Dövüş Filmleri – Öteki Sinema

Kanlı Ninja Salatası: Five Elements Ninjas (1982)

Murat Tolga Şen — Wed, 10 Sep 2025 17:00:40 +0000

80’lerin başı Shaw Brothers için düşüş dönemiydi. Bruce Lee çoktan ölmüş, Jackie Chan yükselmekteydi. Hong Kong sineması hızla Jackie’nin komedi-aksiyon formülüne kayıyordu.

Bir zamanların gözde dövüş filmleri üreticisi Shaw stüdyosu ise hâlâ kan, kılıç ve melodram üzerine kurulu eski formülleri ısıtıp işi idare ediyorsa da durumun farkındaydı.. Chang Cheh, “Venom Mob” kadrosunu tüketmişti ama hala başka şeyler denemek istiyordu. Hong Kong aksiyon sineması seyirci alışkanlıklarına hızlı uyumlanır. İşte o noktada Japonya’dan esen “ninja rüzgârını” yakaladı ve ortaya Five Elements Ninjas çıktı.

Çocukluğumda “iki film birden” sinemalarında hatırı sayılır dövüş filmi izlememe ve video kulüp raflarında doktora yapmama rağmen Five Elements Ninjas ile karşılaştığımı hatırlamıyorum. Bu filmi tam 25 yıl sonra, Divx çılgınlığında keşfettim ve bayıldım. Youtube’daki listeleme videolarında sürekli “en kanlı dövüş filmleri” arasında yer bulan bir iş. Yıllar sonra bu yazıyı yazmama da şu video sebep oldu.

Five Elements Ninjas, Shaw Brothers’ın klasik dövüş filmi geleneğini, o dönemde video kaset raflarını süpüren ninja çılgınlığıyla birleştirmeye çalışır ve sonuç? Baştan aşağı kan, ucuz kostüm şovu ve absürt koreografiler.

80’lerin başında Batı’da ninja bir anda popüler kültürün merkezine yerleşti. Cannon Films, Enter the Ninja (1981), Revenge of the Ninja (1983), Ninja III: The Domination (1984) gibi filmlerle bu açlığı fırsata çevirip bu furya başlattı. Bu filmler, ABD’de ninjayı kahramanlaştırıyor, egzotik bir figürden popüler bir aksiyon ikonuna dönüştürüyordu. Ama Chang Cheh’in ninjaları öyle değil. Kahraman değil, tamamen şeytani ve grotesk figürler. Beş element üzerinden yaratılan teatral yapılarıyla, sanki birer çizgi roman kötüsü gibiler. Bunda geleneksel Çin-Japon düşmanlığının da payı var elbette. Günümüz Çin-Kore aksiyon filmlerinde dahi görülen bir gıcıklık hali bu.

Film basit bir intikam hikâyesiyle açılıyor: en başta Çin ve Japon dövüş akademileri birbirine meydan okuyor. İtip kakmadan ibaret sayılacak dövüşler gerilimin yükselmesi, bir Çinlinin boğazını kendi baltasıyla kesmesi ve Japonlardan birinin seppuku yapmasıyla trajik bir hal alıyor.

Yeni bir meydan okumada, Çinli dövüşçüler, elementlere dayalı beş farklı ninja topluluğuyla karşılaşıp ve rezil bir şekilde yeniliyorlar. İlk yarım saat, kahramanlarımızın nasıl doğrandığını izlemekten ibaret. Ağaçların içinden çıkan ninja mı dersin, kumun altından fırlayan mı, göletin dibinden ciğer söken mi… Chang Cheh seyirciyi şok etmeye çalışıyor ve bunu çok da güzel başarıyor.

Bu perişanlığın sonrasında sağ kalan birkaç kişi intikam için eğitimden geçiyor. Bu, Shaw Brothers’ın klasik “ikinci perde dönüşümü” formülü: Dayak yiyen kahramanlarımız, kan ter içinde antrenman yapıp yeni teknikler öğreniyor ve uzun bir final sekansında sahne kan gölüne dönüyor. “Kan gölü” lafını boşuna kullandığımı sanmayın, cidden öyle!

Chang Cheh, burada elementleri görsel bir şölene çevirmeye çalışmış. Altın: Parlak zırhlarla dövüşen, kör edici sahneler. Ahşap: Ağaç gövdelerine saklanan, gölgeliklerden çıkan yaratık gibi ninjalar. Su: Su altından çıkan ölümcül saldırılar (Shaw stüdyosunun o dönem için fazla iddialı bir sahne çalışması). Ateş: Barut, duman, yanıp kavrulan insanlar. Toprak: Kum altından aniden beliren katiller. Her biri aslında çok teatral, inandırıcılığı zayıf ama tam VHS döneminin B-film izleyicisinin aradığı şey: absürtlük ve kan!

