Emrah Kolukısa – Öteki Sinema

Keşke Bir Senaryosu Olsaydı: The Sea of Trees (2017)

Emrah Kolukısa — Sun, 15 Jan 2017 15:07:26 +0000

Gus Van Sant filmografisinin en zayıf halkalarından biri…

Japonya’da bir orman var: Aokigahara ya da daha çok bilinen adıyla İntihar Ormanı. Fuji dağının eteklerindeki 35 kilometrekarelik yüzölçümüne sahip bu ormana Sea of Trees yani Ağaç Denizi de deniyor ve bir rivayete göre “ölmek için dünyadaki en mükemmel yer” olarak biliniyor, hatta tavsiye ediliyor. Google’a “Perfect place to die” (ölmek için mükemmel yer) yazdığınızda gerçekten de ilk karşınıza çıkan Aokigahara oluyor, artık nasıl bir mükemmellikse, biz de bilemiyoruz. Bildiğimiz tek şey, Gus Van Sant’in son filmi “The Sea of Trees – Sonsuzluk Ormanı”nın, filmin başrolündeki Matthew McConaughey’in intihar etmek için geldiği bu ormanda yaşadıklarını anlatan maalesef son derece sıradan ve sıkıcı bir seyirlik olduğu.

İnişli çıkışlı bir kariyer

Kariyerinin başlarında, bağımsız sinemanın önemli figürlerinden biri olarak görüldüğü yıllarda, “Drugstore Cowboy”, “My Own Private Idaho” gibi etkileyici, yeni ve ilham verici filmlere imza atan Gus Van Sant kendisine Cannes’da ödül kazandıran “Elephant” ve popüler sinemada adının duyulmasına yol açan “Good Will Hunting – Can Dostum” gibi filmlerle ilk bakışta çelişkili görünen bir filmografiye sahip gibi görünse de aslında kendi içinde tutarlı bir sinemacı. En azından öyleydi.

The Girl on the Train / Trendeki Kız (2016)

Emrah Kolukısa — Fri, 07 Oct 2016 19:13:12 +0000

Trendeki Kız’ın Gördükleri

Yılın merak edilen filmlerinden biri olduğuna şüphe yok Trendeki Kız’ın. Herkesin aklındaki soru filmin yeni bir Gone Girl olup olmayacağı elbette. Bir kaç yıl önce çok satanlar listelerini aylarca işgal etmiş bir romanken David Fincher tarafından beyazperdeye aktarılan ve geçer not alan Gone Girl sağlam bir neo noir olarak hafızalarda yer etti ve başrolündeki Rosamund Pike’a da bir Oscar adaylığı, bolca da ödül getirdi. Trendeki Kız’a dair beklentiler de işte bu minvalde seyretmekte.

Bir Ekonomik Krizin Anatomisi

Emrah Kolukısa — Fri, 09 Sep 2016 18:02:53 +0000

Kimi uzmanlar 2008’de patlayan mortgage krizinin 1929‘daki büyük buhrandan bile daha yıkıcı olduğunu savunuyor. Bu da kapitalizm tarihinin en büyük krizi anlamına gelir. Dile kolay, sadece ABD’de 6 milyon kişi işini, 4 milyon kişi evini kaybetti. Koca koca yatırım bankaları iflas etti, koca koca ülkeler resmen diz çöktü. Peki ama neler olup bitti, anlayabildik mi? Ekonomist olmayanların teknik detaylarda kaybolup gitmesi işten bile değil, ama farklı perspektiflerden meseleyi ele alan üç film sayesinde biz de 2008 ekonomik krizinin bir röntgenini çekebilir, işin boyutlarını kavrayabiliriz.

Hollywood’dan Yeni Bir Epik Remake: Ben-Hur

Emrah Kolukısa — Thu, 08 Sep 2016 18:29:05 +0000

Yılın En Riskli Yatırımı: Ben-Hur

Kazak sinemacı Timur Bekmambetov’un hangi saiklerle yeniden çektiğini anlamakta zorlandığımız Ben-Hur son yılların en ciddiye alınmayacak yeniden çevrimlerinden biri maalesef. Hedef gişe hasılatıysa, o hedefin de ıskalanacağını tahmin etmek kehanet olmaz.

