Can Yalçınkaya – Öteki Sinema

Sydney Underground Film Festivali 2021 Günlüğü

Can Yalçınkaya — Fri, 01 Oct 2021 18:17:49 +0000

2009 yılından bu yana her sene düzenli olarak gittiğim Sydney Underground Film Festivali (SUFF), 2020 yılında pandemi yüzünden çevrimiçi olarak gerçekleşmişti ve programında yalnızca kısa filmlere yer vermişti. Eventive adlı platform üzerinden festival biletlerimizi alıp evimizin konforunda ve yalnızlığında “LSD Factory”, “Ozploit!”, “Sh!t Scared” gibi başlıkları olan kısa film seçkilerini izlemiştik.

Avustralya’da pandemi uzun süreli tam kapanma kararlarıyla idare edildi ve 2020’nin ikinci yarısından 2021 Haziran ayına kadar benim yaşadığım New South Wales eyaletinde neredeyse sıfır COVID19 vakası görüldü. Bu sebeple SUFF’ın bu sene her zamanki mekanı Factory Theatre’da gerçekleşeceğini umuyorduk. Festivalin diğer müdavimleriyle hasret giderip izlediğimiz filmleri konuşmak hepimize iyi gelecekti. Lakin Haziran sonunda başlayan Delta varyantı sayesinde hızla yayılan ikinci büyük COVID dalgası yüzünden festival bu sene de Eventive üzerinden izleyicisine ulaşmak zorunda kaldı.

9 Eylül-26 Eylül tarihleri arasında gerçekleşen bu senenin çevrimiçi festivali, geçen seneye kıyasla daha dolu dolu idi. Kısa film seçkilerinin yanında pek çok uzun metrajlı film ve belgesel de programda kendine yer buldu. Aşağıda izlediğim filmler hakkında aldığım notları bulabilirsiniz.

2018’den İz Bırakan Çizgi Romanlar

Can Yalçınkaya — Sun, 30 Dec 2018 12:21:33 +0000

1980’lerden beri söylenegelen, Anglofon gazetecilerin diline sakız olmuş bir deyiş var: “çizgi romanlar büyüdü!” Yani, çocuklar için olduğu düşünülen bir iletişim aracı, artık yetişkinlere yönelik ürünler vermeye başladı. Kuzey Amerika dışında pek çok ülkede çizgi romanlar yıllardır her yaştan okuyucu için üretildiğinden, kıdemli okurlar ve sanatçılar genelde bu klişeyle dalga geçerler. Bu senenin “çizgi romanlar büyüyor” olayı, kesinlikle Nick Drnaso’nun Sabrina adlı kitabının Man Booker ödülüne aday gösterilen ilk grafik roman olması idi. Her ne kadar Drnaso ödülü kazanamasa da, yüksek edebi kültürün çizgi romanları ciddiye alması adına önemli bir gelişmeydi.

DC Comics’in, Neil Gaiman denetiminde yayımladığı The Sandman Universe, gürültü koparan bir başka çizgi roman olayı olsa da, benim fazla ilgi çekmedi. Anaakım Amerikan çizgi romanlarına, alternatif bir bakış açısı getiren, Ed Piskor İmzalı X-Men Grand Narrative (ki geçen seneki listemde de yer almıştı) bu sene de kalitesinden ödün vermeyen bir seri oldu.

Bu sene okuduğum çizgi romanlara baktığımda, kişisel olarak fazla riske girmeyen, “aynısının devamı” niteliğinde işlere ağırlık verdiğimi görüyorum. Bunun, aile, iş ve kişisel projeler nedeniyle git gide daralan okuma zamanımla alakası var tabii, fakat beğenerek takip ettiğim üreticilerin süregelen projelerine yeni halkalar eklediği ve yüksek nitelikli işler ortaya koydukları bir yıl oldu. Kişisel projelerden bahsetmişken, bu sene hakemli bir akademik dergi olan Sequentials Journal’da yayımlanan “Homoti: The Turkish Gay E.T. Remake” adlı çizgi romanım (https://www.sequentialsjournal.net/issues/issue2/yalcinkaya.html) benim için önemli bir kilometre taşıydı.