Chang Cheh’in alametifarikası olan bol kanlı şiddet burada zirvede. Kollar kopar, bağırsaklar dışarı çıkar, kafalar uçuşur. Ama bu gore, Lucio Fulci’nin mide bulandıran şiddetinden farklı; burada daha çok çizgi roman estetiği var. Kan, adeta kırmızı boya gibi fışkırıp dekorları boyar, karakterleri birer canlı heykel gibi sahneler. Kısacası, film baştan sona görsel bir “splatter operası” gibi.

Five Elements Ninjas, VHS dönemiyle birlikte bir kült haline geldi. Tarantino gibi yönetmenlerin Shaw Brothers sevgisini besleyen kaynaklardan biri de işte bu tür çılgın filmler. 70’lerdeki Bruce Lee etkisini, 80’lerdeki ninja furyasıyla birleştiren bu film, tür sineması sevenler için hâlâ benzersiz bir seyir deneyimi. Chang Cheh burada aslında kendi sinemasının parodisini yapar: kahramanlık, ihanet, eğitim, intikam ama hepsini beş element üzerinden kan banyosuna çevirerek.

Yine çocukluğa dönerek bitiriyorum. Yaşınız yetiyorsa 80’lere gidin ve bir video kasetçinin raflarını karıştırdığınızı düşünün. Kapaklarda siyah giysili, gözleri parlayan maskeli savaşçılar, “Ninja” yazısı kocaman puntolarla. Çocukken bu kapakların cazibesine kapılmamak imkânsızdı ama o kasetlerden bazıları sıradan aksiyon çıkarken, bazıları sinema tarihine kanlı bir mühür basıyordu. İşte Five Elements Ninjas o mühürlerden biri.

MTŞ

Cannon Ninja Çılgınlığı: Enter the Ninja (1981)

Murat Tolga Şen — Tue, 27 Aug 2024 13:10:15 +0000

Enter the Ninja ve 80’ler… Çok çalışanın zengin olduğuna (ve iyi kas yaptığına) inanılan, neon ışıkların parladığı, VHS kasetlerin altın çağını yaşadığı o büyülü yıllar. Tam da çocukluğuma denk gelmesinden kaynaklı bu erken dönem “ev sineması” zamanlarını unutamıyorum!

Yazacak o kadar film var ki ve bir sürüsünü de yazıp paylaşırken yaşlandık bile. Acayip olan şu ki 80’ler bünyeden bir türlü uzaklaşıp tozlu bir anıya dönüşmüyor. Ne derseniz deyin, şimdikinden daha çok eğleniyorduk!

Bu acayiplikler sirkinin tam ortasında, bir ninja başyapıtı (ya da başbelası) doğdu: “Enter the Ninja.” Eğer bu filmi izlediyseniz, bilirsiniz ki bu film, ninja kelimesinin hakkını verirken aynı zamanda kendi kendine parodi yapacak kadar da umursamazdır. Gelin şimdi bu garipliği birlikte analım.

Cannon Films ve Ninja Rüyası

Bu filmleri daha iyi anlamak adına azıcık Cannon Films’in yapım felsefesinden bahsedelim. Daha fazlası için Öteki Sinema’daki yazılara gidebilirsiniz. Yazının altına link olarak ekleyeceğim.

Cannon, Golan-Globus kuzenleri tarafından yönetilen, “düşük bütçeyle yüksek kâr nasıl yapılır?” sorusunun cevabını iyi bilen fırsatçı bir stüdyoydu. First Blood tutunca, Braddock – Missing in Action çekiyorlardı mesela! Günümüzün Asylum’u sayılabilir ama onlar kadar soysuz da değillerdi. Yine de ortaya seyredilecek işler çıkarmasını bildiler. Çok da övmeyeyim; Kuzenler için önemli olan şey, trendleri yakalamak ve olabildiğince hızlı ve ucuz bir şekilde bundan para kazanmaktı.

Ninja Terminator (1986)

Murat Kızılca — Sat, 17 Aug 2024 01:19:30 +0000

Biraz da gülümseyerek hatırlıyorum; 1980’li yıllarda Türkiye’de kelimenin tam anlamıyla bir ninja çılgınlığı yaşanıyordu. Dünyanın dört bir tarafından ithal edilen ninja filmleri, sinema salonlarını ve video kaset raflarını resmen işgal ediyordu. Hatta ninjalar; Son Savaşçı (1982), Ölüm Savaşçısı (1984), Ölüm Vuruşu (1986) ve Son Kahramanlar (1987) gibi birkaç Türk filminin içine sızmayı bile başarmıştı.