1959 yapımı Ben-Hur’un sinema tarihindeki üçüncü Ben-Hur olduğunu çok kimse bilmez. Normaldir, zira William Wyler’ın yönettiği ve 11 Oscar kazanarak bu alanda bir rekora imza atan (yıllar sonra Titanic ve Lord Of The Rings: The Return of the King bu rekoru egale edecektir) Ben-Hur o kadar görkemlidir ki kimse daha önce de böylesi devasa bir filmin çekilmiş olabileceğine ihtimal vermez. Oysa 1925 tarihli versiyon da bir o kadar ihtişamlıydı. O zamana kadar çekilmiş en pahalı filmdi (6 milyon dolarlık bütçesiyle) ve deniz savaşı sahnesinde tam 50 kameranın kullanılmasıyla meşhurdu. Ondan da önce 1907’de 15 dakikalık bir Ben-Hur daha çekilmişti ve hepsi de yazar Lewis “Lew” Wallace’ın 1880 tarihli Ben-Hur: A Tale of the Christ adlı romanından uyarlanmıştı. Başrolünü Charlton Heston’ın üstlendiği klasik versiyon elbette günümüzde Ben-Hur denince akla gelen ilk film ve her anlamda Hollywood denen devasa endüstriyi en iyi temsil eden yapımlardan biri, hatta belki de ilki.

Hal böyle olunca yeni bir Ben-Hur uyarlamasının muazzam bir fark yaratmasını bekliyor insan. İşin aslı kimse Bekmambetov’un filminin unutulmaz bir epik sinema örneği olacağını beklemiyordu zaten ama bu kadar iddialı bir projeye girişiyorsa bir sinemacı en azından kendi adını kurtarma uğruna elinden geleni yapmalı, bir şekilde damgasını vurmalı diye düşünüyoruz. Tabii bu bizim fikrimiz. Ne yazık ki daha önce Wanted, Abraham Lincoln: Vampire Hunter gibi gerilimi bol aksiyon filmlerine imza atan yönetmen bu kez boyundan fazlasıyla büyük bir işe kalkışmış gibi görünüyor.

Kan Bağı ve Mel Gibson’ın Önlenemez Düşüşü

Emrah Kolukısa — Fri, 02 Sep 2016 18:34:09 +0000

Mel Gibson kafaları karıştırmaya devam ediyor. Ünlü yıldız bir yandan yönetmenlik kariyerinin en iddialı işlerden biriyle izleyici karşısına çıkmaya hazırlanırken, bir yandan da yaşlanmış bir aksiyon starı olarak dibi bulmaya çabalayan bir oyuncu görünümünde. Bakalım hangisi galip çıkacak?

Hollywood’un son 40 yılda gördüğü en büyük yıldızlardan biri olduğuna şüphe yok Mel Gibson’ın. Onu henüz genç bir Avustralyalı oyuncuyken çektiği filmlerden beri (Gallipoli, Mad Max vs.) takip ediyoruz ve kimi hatalı seçimlerine rağmen (Air America, The Patriot gibi filmler örneğin) sağlam adımlarla inşa ettiği kariyerine kefiliz. Üstelik yönetmenlikte de iddiasını konuşturmuş, hem Oscar’lar almış (Braveheart toplam 5 Oscar almıştı) hem de gişede kendini ispatlamış (The Passion of the Christ 650 milyon dolara yakın hasılatıyla gelmiş geçmiş en başarılı bağımsız filmlerden biriydi) bir isim Gibson.

Independence Day: Resurgence (2016)

Emrah Kolukısa — Tue, 28 Jun 2016 19:30:56 +0000

İzlerken, tevellütünüze göre, “20 yıl ne çabuk geçmiş ya!” veyahut “bir de öncesi mi varmış bu filmin” gibi düşüncelere dalıp gideceğiniz Kurtuluş Günü: Yeni Tehdit, felaket filmlerinin artık pek de aranmayan yönetmeni Roland Emmerich’in elindeki devasa bütçeyi nasıl çarçur ettiğini görmekten gayrı fazla bir anlamı olmayan, hatta yer yer bir hayli sıkıcılaşan bir izlencelik.