Listeye geri dönecek olursak, geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi, takip ettiğim Anglo-Amerikan, Avustralya ve Türkiye çıkışlı çizgi romanlara odaklandım. Bir “en iyiler” listesi değil, kişisel olarak bende iz bırakan işleri listeledim.

Uzunca Bir Black Mirror Bölümü: Upgrade (2018)

Can Yalçınkaya — Sun, 17 Jun 2018 11:45:15 +0000

İlk üç Saw filminin ve Insidious serisinin senaristi olan ve ilk yönetmenlik deneyimini Insidious 3 ile edinen Avustralyalı sinemacı Leigh Whannell, siberpunk/body horror (bedensel korku)/aksiyon filmi Upgrade ile izleyecileri ikiye bölecek bir işe imza atmış. Upgrade, güzel dövüş koreografileri, sürükleyici sayılabilecek bir intikam hikayesiyle eğlenceli bir seyirlik. Konusu ilginç olmakla beraber, “hard” bilim kurgu sevenleri pek tatmin etmeyebilir. Muhtemelen son zamanların en zekice bilim kurgu filmleri arasında anılmayacaktır.

Filmi, Sydney Film Festivali’nde, yönetmeni, yapımcılarından biri ve bazı oyuncularının eşliğinde izleme şansını buldum. Whannell, açılış konuşmasında, filmin, memleketi Melbourne’da çekilmiş olmasının bir avantaj olduğunu, yapmak istedikleri pek çok şeyi bu sayede yapabildiklerini söyledi. Her ne kadar film ismi belirsiz, kurmaca bir Amerikan şehrinde geçse ve karakterler Amerikan aksanıyla konuşsa da, en azından Avustralya’da bunun bir “Avustralya filmi” olduğu vurgusu yapılıyor. Fakat Whannell ilham kaynaklarını sıralamaya başladığında, aslında filmin içeriğini Avustralyalı kılan fazla bir unsur olmadığını görüyoruz. Whannell, çocukken bayılarak izlediği Terminatör, Robocop ve Matrix gibi bir film yapmak isteğiyle yola çıktığını söylüyor.

2017’den İz Bırakan Çizgi Romanlar

Can Yalçınkaya — Sun, 31 Dec 2017 10:12:10 +0000

2017 çizgi roman için iyi bir yıl oldu. Çizgi/Grafik Romanlar yine çeşitlilik ve orijinallik bakımından en zengin sanat dalları arasında yer aldı. Pek çok yeni başlangıcın yanı sıra, geçtiğimiz senelerdeki “iz bırakan çizgi romanlar” listelerinde bahsini ettiğimiz eserlerin yeni sayıları ve ciltleri çıktı. Alan Moore ve Jacen Burrows’un dev Lovecraftiyen projesi Providence, iki sene boyunca aralıklarla yayımlanarak nihayet tamamlandı. Simon Hansellman, stoner komedisi Megg, Mogg and Owl’un üçüncü cildi “One More Year”ı yayımladı. Kieron Gillen ve Jamie McKelvie’nin The Wicked + The Divine serisini severek okumaya devam ettik. 2017, Avustralyalı çizgi romancılar için iyi bir yıl oldu ve işlerini fanzinlerden severek takip ettiğimiz birkaç çizerin grafik romanları Top Shelf ve Fantagraphics gibi önemli Amerikan yayımcılar tarafından yayımlandı. Türkiye’de, ağırlıklı olarak çeviri çizgi roman ve grafik romanlar yayımlanmaya devam etti. Bartu Bölükbaşı’nın Ahmet Ümit’in romanı Elveda Güzel Vatanım’dan uyarladığı aynı adlı grafik roman dikkate değer bir yerli eser olarak anılabilir. Türkiye’nin çizgili gündemine damgasını vuran tartışmalardan biri, köklü dergilerden Penguen’in kapanmasıyla birlikte, mizah dergilerinin geleceği oldu. Aylık çizgi roman dergisi Hortlak da, maalesef 13. sayısının ardından yayın hayatına son verdi. Galip Tekin’in anısına çıkan yeni aylık dergi Gececi ise güzel bir sürpriz oldu. Bunun dışında çeşitli çizerlerimizin yurtdışında çizgi romanları çıkmaya devam etti. Sene sonu sürprizi olarak, Mike Carey’nin yazıp Kenan Yarar’ın resimlediği Barbarella’yı anabiliriz.