İşin ilginci ninjalar, casusluk, suikast veya hırsızlık gibi faaliyetleriyle Japon tarihinde yer alıyorlar ama dönemin sadece Türkiye’yi değil, tüm dünyayı kasıp kavuran ninja filmlerinin neredeyse hiçbiri Japonya’dan gelmiyordu. Japon sinemasına şöyle kabaca baktığımızda şunu görüyoruz: Biri 1910-1920 yılları arasında, diğeri de 1960’lı yıllarda olmak üzere iki defa ninja patlaması yaşanmış ve bir dolu film çekilmiş ama bu filmler daha çok iç pazarı hedef almış, batıda fazla ses getirmemiş. Gerçi 1967 tarihli James Bond filmi You Only Live Twice’ta basit bir paralı asker ordusu gibi işlevinin dışında kullanılan ninjalar, batının malumdan tamamen habersiz olmadığının bir göstergesi.

Peki, Japonya’yı neredeyse tamamen oyunun dışına iten 1980’lerdeki küresel ninja patlamasının sebebi neydi?

Yerli Kazandibi Avantür: Kolsuz Kahraman (1972)

S. Özgür Ilgın — Thu, 17 Aug 2023 20:26:38 +0000

Sıkıldınız mı? Ben çok sıkıldım. Ülkenin bu hale getirilmesini spontane çeviri eşliğinde naklen izlemekten ve gidişatı durdurmak için bir şey yapamıyor olmaktan sıkıldım. Bir şey yapamayanlar topluluğunun bir şey yapıyormuş gibi görünmeye çalışmasından sıkıldım. Ülkeyi bu hale getirenlerin, ülkeyi bu hale getirenlerle birlikte, ülkeyi bu hale getirenlere rağmen ülkeyi bu hale getirenlere karşı bir şeyler yapmaya çalıştığına safça inananların umut saçan yalanlarından sıkıldım.

Kaçıyorum sıkıldıkça. Filmlere, kitaplara kaçıyorum. Daha darlanırsam B-filmlerin kucağına atıyorum kendimi. Bir tutam aptalca iyimserlik, iki ölçü yalandan kahramanlık ile harmanlanıp yarım çay bardağı berbat diyalogda pembeleşinceye kadar kavrulunca, iyi geliyor yorgun beyinlere, tahammül stoğunu tüketmiş bünyelere.

Uzun süredir ne B-filmler hakkında yazabiliyordum, ne de B-film izleyebiliyordum. Twitter’da bilmediğim bir filmin afişini görünce eski aşkım depreşti. Adını daha önceden duymadığım Çetin Dağlar’ın oynadığı bir filmdi. Çetin Dağlar, Cihan Ünal, Fatih Mühürdar ve İrfan Atasoy’un kolajını andıran bir aktör. Bugüne kadar 7 filmde oynamış ve bunların 4’üne erişemedim. Afişini gördüğüm Ölüm Saçan Hayalet adlı filmi hiçbir yerde bulamasam da ondan aşağı kalmayacak başka bir filmini izleme fırsatım oldu: Kolsuz Kahraman.

Şunu baştan belirtelim ki bahsedeceğimiz film Nejat Saydam’ın 1966 yılında çektiği aynı ismi taşıyan Cüneyt Arkın’lı film değil. Yazımızın konusu olan Kolsuz Kahraman(1) Engin Temizer’in 1972 yılında çektiği avantür. Senaryoyu Mehmet Köz yazmış. Yapımcılar ise Mehmet Karahafız ve Hasan Çakır (Osmanlı Film). Mehmet Karahafız ve Hasan Çakır isimleri benim aklıma direkt olarak Çetin İnanç’ı getiriyor. Kolsuz Kahraman Engin Temizer’in ilk filmiymiş. Filmin birazdan anlatacağımız dağınıklığını falan hesaba katınca Temizer’in Çetin İnanç’ın yanında yetişmiş bir yönetmen olabileceğini düşündüm. Çetin İnanç’ın 1972’den önce çektiği bazı filmlerin kadrosunu inceleyince yanılmadığımı anladım. Temizer Çetin İnanç’ın birkaç filminin senaryosunu yazmış. Çetin İnanç ve Yılmaz Atadeniz filmleri için senaryonun ne demek olduğunu bilmeyenler için yazının ilerleyen kısımlarında bu bahse tekrar döneceğiz.

