıntısı olduğunu da düşünmüyorum. Sonuçda mantıksızlığın paçalardan aktığı ne filmler izledik ancak hepsi kendi içinde samimi bir dille yerleştirmişti bu öğeleri.

Kaan Zanbakçı’ya bu güzel eleştiri için teşekkürler.

Wanted gibi bir aksiyon üzerine bu kadar tartışma dönmesini de ilginç buldum doğrusu söylemeden geçemeyeceğim. Aslında sinema tarihindeki en basit şey üzerine dönüyor tartışma:
1. Film bir eğlence aracıdır ve mantık aranmaz
2. Film bir sanat eseri olmak zorundadır ve tutarlılığı olmalıdır.

Ben de 2. görüşü savunsam da üstünde kafa patlatılmış aksiyon sahnelerini severim. Özellikle John Woo’nun başı çektiği bu yeni aksiyon akımında Timur Wanted’la Woo’nun kaldığı yerden devam ediyor. Zaten Gece ve gündüz nöbetinde neler yapabileceğini Hollywood’a göstermişti.

Siteye öylesine girip ilk gördüğü yazıyı karalayan birinin yorumu olsa ben de üzülürdüm. kendi mantığına sahip olmayan filmleri ben de sevmiyorum. Hatta itiraf edeyim “wanted”i izlemeyi 3 seferde başarabildim. Buna rağmen “Çılgın kız ve 3 süper adam” gibi deli saçmalarına da bayılıyorum. Çünkü bunlar zaten sıfır bütçeli işler o yüzden kendi zavallıklarından doğan bir cazibeleri var.

Ama işin içine 75.000.000 $ bütçe sokup, bir de Freeman gibi aktörleri oynatıyorsan biraz daha kasmak gerekir diye düşünüyorum.

Yazı altındaki polemikle ilgili olarak da; Sinema konuşmanın dışına çıkılmadığı sürece tam gaz devam edin arkadaşlar… Tek şartım ve ricam bu :)

Gerçekçilik kısmına katıldığım zaten ortada sanırım.