Bu sene yine okuduğum çizgi romanlar arasından bende iz bırakmış olanları sizler için listeledim. Her zaman olduğu gibi, bu kişisel bir liste ve takip ettiğim Anglo-Amerikan, Türkiye ve Avustralya piyasalarında yayımlanmış işlerden oluşmaktadır.

Öteki Sinema için yazan: Can Yalçınkaya

1) My Favourite Thing is Monsters – Emil Ferris

55 yaşındaki yazar/çizer Emil Ferris’in ilk grafik romanı My Favourite Thing is Monsters, bu seneki hemen her “en iyi çizgi roman” listesinde yerini aldı. 1960’lar Chicago’sunda geçen hikâye, korku filmleri ve çizgi romanlarına hayran Karen Reyes adlı 10 yaşındaki bir kızın, Holokost mağduru komşusu Anika’nın cinayetini çözmeye çalışmasını anlatıyor. Genç kızın, çizgili bir defterde tuttuğu görsel bir günlüğü şeklinde tasarlanmış grafik roman hem olağanüstü çizim tarz(lar)ı, hem de eşcinsellik, travma, Holokost, pop kültür, sanat tarihi, hastalık ve ölüm gibi pek çok öğeyi sürükleyici bir öykü içinde harmanlamayı başaran, “yoğun” olarak niteleyebileceğimiz bir kitap. Bu tuğla formatlı kitabın ikinci cildi de yakınlarda çıkacak diye duyduk. Bekliyoruz.

Feminizm, Kolonyalizm, Kanibalizm: Raw (2016)

Can Yalçınkaya — Thu, 16 Mar 2017 15:07:57 +0000

*** Sürprizbozan içerir! ***

33 yaşındaki Fransız yönetmen Julia Ducournau, ilk filmi Raw (Grave) ile oldukça kendinden emin bir auteur sinemasının başlangıcını müjdeliyor. Senaryosu, sanat ve görüntü yönetimi, oyunculukları ve müzikleriyle seyirciye sağlı sollu kroşeler çakan Raw, bizi hastanelik etmese de nakavt ediyor.*

Yeni Fransız Aşırılık Sineması (New French Extremity/Extremism) kulvarında yer alan Raw’da, genç bir kadının yetişkinliğe geçişini ve cinselliği keşfedişini yamyamlık metaforuyla işleyen bir olay örgüsü var. Tamamı vejetaryen veterinerlerden oluşan bir ailenin küçük kızı Justine (Garance Marillier), ebeveynleri ve ablasının izinden giderek kendini köklü bir veterinerlik bölümünün birinci sınıfında bulur. Ablası Alexia’nın (Ella Rumpf) da dahil olduğu üst sınıf öğrencileri, çeşitli çaylak ritüelleriyle yeni öğrencilere hayatı zindan ederler. Gecenin köründe dışarıda iç çamaşırlarıyla sürünmek, başlarından aşağı hayvan kanı dökmek, çiğ tavşan böbreği yedirmek bu ritüellerden sadece bazılarıdır.

Vejetaryen olan Justine bahsi geçen kan banyosu ve çiğ et yeme sekansının ardından bir uyanış ve dönüşüm yaşar. Önce, vücudu alerjik bir tepki gösterir ve her yerinde kaşıntılı kızarıklıklar belirir. Sonra et yemeye karşı önlenemez bir açlık duymaya başlar ve libidosunda gözle görünür bir artış olur. Etle ilgili tabularını yıkmasına ve bekaretini kaybetmesine, Orta Doğu kökenli, eşcinsel oda arkadaşı Adrien (Rabah Nait Oufella) aracılık eder. Elim(!) bir kaza sonrası, kız kardeşi Alexia’nın işaret parmağını yiyen Justine, yamyamlığın önlenemez cazibesine kapılmıştır artık.