İrfan Atasoy’un Anısına: Zalim (1973)

S. Özgür Ilgın — Mon, 14 Mar 2022 13:31:24 +0000

Zalim aslında Çirkin Kral Affetmez’in yeniden çevrimi. Bu defa başrolde Yılmaz Güney değil İrfan Atasoy var ama filmlerini rejisörü aynı kişi; Yılmaz Atadeniz.

İki Yılmaz’ın, Yılmaz Atadeniz ve Yılmaz Güney’in birlikte çalıştığı son iki film, Çirkin Kral Affetmez ve Güney Ölüm Saçıyor idi. Çirkin Kral Affetmez, 1967 yılında çevrilmişti. Bu birliktelik 1969 yılında Güney Ölüm Saçıyor ile son buldu. Senaryosunu Yılmaz Güney’in yazdığı Çirkin Kral Affetmez (ÇKA), Güney’in oyunculuğu ve senaryosu ile ön plana çıktığı güzel bir avantür idi.

Güney’in kendi yoluna gitmesinden sonra İrfan Atasoy, Yılmaz Atadeniz’in demirbaş jönü haline gelecekti. Tesadüfe bakın ki Atadeniz-Atasoy birlikteliği nihayete yaklaştığında ÇKA’nın yeniden çevrimi söz konusu oldu. İrfan Atasoy’un senaryosu ile yapılan yeniden çevrim, birtakım ufak farklar dışında Güney’in senaryosunun olay örgüsünü takip ediyor. Bir fabrikada muhasebeci olarak çalışmakta olan Mustafa (Yıldırım Gencer), eşiyle ilişkisi olan patronu tarafından tuzağa düşürülür. İki bekçiyi öldürüp şirketin kasasındaki parayı çalmakla suçlanan Mustafa, aleyhindeki delillere rağmen suçsuzluğunu ispatlamaya çalışmaktadır. Son çare olarak kız kardeşi Ayşe’yi (Fatma Belgen) kan davalısı Ciniko Cumali’ye (İrfan Atasoy) göndererek yardım isteyen Mustafa, onunla yaptığı anlaşmaya göre, beraat ettikten sonra Cumali tarafından öldürülecektir.

Bruce Lee Süpermen’e Karşı (1975)

S. Özgür Ilgın — Thu, 25 Jul 2019 11:55:19 +0000

2017 yılı yeterince iyi filmler izleyebildiğim bir yıl olmadı. Vizyondaki filmlerin (en azından benim yaşadığım şehir açısından) hali ortada. Ama şu da var ki yeterince kötü filmleri bulup izleme konusunda da biraz tembel davrandığımı kabul etmeliyim. Uzunca bir aradan sonra izleyecek ve yazacak derecede ilginç ve tabi ki kötü bir film bulmuş olmanın sevincini ve coşkusunu yaşıyorum.

Bruce Lee Against Supermen / Bruce Lee Süpermen’e Karşı (BLSK) isminden de anlayabileceğiniz gibi Hong Kong yapımı bir çakma Bruce Lee (Bruceploitation) filmi. Yönetmen Chia Chun Wu. Film, nerede gösterildiğine ve dolayısıyla hangi telif hakkından yırtmaya çalışıldığına bağlı olarak “Bruce Lee vs. Supermen” ve “SuperDragon vs. Superman” isimleri ile de gösterilmiş. Filmimizin starı ve elbette ki çakma Bruce Lee’si Bruce Li.

Kült Kung Fu: Story of Ricky (1991)

Misafir Koltuğu — Sat, 13 May 2017 21:40:33 +0000

Bundan yıllar önceydi. Abim ve kuzenimle internette komik videolar izleyip zaman öldürürken “Worst fight scene ever” (gelmiş geçmiş en kötü dövüş sahnesi) isimli bir videoya denk gelmiştik. Kelimelerle anlatması epey güç olan bu videoda uzun saçlı genç bir aktör, rakibinin kafasının arkasına bir şaplak atarak bir gözünün yuvasından fırlamasına neden oluyordu. Daha sonra gözü yerinden fırlayan adam bıçakla kendi karnını yarıp bağırsaklarını çıkarıyor ve uzun saçlı aktörü bağırsaklarıyla(?) boğmaya çalışıyordu.