Öteki Sinema yazarlarından Masis Üşenmez, Kurtuluş Günü: Yeni Tehdit (Independence Day: Resurgence) için kaleme aldığı “ön izleme”sini şu soruyla bitiriyordu: “Bakalım Independence Day: Resurgence kendini nasıl konumlandıracak. Emmerich’i ve bilim kurgu seyircisini mutlu edip seriyi üçüncü filme mi taşıyacak yoksa başarısız devam filmleri listesine yeni bir ek mi olacak?” Hiç lafı dolandırmadan sevgili Masis’in sorusunu yanıtlamak gerekirse, tabii ki başarısız devam filmleri listesine yeni bir ek oldu Kurtuluş Günü: Yeni Tehdit. Üstelik gişesi de beklenenin bir hayli altında olduğuna göre (ABD’de ilk üç günde 40 milyon dolar civarı bir hasılat yaptı film ve ikinci haftasına giren Finding Dory’nin gerisine düşerek balık yemi esprilerine maruz kaldı) üçüncü filmi beklemek safdillik olur. Ya da belki bir 20 yıl sonra, kimbilir…

Now You See Me 2 (2016)

Emrah Kolukısa — Tue, 14 Jun 2016 10:48:29 +0000

İzleyiciyi şaşırtmak, “Vay be, işte bunu hiç beklemiyordum” dedirtmek artık hiç kolay değil maalesef. Ne sürprizli sonlar, ne derin üçkağıtlar izledi de bana mısın demedi bu izleyici. Sahi görmediğimiz, hayret edeceğimiz bir şey kaldı mı gerçekten? Bunun yanıtı uzun ve keyifli belki ama yeri burası değil, yine de kısaca değinmek gerekirse: vardır elbette, yapıp da inandırabilene. Hoş, Cem Yılmaz’ın şovunda esprili bir şekilde naklettiği gibi, David Copperfield havada uçtuğunda bile “Kesin tel var, gerçekten uçmuyor” diyen uyanık bir izleyici var artık bugün; işi iyiden iyiye zor sinemacıların anlayacağınız. Sihirbazlar Çetesi 2‘den çıkarken kafamda dolaşan düşünceler bunlardı işte. Tipik tatmin olmamış seyirci sayıklamaları, değil mi? Belki de değil, kim bilir.

Race / Rüzgarın Oğlu (2016)

Emrah Kolukısa — Wed, 01 Jun 2016 20:04:41 +0000

20.yüzyılın en büyük sporcularından biri olduğu konusunda herkesin hemfikir olduğu Jesse Owens’in hikayesi neden bugüne kadar sinemaya aktarılmadı, bu bir muamma doğrusu. Kısmet Stephen Hopkins’eymiş. Daha çok televizyona çektiği film (The Life and Death of Peter Sellers mesela) ve dizilerle (24, Shameless, Californication, Traffic gibi) adını duyuran Hopkins’in aslında belki de 4 ya da 6 bölümlük bir minidizi malzemesine sahip olan Rüzgarın Oğlu’nda (Race) ne derece başarılı olduğu ise tartışmalı bir konu maalesef.

Kelvin Tong’dan: 7. Gün / The Offering (2016)

Emrah Kolukısa — Sat, 21 May 2016 14:30:12 +0000

2005 yılında çektiği The Maid ile hem ülkesinde, hem de Avrupa’da bir hayli ses getiren Singapurlu sinemacı Kelvin Tong, ona “Hollywood filmi çeken ilk Singapurlu yönetmen” unvanını getiren 7. Gün (The Offering ya da diğer adıyla The Faith of Anna Waters) ile ilk kez ülkemizde vizyon şansı buluyor.

Öteki Sinema için yazan:Emrah Kolukısa

Hollywood etkisi olmasa bu kıymetli sinemacıyı (Kelvin Tong hakkında Murat Kızılca’nın yazdığı bilgilendirici yazıyı da yine Öteki Sinema sayfalarında bulabilirsiniz, tavsiye edilir) salonlarımızda izleme şansını bulamayacağımız gerçeği ise ülkemizdeki gitgide tatsızlaşan dağıtım meselesinin bir başka tezahürü maalesef, onu da kayda geçelim.

Tabii işin bir de şu kısmı var; Kelvin Tong’u bu filmle tanımak talihsizlik bana sorarsanız. Hollywood’a giden birçok yabancı yönetmenin başına gelen onun da başına gelmiş ve zayıf bir senaryoyla, kötü Hollywood klişeleriyle (jump scare’lerin çoğunlukla önceden kestirilebildiği denli kötü klişeler) dolu, kötü bir montaj (tuhaf kesmelerle iyice baltalanmış bir hikaye akışı var filmin) ve sıradan oyunculuk performanslarıyla bezenmiş bir film var karşımızda.

