“Bir ülke sineması, terazisi hepten şaşmış festival jürilerine yaranabilmek uğruna sahte sanat yapmaktan ibaret olmuştur”

Bu cümleniz bütün yazdığınız yorumu özetliyor.

Sorun, sektör içindeki gruplaşmalar, menfaat gruplaşmaları da var… “Festivalci”ler, “ticarici”ler, “egemenler”(yapımcı, dağıtımcı vb)… vs.vs…
Peki nasıl çıkılacak bu durumdan ? Çok kolay degil bana göre… Çünkü her gruplaşma, kendi etki (Festivaller, Kültür Bakanlığı Destekleme Kurulu” vs.vs) alanını kaybetmek istemeyecektir. Bu konuda en güçlü olan “kamu” yön verebilir belki ama orada da (Sinema Destek Kurulu) bu gruplaşmaların bakanlığın içine kadar bağları, etkileri var diye düşünüyorum…
Çözüm bu çerçeveyle zor gibi duruyor !

“Bir filmin senaryosu ya da tekniği ne olursa olsun, o toplumda eğer gerçeğin saf halini ekranda görebiliyorsak bu başarıdır.” Bu cümlenizden hiçbir şey anlamadım, açıklar mısınız?

“Uluslararası nam salmış yönetmenlerle boy ölçüşmek gereksizdir.” Neden? Bu yönetmenler niye nam salıyor, çok iyi çilek reçeli yaptıkları için mi? Küçücük Belçika’dan bile zihin açıcı “Yeni Ahit” gibi bir film çıkabiliyorken aynı Euroimages fonlarını kullanan Türk sinemacıları niye bu kadar kabız?

“Yazınızı oldukça kötümser buldum.” Evet, öyle zaten… “Türk sineması çok gelişti” şakşakçılığı yapamadım çünkü ortada öyle bir durum yok.

“Bu durumda Tolga Karaçelik’in Sarmaşık filmini izleyenleri aşağılamış olmuyor musunuz? Ya da Abluka filmini gerçekten Nuri Bilge Ceylan çekebilir mi?” Her iki filmi de sevdim ancak işte 134 filmin gösterime girdiği, onca festivalin yapıldığı ülkemizde koca bir 2015 senesinden elimizde hepi topu iki film var, bu çok acıklı değil mi sizce de?

Yeni filmini merakla beklediğimiz isim Nuri Bilge Ceylan’dır, geriye kalanlar ya tükendi ya da emekliyor, bu yüzden de “ülke sinemasının yükü bir adamın omuzlarında” cümlesi, benim için oldukça tutarlı… Sevgiler.

Gülmek, güldürmek -gerçekten güldürebilmek- güzel şey.
Duyumsanacak, gülerken dahi, arkasında aranacak olursa, görülecek, görülesi o kadar şey, varken.