Öteki Sinema için yazan: Kaan Kahraman

İlk izlediğimde hangi filmden olduğunu araştırmadığım ve o zaman pek merak da etmediğim bu video geçen sene şans eseri tekrar karşıma çıktı. Bu sefer bende merak uyandırmayı başaran dövüş sahnesinin Story of Ricky isimli bir Hong Kong filmine ait olduğunu öğrendim. Filmle ilgili biraz araştırma yaptığımda filmin Riki-oh isimli bir japon mangasından uyarlandığını görünce şoka uğradım. Üstelik Riki-oh’nun mangakası (manga sanatçısı) çok sevdiğim bir manga olan Tough’ın yaratıcısı Saruwatari Tetsuya idi. Riki-oh mangasına bir şekilde ulaşıp okuduktan sonra filme olan merakım iyice arttı. Artık dönüşü olmayan bir yola girmiştim. Her ne kadar pişman olma ihtimalim çok fazla da olsa Story of Ricky’i izlemeye karar verdim.

Ip Man 3 (2016) Doğu Tekmesi vs Batı Yumruğu

Başak Bıçak — Sun, 07 Feb 2016 13:57:51 +0000

Ip Man 3 sinemalarda… Savunma sanatlarının efsanevi isimlerinden Ip Man’in yarı biyografik filmleri, üçüncü kez seyircisiyle buluşuyor. Dövüş sanatını bir eğlence haline getirmekten kaçınarak ciddi bir anlatım yolunu seçen seri, son filmiyle bu çizgisinin dışına çıkıyor.

Yönetmen Wilson Yip’in 2008 yılında başlattığı Ip Man rüzgârı, 2010’da çekilen ikinci film ve onun hemen ardından gelen farklı filmlerle yoluna devam etti. Herman Yau’nun yönettiği ve asıl seriyle olan benzerlikleri nedeniyle çokça karıştırılan Bir Efsane Doğuyor (The Legend Is Born: Ip Man, 2010) ve Son Dövüş (Ip Man: The Final Fight, 2013) gibi filmler kafa karışıklığı dışında temaya bir katkı sağlayamadığı için Wilson Yip serisinin saygısını kazanamadı. Beş yıllık bir aradan sonra geri dönen yönetmen Yip ise, serinin ruhunu yakalayamadığı bir filmle şaşkınlık yaratıyor.

İlk filminde, İkinci Çin-Japon savaşı dönemine ışık tutan ve dövüş sanatları felsefesiyle harmanladığı dram yüklü senaryosuyla göz dolduran yönetmen, Wing Chun tekniğine de açıklık getiriyordu. Film bir yandan Japonlarla Ip Man’ın unutulmaz dövüş sekanslarına sahne olurken, diğer yandan Çin milliyetçiliğine dair eleştirmeyi de ihmal etmiyordu. Keza ikinci filmde, Hong Kong’u 1997 yılına kadar sömürgesi altında tutan Britanya İmparatorluğu’ndan hareketle, Rocky 4’ün sıkça işlenen temasını da kullanan Ip Man 2, içerisinde tarih barındıran etkileyici bir dövüş filmiydi… Hatta Bruce Lee’yi yetiştiren Ip Man’in, yıldız oyuncu ile ilk tanışmasına da tanıklık etmemizi sağlamıştı. Ancak üçüncü filme gelindiğinde ise, hikâye açısından odak problemi yaşayan bir devam filmi karşılaşıyoruz. 1950’li yılların sonunda, Ip Man’in çocuğunun okuluna musallat olan sokak serserileriyle mücadelesinden yola çıkarak, önce Hong Kong’un asayiş sorunu üzerinde dönen film, ardından da yönünü iki dövüşçünün unvan mücadelesine çeviriyor. Tüm bunları yaparken de, araya reklam kokan bir dövüş ve aile dramı sıkıştıran yapım, öyküsünü temellendirmekte epey güçlük çekiyor.

Skin Trade (2014)

Fatih Yürür — Sat, 25 Apr 2015 13:03:29 +0000

BU MASAYA Bİ KUPLE AKSİYON ALABİLİR MİYİZ?

Artık 80’ler aksiyon trendleriyle süslenerek soframıza ver edilmiş sinemasal mahsullerin haber değerini yitirdiği bir döneme girdik. Çok garip, şunun şurasında 80’ler ruhunu çağırma seanslarına sevinmemizin, perdede Chuck Norris’i görünce heyecanlanmamızın ya da Stallone’un suratında patlayan efsanevi Van Damme tekmesinin üzerinden hepi topu kaç yıl geçti ki? Gel gelelim günün sinemasal trendlerine boca edilen hemen hemen her yapımın köşesini bucağını eşelediğimizde, altından gürül gürül 80’ler fışkırmaya başladı. Bir noktaya kadar eğlenceli bulduğumuz bu furya da haliyle her güzel şey gibi yavaştan ekşimeye başladı, sündürüldü ve kaçınılmaz olarak da suyu çıktı!