X-Men: Apocalypse (2016)

Emrah Kolukısa — Sat, 21 May 2016 09:15:52 +0000

Bryan Singer’ın son X-Men girişimi X-Men Apocalypse yıl boyu karşımıza çıkan (ve çıkacak olan) süper kahraman filmlerinin bir yenisi. Yanıt bekleyen soruysa, filmin bir önceki filmin ardından yükselen beklentileri karşılayıp karşılayamadığı…

Marvel’in X-Men evreninde kaybolup gidenler için yeni ve en azından yarattığı beklentiler itibariyle heyecan verici bir macera var sırada: X-Men: Apocalypse. Üstelik 2000 yılında beyazperdede seriyi başlatan ve ikinci filmin ardından uzaklaşıp, nihayet X-Men: Days of Future Past ile muhteşem bir dönüş yapan Bryan Singer bir kez daha yönetmen koltuğunda. Yani Kıyamet’in yılın en sağlam süper kahraman filmlerinden biri olmaması için görünen bir sebep yok ortada. Peki öyle mi gerçekten?

Öteki Sinema için yazan: Emrah Kolukısa

Apocalypse kadim Mısır’da, M.Ö. 3600 yılında başlıyor ve önce ilk mutant olarak bilinen En Sabah Nur/Apocalypse (Oscar Isaac) ile tanışıyor ve uzunca bir giriş bölümünün ardından 21. yüzyıla, 1980’li yıllara geliyoruz. CIA ajanı Moira MacTaggert’ın (Rose Byrne) istemeden uyandırdığı ve geri döndüğü dünyada insanlığın yolunu kaybettiğini düşünen En Sabah Nur tüm uygarlığı yok edip her şeyi yeniden yaratmaya karar verir ve kendisine, tıpkı kutsal kitaptaki gibi, dört atlı (Mahşerin Dört Atlısı), yani dört mutant (Psylocke, Storm, Archangel, Magneto) bularak işe koyulur. Onu durdurmak da elbette Professor X (James McAvoy) ve öğrencilerine kalacaktır. Raven (Jennifer Lawrence), Beast (Nicholas Hoult), Jene Grey (Sophie Turner), Cyclops (Tye Sheridan) ve Havok’tan (Lucas Till) oluşan ekibe Quiksilver (Evan Peters) ve tabii ki Wolverine’i de (Hugh Jackman) ekleyin ve alın size yeni bir İç Savaş! Ne var ki sonuç ne Marvel’in geçen haftalarda gösterime giren son filmi Kahramanların Savaşı kadar gösterişli ne de X-Men serisinin en iyilerinden biri olan Days of Future Past kadar heyecan verici. Her şey var aslında ama maalesef helva mideye oturuyor.

X-Men’in diğer süper kahraman oluşumlarından en büyük farkı kendine has bir evreni olmakla beraber bunu mevcut dünyayla gayet güzel bir şekilde birleştirebilmesi, iki dünya arasında tarihsel paralellikleri gözeterek hikayesini kurabilmesiydi. Superman (Metropolis) ya da Batman (Gotham City) gibi kurgusal kentlerde değil, gerçek dünyaya ait gerçek mekanlarda ve üstelik belirli tarihsel dönemlerde geçiyor X-Men maceraları ve her seferinde de o yer ve dönemin ruhunu yansıtıyor beyazperdeye. En azından iyi örnekleri için bu böyle. First Class’da 60’lı yılları, Days of Future Past’de 70’leri gördük örneğin ve her ikisinde de o dönemlerin tarihsel özelliklerine uygun maceralar izledik. Bu defasındaysa hikaye 80’lerde geçiyor ama bir iki küçük gönderme dışında (Star Wars serisinin en kötü filminin tam da o sırada vizyona çıkan üçüncü halkası, yani Return of the Jedi olduğunu konuşuyorlar bir sahnede örneğin) dönemin ruhunu yakalayamıyoruz maalesef. Oysa 80’li yıllardan çok eğlenceli sahneler, müthiş espriler, konuşmaya doyamayacağımız tiplemeler çıkarabilirlerdi. Ne var ki senaryo, serinin en kötüsü olarak kabul edilen The Last Stand’in senaristlerinden Simon Kinberg’e emanet edilmiş ve o da ortaya 2,5 saatlik kalın ama içerikte hafif bir dosya atmış.