T2 Trainspotting (2017)

Can Yalçınkaya — Tue, 07 Mar 2017 20:41:17 +0000

*** Dikkat: Bu yazı Trainspotting, T2: Trainspotting ve Irvine Welsh romanı Porno hakkında sürpizbozanlar içerir. ***

Shallow Grave’i bir tesadüf eseri izlemiştim. ’96 sonbaharında aynı ekibin yeni bir filmi geliyormuş diye duyduk. Cool görünümlü bir grup gencin yan yana durup çeşitli el kol hareketleri yaptıkları turuncu/gri tonlu afişi bizi anında cezbetmişti. Sinema koltuklarına gömüldük. Iggy Pop’un Lust for Life’ı hoparlörlerde gümbür gümbür patlarken, genç ve sıska bir grup adam, perdede var güçleriyle topuklamaktaydı. Başkarakter Mark Renton, üst seste bir manifesto haline gelmiş “Hayatı seç” tiradını atıyordu. Koltuklarımıza mıhlanmıştık.

Trainspotting, 90’ların efsane filmlerinden biriydi. Kült bir romandan uyarlanmıştı, sıkı bir senaryosu, yenilikçi bir anlatımı, muhteşem oyunculukları vardı. Soundrack’i, kurgusu, temposuyla çığır açtı. İşsizlik, yoksulluk, uyuşturucu bağımlılığından kırılan bir nesilin karanlık ama cezbedici yaşamlarını anlatıyordu.

Trainspotting’i izledikten sonra, uyarlandığı romanın yazarı Irvine Welsh, en sevdiğim yazarlardan biri oldu. Acid House, Ecstasy, Filth, Glue derken Trainspotting’in devamı niteliğinde olarak yazdığı Porno adlı romanı çıktığında, eski dostlarla yeniden buluşacakmış gibi şendim. Porno’da, Trainspotting’in deneyselliği yoktu. Daha geleneksel bir romandı ve sevdiğimiz karekterlerin Trainspotting’deki olaylar vuku bulduktan on yıl sonra bir araya gelerek, hesaplaşmalarını ve beraber bir porno film işine girmeye çalışmalarını anlatıyordu.

2016’dan İz Bırakan 14 Çizgi Roman ve Dahası

Can Yalçınkaya — Thu, 29 Dec 2016 14:51:05 +0000

Lafı kısa keselim: 2016 sağlı sollu kroşelerle bizi nakavt etmekle kalmadı, kalıcı beyin hasarı bırakmış olması da muhtemel. Kızdık, sövdük, üzüldük, yas tuttuk ve mümkün olduğu zamanlarda sinemayla, çizgi romanla, genel olarak sanatla terapi uygulamaya devam ettik.

Bu sene yine okuduğum çizgi romanlar arasından bende iz bırakmış olanları sizler için listeledim. Bu kişisel bir listedir ve takip ettiğim Anglo-Amerikan, Türkiye ve Avustralya piyasalarında yayımlanmış işlerden oluşmaktadır. Listede herhangi bir sıra söz konusu değil, fakat tematik gruplamalar kullandım.

2015’ten İz Bırakan 16 Çizgi Roman

Can Yalçınkaya — Tue, 29 Dec 2015 10:19:59 +0000

Baştan söyleyeyim: Bu oldukça kişisel bir liste. Hatta, listenin aşağı yukarı yarısını arkadaşlarımın yaptığı işler oluşturuyor. Bu demek değil ki söz konusu kişilere kıyak geçiyorum. Bahsi geçen çizgi romanların hemen hepsinin kıymeti kazandıkları ödüllerden veya dahil oldukları yıl sonu listelerinden belli.

Sydney Underground Film Festivali 2015 Günlükleri

Can Yalçınkaya — Mon, 05 Oct 2015 06:48:21 +0000

Avustralya’ya taşındığımdan beri tam olarak alışamadığım bir şey varsa o da Güney Yarımküredeki mevsimlerin baş aşağı çevrilmiş olması. Halis mulis bir Kuzey Yarımküreli olan şu naçiz bedenim, yıl sonunun yağmur, düşen yapraklar, sonbahar ve müteakip kışla gelmesini istiyor. Fakat Eylül ayı geldi mi ilkbaharı selamlıyoruz bu enlem ve boylamda.