Rebirth (2011)

Misafir Koltuğu — Sat, 04 Apr 2015 10:44:53 +0000

2003 yılında vizyona giren Ong-Bak ve 2005’te vizyona giren Protector sadece Tony Jaa’yı aksiyon yıldızı yapmakla kalmadı, aynı zamanda dövüş filmi fanatiklerinin ilgisini Tayland sinemasına çevirdi. Doğal olarak yapımcılar da bu ilgiye onlarca film çekerek cevap verdi. Bu filmlerden bazıları başarıyı yakalayıp yeni aksiyon yıldızları yaratırken (Chocolate’ın Jeeja Yanin’i gibi) bazıları da birer Tony Jaa kopyası olmaktan öteye gidemedi. Ne yazık ki Rebirth (diğer adıyla Bangkok Revenge) ikinci kategoriye giriyor.

Öteki Sinema için yazan: Kaan Kahraman

Hikayemiz Taylandlı bir polis memuru ve ailesinin katledilmesiyle başlar. Polisin küçük oğlu Manith kafasından vurulmasına rağmen kaderin bir cilvesi olarak -kurşunun kafatasında sıkışıp kalması sayesinde- hayatta kalır ama bitkisel hayata girer. Hastanedeki iyi yürekli bir hemşire Manith’i iyileştirmesi için, kentin dışında yaşayan şifalı bitkiler uzmanı arkadaşına götürür. Manith bitkisel hayattan çıkar ama kurşunun beynine verdiği hasar sebebiyle insani duygularını ve acı hissetme yeteneğini yitirir. Artık adeta yaşayan bir ölü haline gelmiştir. Ancak endişeye gerek yoktur. Çünkü Manith’i iyileştiren şifacı amca aynı zamanda dövüş sanatları(!) ustasıdır. Şifacı-dövüş ustası, Manith’in intikam almayı hak ettiğini düşünerek ona dövüş eğitimi vermeye başlar. Aradan geçen yirmi yıl boyunca tam bir dayak makinesi haline gelen Manith (Jon Foo), ailesinin intikamını almak için Bangkok sokaklarının altını üstüne getirecektir.

Tekken 2: Kazuya’s Revenge (2014)

Fatih Yürür — Wed, 15 Oct 2014 07:37:33 +0000

Dış Kulvardan Bir Dövüş Efsanesi Daha Solarken…

Tartışmaya mahal vermeyecek kadar başarısız, göz yaşartacak kadar niteliksiz aksiyon filmlerinin “yıldız yönetmeni” Wych Kaosayananda, bir sabah uyandığında kendisine yepyeni bir misyon belirlemişti. Yatağında yavaş yavaş doğruldu ve muhtemelen iki buçuk dakikalık bir süre boyunca kara kara düşündü. Aslında plan, bu kadar düşünmeye mahal vermeyecek kadar açıktı, net ve basitti! Kendi kendisine sessizce sordu: “Neden cılkı çıkmış bir arcade oyununun devam filmini çekerek, köküne kibrit suyu ekmeyeyim ki?” Tekken 2: Kazuya’s Revenge doğuyor.

Kaosayananda (kendine bir süredir uygun gördüğü mahlası ile Kaos) 1998 yılında kamera arkasına geçtiği ilk filmi olan Yah sayesinde aksiyon severlerin radarına yakalanmasına rağmen; garip bir biçimde adını 2002 yılında görücüye çıkan ve başrollerini Antonio Banderas ile Lucy Liu’nun paylaştığı Ballistic filmiyle dünyaya duyurmuştu. Şaşırtıcı ölçüde kötü olan film, yönetmenin sinemasal mecradaki rotasının yollarını da uzunca bir süre tıkamaya yetmişti hani! 10 yıl boyunca aksiyon arenasından uzak kalan yönetmenin bir daha ayağa kalkamayacağına, kariyerinin tamamen bittiğine inanıldığı sırada, 2012 yılında yönetmen koltuğuna oturduğu Angels filmiyle aksiyon severlere “ben buradayım” diye fısıldayarak yoluna devam edeceğinin sinyallerini verdi.

Yönetmen, bu yıl iki film birden görücüye çıkararak hepimizi şaşırttı! Bunlardan biri Scott Adkins’i başrolde izlediğimiz Zero Tolerance (ki kendisi şu an için yönetmenin filmografisindeki en iyi film… ilginç…) olurken diğeri de başarısız filmlere kurban gitmekten asla kurtulamayacak gibi görünen Tekken serisinin yeni halkası oldu! Evet evet, Tekken 2: Revenge of Kazuya’dan bahsediyorum… Yani sadece yönetmenin filmografisinin en berbat halkası değil; son yıllarda karşımıza çıkan en ucubik aksiyon salatasından bahsediyorum.