Dönemin ruhu meselesi bir yana, X-Men’in ötekilik üzerine kurduğu ve bugün (ve neredeyse tüm insanlık tarihinin) dünyanın en önemli meselelerinden biri olarak zuhur eden çoğunluğun tahakkümü (ırkçılık, ayrımcılık, ve bilumum ötekileştirmeler) üzerinden işlediği yarı karanlık (Magneto tarafı), yarı umutlu (Professor X tarafı) vizyonu hiç şüphesiz serinin en güçlü yanıydı. İşin bu yanının bir hayli kenara itildiği Apocalypse’de ise daha çok Tanrı kavramının öne çıktığı ve bunun da sadece aksiyon düzeyinde ele alındığı bir manzarayla karşı karşıyayız.

İşin güzel yanı, buradan da çok ilginç bir karşıtlık, zihin açıcı bir tartışma çıkabilirdi ama Apocalypse/En Sabah Nur’un İsa’nın öncülü olabileceği gibi bir espri dışında fazla işlenmemiş bir mevzu olarak kalmış maalesef. Daha da ilginci ise filmin aksiyon yönünün de fazla başarılı olmayışı. İzleyenler hatırlar, tüm Marvel filmlerinin en iyi aksiyon sahnelerinden biri (belki de en iyisi) Days of Future Past’deki Quiksilver sahnesiydi. O sahnenin bir benzeri burada da denenmiş ve her ne kadar fena bir sahne olmasa da (ki yine tüm filmin en iyi sahnesi muhtemelen) ilkinin zayıf bir türevi olarak kalmış.

Gelelim karakter gelişimlerine. Serinin hemen filminde karakterlerin yeni bir aşama kaydettiğini, ya da en azından bir farkındalık yaşadığını biliyoruz. Bu filmde ise arakterler kendilerini tekrar etmenin ötesine geçmiyor ve izleyiciye (ilk kez ekibe katılan karakterler hariç) pek yeni bir şey söylemiyor. Aslına bakarsanız, X-Men’in tam olarak kurulduğu son fotoğraf buna işaret ediyor) ve ilk mutantı gördüğümüz film X-Men mitolojisinde önemli köşetaşlarını işliyor ama, diğer meselelerde olduğu gibi, bu da fazlaca altı doldrurulmamış, yeri geldiği için hikayeye eklemlenmiş gibi duruyor. Uzun lafın kısası…

Uzun lafın kısası şu: Bryan Singer yönetmen koltuğu için doğru isim belki ama, işin senaryo kısmına ciddi bir yenilik, mümkünse bir süper kahraman lazım. Days of Future Past’in de Simon Kinberg tarafından kaleme alındığı malum, ama orada bir de Matthew Vaughn faktörü vardı ki, sanırız sihirli parmak ona aitmiş.

Howl / Dehşet Treni (2015)

Emrah Kolukısa — Fri, 13 May 2016 20:08:47 +0000

İzlediğim en iyi gerilim filmlerinden biri bir trende geçiyordu. Rus sinemacı Andrey Konchalovski’nin imzasını taşıyan Runaway Train kontrolden çıkmış bir trende bulunan iki cezaevi firarisinin başından geçenleri anlatıyordu ve bir dakikası bile boş değildi. Trende geçen ve gerilim dozu yüksek başka birçok film var (Narrow Margin, Cassandra Geçidi, The Lady Vanishes, Unstoppable aklıma ilk gelenler ve listeyi uzatmak da mümkün) ama Dehşet Treni (Howl) maalesef onlardan biri değil. Daha doğrusu şöyle söyleyelim: Dehşet Treni, evet, trende geçiyor ama gerilim kısmı fena halde atlanmış ve bir kez daha klişelere boğulmuş, korkutmaktan çok uzak bir korku filmi var karşımızda. İşin kötüsü ortalıkta çok fazla var bu filmlerden ve içlerinden işe yarar bir tanesini bulmak cidden samanlıkta iğne aramaya benziyor diye düşünüyorum.