Yeni başlangıçların ve doğuşların mevsimini bu coğrafyada kutlamanın, benim için en güzel yolu, her sene Sydney Underground Film Festivalinin yolunu tutmak, başka herhangi bir sinemada izleme ihtimalimizin olmadığı filmleri izlemek, festivalin gediklileri olan eski dostlarla iki kadeh içip filmleri, hayatı, yeni projelerimizi konuşmak.

Meyhane Dedemin Can Evi (2014)

Can Yalçınkaya — Sat, 07 Mar 2015 10:00:00 +0000

Babamla ilk kez karşılıklı rakı içişimizdi. Üniversiteye yeni başladığım zamanlar. Bir yaz tatilinde, Antalya’nın nemli ve sıcak gecelerinden birinde, denize nazır kadehleri tokuşturduk. İlk kadehte muhabbet biraz kuruydu. İkinci kadehte biraz rahatladık. Üçüncü kadehte iç dökmeye başladık birbirimize. Dördüncü kadehi tokuşturduktan sonra gözlerimi babamın kan tutmuş gözlerine diktim. Derin düşüncelere daldık ikimiz de. Her şeyi bildiğimiz, ne eksik ne fazla olduğumuz, konuşma lüzumu duymadığımız bir tefekkür hali… İşte o anda babamın hatırı sayılır bir süredir, benimse yeni yeni parçası olmaya başladığım bir kültürün ayırdına vardım.

İstanbul’da yaşayan İranlı yönetmen Mehdi Shabani’nin yönettiği Meyhane Dedemin Can Evi, kişisel yaşantılardan yola çıkan ve bir büyük geleneği, tükenmeye yüz tutmuşken inceleyen bir belgesel. Shabani, dedesinin ve arkadaşlarının İran Devrimi öncesi müdavimi oldukları bir meyhaneden ve dedesinin – kendi düğününe gitmek yerine arkadaşlarıyla rakı masasına oturacak kadar – bu kültüre duyduğu tutkuyu, Devrim sonrasında kaybolan – ya da ancak evlerde gizli gizli devam eden – bir geleneği anlatarak, Türkiye’de mey ve meyhanenin anlamlarının ve bugünkü durumunun izini sürüyor.

Bizim coğrafyalarımızı, Türkiye’yi, İran’ı, Yunanistan’ı birbirine bağlayan pek çok öğe var, Shabani’nin filminde “eşsiz bir kültür ve yaşam bilgisi mekanı” olarak tanımlanan meyhane de bunlardan biri. Dostluğu, muhabbeti, yeme-içmeyi, düşünmeyi ve bunların adabını sevenlerin, efkar a düşmenin yahut efkar dağıtmanın peşinde olanların sığındığı evrensel bir liman gibidir meyhane. Ve oraya giden herkesin konunun felsefesi hakkında muhakkak söyleyeceği sözler vardır.

Shabani’nin belgeselinin ana eksenini, Türkiye’de meyhane kültürü üzerine söz sahibi kişilerle yaptığı röportajlar oluşturuyor. Türkiye’de rakı ve kültürü denince akla gelen ilk isimlerden olan Aydın Boysan, duayen barmen Vefa Zat, virtüöz müzisyen Erkan Oğur, İranlı sosyolog Amir Ahmad Fekri, Bekriya Meyhanesinin sahibi Suzan Kardeş, gazeteciler Metin Solmaz ve Musa Ağacık, musiki sanatçısı Güzin Değişmez’in yanısıra, çeşitli meyhane müdavimleriyle yapılan söyleşilerde, meyhaneler kafayı bulmak/sarhoş olmak için gidilen yerler olarak değil, yan yana, can cana muhabbet ile dostluğun harlandığı, toplumsal bir iyilik ve güzelliğin üretildiği mekanlar olarak yansıtılıyor.