The Last Dragon (1985)

İlker Güler — Fri, 27 Jun 2014 19:02:16 +0000

Leroy Green nam-ı diğer “Bruce Leroy” Harlem’de ikamet eden, 24 saat kung–fu yaşayıp kung-fu soluyan kara kuşak sahibi afro-amerikan bir kardeşimizdir. Leroy kara kuşak sahibi olmasına rağmen kung-fu’da en üst mertebeye ulaşmak amacı ile uzak doğulu ustasından aldığı eğitime halen devam etmekte aynı zamanda işlettiği dojoda da küçük çekirgelerine kung-fu eğitimi vermektedir. Leroy Kung-fu da erişmek istediği en üst mertebeyi “PARLAMAK” olarak dile getirmekte, varını yoğunu , eğitimini ve yaşamını “PARLAMA”ya ulaşmak için ortaya koymaktadır. Leroy’a göre “PARLAMA” insanın içindeki gizli gücün dışa enerji olarak yansımasıdır. Ustası Leroy’a son dersinde artık öğretecek birşeyi kalmadığını “Som Dom Goy” isimli ustayı bularak onu yenmesi gerektiğini söyler. Üstüne Leroy’a bu yeni ustaya verebilmesi için altın bir madalyon verir. Eski ustasını Miami’ye annesinin yanına gönderen Leroy “Som Dom Goy” u bulmak için yeni bir maceraya atılır.

Kahramanımız koca adam olmış ancak kung-fu takıntısı yüzünden hayatında hiç kız arkadaş edinememiş, sosyal hayatın gerektirdiği yaklaşımlarda bulunamamış durumda. Film boyunca küçük kardeşi ve çevresindekiler tarafından garip birisi olarak görülüyor. Ailesi zaten oğullarının bu kafayı yemiş tavırlarını görmüş ve kabul etmiş durumda. Üstüne film boyunca kıyafetlerinden tutun hareketlerine kadar Bruce Lee taklidi bir yaşam sürmesi de cabası. Öyle ki gittiği sinemada patlamış mısırı çubuklarla (chopstick) yiyebilecek kadar kafayı uzak doğulu olmaya takmış durumda. Bruce Leroy’u iki dakika soluklanacak vakti olsa hemen oturup meditasyon yapan bir tip olarak izliyoruz.

Leeroy ve ailesi haricinde mahallemizin diğer karakterleri şöyle; güzel kızımız hem şarkıcı hem de vj/dj Laura Charles, filmin baş kötüsü Sho’nuff (bir diğer adıyla Harlemin Shogun‘u), filmin mastermind’ı prodüktör Eddie Arkadian ve dojodaki beyaz ve asyalı birkaç sidekick elemandan oluşmakta.

The Protector 2 (2013)

Fatih Yürür — Tue, 22 Apr 2014 10:46:56 +0000

Tony Jaa’yı Özledik Diyenler?

Sinema tanrıları affetsin… Gareth Evans farkında olmadan başımıza o kadar büyük bir bela açtı ki, kelimeler kifayetsiz kalır! Acısı ilerleyen yıllarda aheste aheste çıkacak, burnumuzdan fitil fitil hoşnutsuzluk getirecek cinsten bir bela bu üstelik! Dürüst olalım, Evans’ın The Raid: Redemption ile yakaladığı başarıyı hazmedebilirdik etmesine ama serinin devamı Berandal, aksiyon sineması namına kolektif hafızalarımıza kazınan ne var ne yoksa silip süpürdü!

Öteki Sinema için yazan: Fatih Yürür

Aksiyon sinemasını salt zengin koreografilerle değil, lezzetli görüntü işçiliği ve kelimenin tam anlamıyla yetkinlik kokan sinemasal tercihlerle de usullere uygun bir biçimde baş göz eden Evans’ın aksiyon arenasında kurduğu bu yeni hakimiyet ve ipin ucunu kaçırdığı beklenti çıtasından kelli; Ong Bak ve Protector gibi, kendine has pırıltılar taşıyan ve aksiyon sineması namına büyük umutlar vadeden yapımlar bile neredeyse değersiz bir hal aldı gözümüzde!