Aslı Dururken Bu Film İzlenmez

Emrah Kolukısa — Fri, 13 May 2016 17:15:55 +0000

Yakın zaman önce vizyona giren İşkence Odası (Martyrs) adlı korku filmi akla benzeri başarısız yeniden çevrim denemelerini sıralamak gibi bir fikir getirdi. Bu filmler, özellikle altyazı okumayı sevmeyen Amerikalı seyircileri gözeten ve yabancı filmleri vizyona sokup sinek avlamaktansa, kendilerince yeniden çekerek gişede izleyici avlamayı hesaplayan uyanık yapımcıların eseri. Pascal Laugier’nin 2008 tarihli kült filmi İşkence Odası’nı yeniden uyarlayan ve berbat bir iş çıkararak “aslı dururken bu film izlenmez” dememize sebep olan Hollywood bakın başka hangi rezaletlere imza atmış geçmiş yıllarda.

Öteki Sinema için yazan: Emrah Kolukısa

İşkence Odası / Martyrs (2015)

Emrah Kolukısa — Fri, 06 May 2016 11:00:57 +0000

İşkence Odası’nda seyirciye yapılan işkence:

Biz bunu hak etmiyoruz!

Pascal Laugier’nin 2008 tarihli kült filmi Martyrs (o zaman da İşkence Odası adıyla gösterilmişti yanılmıyorsam) muhtemelen tüm zamanların en şok edici şiddet sahnelerinden bazılarını içeren ve korku sineması tutkunlarının bile kolay kolay tahammül edemedikleri filmlerden biriydi.

İçerdiği şiddetin yoğunluğu sebebiyle “işkence pornosu” olarak nitelendirilmiş, Fransa’da filmleri sınıflandıran resmi kuruluş Martyrs’e +18 vererek benzeri olmayan bir karara imza atmıştı. Bakanlık, meslek birlikleri falan bir araya geldiler de sonradan filmin rating’i +16’ya çekildi.

Ölümcül Oyun / Goodnight Mommy (2014)

Emrah Kolukısa — Sat, 09 Apr 2016 09:31:52 +0000

Avusturyalı sinemacılar Veronika Franz ve Severin Fiala’nın Goodnight Mommy adlı filmi neden vizyone Ölümcül Oyun adıyla girdi diye düşünürken aklıma yine bir Avusturyalı sinemacı olan Michael Haneke’nin yıllar önce Ölümcül Oyunlar adıyla gösterilen Funny Games’i geldi. Doğrusu ya, Goodnight Mommy’yi Funny Games’deki genç katillerin çocukluğunu anlatan bir film diye tanıtsalar çok da şaşırmazdık herhalde. Öte yandan Franz ve Fiala’dan bir Haneke çıkarma çabası çok da hedefine ulaşmaz bence, en azından Ölümcül Oyun üzerinden manzara bu gibi duruyor.

Ceset / Nekro (2015)

Emrah Kolukısa — Thu, 25 Feb 2016 10:19:59 +0000

Seni ölüyken sevmek, aşkların en güzeli…

Pınar Sinan’ın ilk uzun metrajlı filmi Ceset sinemamızda pek görmediğimiz bir konuyu işliyor ve sırf bu anlamda bile merak uyandırdığını itiraf etmek gerek. Yine de yönetmenin önünde henüz uzun bir yol olduğunu, tabiri caizse bir kaç fırın ekmek yemesi lazım geldiğini de görmek çok zor değil. Keşke diye başlayan bazı cümleler kuruyorsak, bundandır.

Örneğin, keşke nekrofil (ölü sevici) bir hastabakıcının hikayesini anlatmaya soyunduğunda sayın yönetmen daha sağlam, daha dolu bir senaryoyla yol çıksaymış. Karakterlerin zayıf kaldığı, yan tiplemelerin bile sürekli kendini tekrar ettiği, gelişme/değişim çizgilerinin alabildiğine silik göründüğü, hatta hiç olmadığı bir senaryo var önümüzde. Evet, yavaş yavaş deliren hastabakıcı İhsan’ın bir değişim geçirdiğini kabul edebiliriz ama bu az bulunan tuhaf ruh hastalığının kökenleri, sebepleri hakkında hiçbir ipucu olmadığında, sadece oyunculukla aşılamayacak dramatik tıkanıklıklar doğuyor ister istemez. En nihayetinde oyuncu da bazı verilere ihtiyaç duyar ve böylesi nazik bir durumda o ihtiyaç izleyiciye yansıyacak kadar kendini belli eder. Mehmet Yılmaz Ak’ın (ki filmin neredeyse %90’ında kendisiyle başbaşayız) performansında bizi tam olarak tatmin etmeyen şey de esasında bu sorundan kaynaklanıyor.