Fikir belirten hemen herkes, Türkiye’de meyhanelerin yok olmaya yüz tuttuğunu söyleyip nostaljik bir tavır içine giriyor. Bir yandan modern içki kültürlerinin bu kadim kültürün yok olmasındaki payından bahsediliyor. Öte yandan, İran Devrimi sonrası ile Türkiye’nin güncel siyasi durumu arasında bir paralellik kuruluyor. Meyhanelerin, siyasi iktidarların çekindiği, bastırmak ve kapatmak istediği mekanlar olduğu dile getiriliyor. Her ne kadar siyasi İslam tarafından hoş karşılanmasa da, içinde bulunduğumuz coğrafyadaki heterodoks İslami kültürlerin meyhane ve mey kültürleriyle – zaman zaman metaforik düzlemde de olsa kurduğu olumlu ilişkiler ele alınıyor.

Shabani’nin belgeseli, sadece konuşan kafalardan ibaret durağan bir belgesel değil. Bu klasik belgesel yapısını kırmak için, öncelikle tüm röportajlar rakı sofralarında çekilmiş. İstanbul’un güzide meyhanelerinde kadehler tokuşuyor, mezeler yeniyor, neşe ile meyhaneler anlatılıyor. Yani bu filmi seyretmek insanda fena halde rakı içme isteği uyandırıyor. Filmi sıradan bir belgesel olmaktan kurtaran bir diğer etken, röportajların arasına kurgulanan bölümlerde, Shabani, dedesinin, arkadaşlarının ve meyhaneci Andre’nin hikayesini anlatıyor. Bu esnada kamera İstanbul sokaklarında geziniyor ve yalnız ve unutulmuş bir gelinin – Shabani’nin büyükannesinin? – izini sürüyor. Burada, görüntü yönetmeni Saeed Nasiri, şiirsel kadrajlarıyla övgüyü hak ediyor.

Shabani, son olarak, meyhanesiz bir şehrin neye benzeyeceğini soruyor röportaj yaptığı kişilere. Cevaplarını belgeselde bulabilirsiniz. Fakat şunu söylemek gerek belki de, Osmanlı kültürünü diriltmeye bu denli gayret gösteren bir iktidar, elbette o kültürün mihenk taşlarından, divan edebiyatının önemli öğelerinden olan meyhaneler içinde bir girişimde bulunmalıdır, herhalde (!) Şerefe!

Not: Yönetmenin web sitesinden bu film ve diğer filmleri hakkında bilgiye ulaşabilirsiniz. www.mehdishabani.com

Avustralya’dan Öteki Kafasında 10 Çizgi Roman

Can Yalçınkaya — Sat, 31 Jan 2015 18:00:34 +0000

Sydney’de ikamet etmeye başlamadan evvel Avustralya’da çizgi roman üretilir mi, yerel bir çizgi roman endüstrisi, yayıncılar, convention’lar var mıdır, hiçbir fikrim yoktu. Burada yaşadığım sekiz senenin ardından yavaş yavaş Avustralyalı üreticilerin elinden çıkmış çizgi romanlardan oluşan hatırı sayılır bir arşiv oluşturmaya başladım.

Bu listede, Öteki Sinema okurunun ilgisini çekebilecek 10 çizgi roman hakkında birkaç kelam edeyim dedim. Seçtiğim çizgi romanların kimi, korku, bilim kurgu, fantastik temalı, kimi ise biraz daha John Waters sularında (!) yüzen işler. Mevzubahis kitapların çoğuna dijital olarak ulaşma ihtimaliniz de cabası. [Sıralama rastgele]

Andrew Leavold’la The Search For Weng Weng Hakkında

Can Yalçınkaya — Fri, 26 Sep 2014 07:17:59 +0000

Bu sene sekizincisi düzenlenen Sydney Underground Film Festivalinde merakla beklediğim filmlerden biri Andrew Leavold’un belgeseli The Search for Weng Weng idi.