Tabi meseleyi Evans ve ekibinin organik başarısı kadar, Tony Jaa ve Pachya Pinkaev’in rehavetine de bağlamak gerekir. İlk Ong Bak filmiyle hızla fenomen haline gelen ve sonrasında hem Ong Bak serisinin devam halkası hem de Protector sayesinde, avantürperestleri çiğ aksiyona doyuran ekip; kısa sürede gereğinden fazla allanıp pullanmış toraman bir beklenti paketi armağan ettiler bizlere! Bu beklentiyle birlikte, Jaa ve Pinkaev iş birliği bir süre sonra bu iki serinin “ilklerini mum ışığında aratan” devam halkalarını üretmekten öteye gidemez oldu! Hele ki aksiyon sinemasının yeni uzak doğulu fenomeni olarak işaret edilen Jaa’nın karabatak misali bu iki serinin devam halkalarıyla bir görünüp bir kaybolması; biz ölümlü izleyiciler tarafından kendisine yüklenen ilahi misyonu da fazlasıyla sekteye uğrattı! Yoksa Jaa sahte peygamber falan mıydı?

Sessiz Bir Canavar: Merantau (2009)

Fatih Yürür — Sat, 19 Oct 2013 23:22:25 +0000

Güneş Batar, Silat Yükselir!

Geçtiğimiz yıllarda festivallerin tozunu dumana katan ve deliler gibi özlenmekle birlikte yolları heyecanla gözlenen değişmez yârimiz, eski usûl aksiyon anlayışını, The Raid: Redemption ile birlikte sinema salonlarına yeniden davet etmeyi başaran Gareth Evans’ın; gerilim sularını kulaçlarken aniden direksiyon kırmayı akıl ederek aksiyon kulvarına zıplamasını sağlayan Merantau; aslında sanıldığından da baskın bir biçimde batı sinemasına tesir etmiş, sessiz bir canavar… Evet evet, hem de abartısız haliyle!

Öncelikle bloglarını yeni açmış okuyucularımız için Pencak Silat mevzusunun üzerinden bir kere daha geçmekte fayda var. Silat, Endonezya ve Malezya dolaylarında kök sarkıtmış bir dövüş sanatları disiplinidir. Bu bölgelerde yaygın olmasının en önemli sebebiyse, bölgede yaşayan vahşi hayvanların hareketlerinden esinlenmiş olmasıdır. Diğer dövüş sanatlarından farklı olmakla birlikte, özellikle son yıllarda pek çok dövüş sanatına da yavaş yavaş tesir etmeye başlamıştır. Özellikle Endonezya’da bu disiplinin 100 farklı türünün bulunduğu bilinmektedir.

Five Fingers of Death (1972)

Fatih Yürür — Sun, 06 Oct 2013 19:43:21 +0000

Takvim yapraklarını kopardığımız yere tükürükleyerek birer birer yapıştırıp, 42 yıl öncesine dönelim. Biliyorum, elimizin altında bir DeLorean olsaydı, işimiz çok daha kolay olurdu ya, neyse… Malumunuz, benim jenerasyonumun dünya gezegenini arşınlamaya başlamasına uzunca bir süre var daha o vakitler. Dönemin sükse yapmaya başlayan kallavi şirketlerinden biri olan Gordon Harvest ise, Bruce Lee’nin yarattığı rüzgârın da etkisiyle; önce Hong Kong sinemasında çığır açan, daha sonrasında da dünyayı kasıp kavuran “kung fu filmleri” furyasını başlatıyor ufaktan. Hele ki Lee’nin alametifarikası The Big Boss’un, batılı sinemaseverler tarafından bağırlara basılıp, bol bol okşanmasının ardından, mevzu bahis furya, dünyayı son süratle yarım eksen kat ederek; Amerika’ya sıçrıyor! Sonrası da malumunuz, kung fu filmleri dalgası, hem beyazperdede hem de beyazcamda mantar gibi türeyen hikayelerin ekmeği, suyu olmaya başlıyor falan filan…

Öteki Sinema için yazan: Fatih Yürür

Bu kasırganın etkisinin devam ettiği yıllarda, Shaw Brothers ekibi bir başka filmle karşımıza çıkıyor. King Boxer/Tian Xia Di Yi Quan (bilinen birkaç isminden biri Five Fingers of Death) adındaki sürpriz yumurta, yapımcıların sığ öngörülerinin bile çok ötesinde bir ilgiyle karşılanıyor. The Big Boss ile birlikte tozu atılmış olan piyasa, Shaw’ların bu oyuncağıyla birlikte, kelimenin tam anlamıyla ‘kung fu filmleri’ furyasının fitili ateşleniyor. Peki, Five Fingers of Death’i kült mertebesine zıplatan ve kung fu filmlerinin bu kadar hızlı bir şekilde batı dünyası tarafından kucaklanması açısından kilit noktaya yerleştiren özellikleri nelerdir, neler değildir? Bu soruların bir kısmının cevabı şükür ki yazıda mevcut!