Avustralyalı yönetmen Leavold, 1990’ların başında, korsan bir video kasetten izlediği, 1982 Filipin yapımı çakma James Bond filmi For Y’ur Height Only’nin gizemli yıldızı Weng Weng’in kim olduğunu öğrenmeyi bir hayat gayesi yapmış, aslen güzide janr filmlerine ev sahipliği eden Trash Video adlı dükkanın sahibi. Weng Weng’i bu kadar özel yapan niteliği ise sadece 80 cm civarında olan boyu. Ülkemizde de Cüce Ajan 00 adıyla gösterime girmiş olan bu film Leavold’u öyle etkilemiş ki hayatının sonraki 20 yılını Weng Weng’in izini sürmeye adamış.

Murat Başekim’le Çizgi Roman ve Fantastik Üzerine

Can Yalçınkaya — Wed, 30 Apr 2014 07:58:10 +0000

Murat Başekim, Türkiye’de çizgi roman ve fantastik edebiyat okurunun aşina olduğu bir isim. Kısa ömürlü Tam Macera dergisinde yazdığı Cinhan öyküleri, akabinde kendine has üslubuyla Anadolu’nun tekinsiz gecelerine musallat ettiği Deli Gücük senaryoları ve “şark gotiği” kısa öyküleriyle sadece sağlam bir üsluba değil, dehşet verici bir hayal gücüne sahip olduğunu gösterdi.

Geçtiğimiz haftalarda çıkan ilk romanı İskit, hayalperest hikayeci Od’un bozkırın sert şartlarında hayatta kalabilmek ve sevdiği kadınla ocaklanmak için hikayeleri bir kenara bırakıp ok salmayı, savaşmayı ve can almayı – kısacası İskit olmaya – karar vermesini anlatıyor. Murat’la yazın serüvenini, İskit’i, tarihi ve hikayeleri konuştuk.

Öteki Sinema için söyleşen: Can Yalçınkaya

Hocam, Türk okuru seni yazdığın korku çizgi romanlarıyla tanıdı ilk kez. Bize biraz yazarlığa nasıl başladığından ve çizgi roman serüveninden bahseder misin?

Avustralya’da Çizgili Haftasonu

Can Yalçınkaya — Tue, 29 Apr 2014 17:08:06 +0000

Güneşli Avustralya’dan merhaba! 4-5 Nisan tarihleri arasında, Güney Avustralya eyaletinin başkenti Adelaide’de çizgi romanla dolu bir haftasonu geçirdim. Bu tür etkinliklere katıldığımda hep yaptığım gibi izlenimlerimi Öteki Sinema okurlarıyla paylaşayım dedim.

Adelaide’e sebeb-i ziyaretim, Adelaide Üniversitesi’nde düzenlenen Inkers and Thinkers (Çiniciler ve Düşünürler) sempozyumuna katılmaktı. Üç doktora öğrencisi, Aaron Humphrey, Amy Maynard ve Troy Mayes’in organize ettiği sempozyumda, akademik çizgi roman çalışmalarıyla ilgili sunumların yanısıra, üreticilerden de katılımlar olacaktı.

Sempozyum günü gelip çattı. Sabah 9’da başlayan programa yetişmek üzere gece 3.30’da evden çıktım. Şaka olsun diye birbirini yumruklayan genç adamların ve arada kendi kendine yüksek sesle gülen yaşlı bir adamın olduğu tren yolculuğunun ardından havaalanına vardım. Adelaide’e kazasız belasız ulaştım ve sempozyumun açılış konuşmasına 5 dakika kala üniversiteye girdim.

Robocop Çizeri Korkut Öztekin ile Söyleştik

Can Yalçınkaya — Mon, 03 Mar 2014 16:50:41 +0000

“Robocop’un beden dilini kurgulamak büyük bir keyif”

Steven Grant’in Frank Miller’ın Robocop 3 için yazdığı senaryodan uyarladığı ve memleketimizin usta çizerlerinden Korkut Öztekin’in çizdiği Boom Studios etiketli RoboCop: Last Stand, geçtiğimiz haftalarda çıkan 7. sayısıyla tamamlandı. Çizer Korkut Öztekin’le Boom Studios macerasını, fanı olduğu bir karakteri çizmenin güzelliklerini, yeni RoboCop filmini ve daha pek çok konuyu konuştuk.