Felaket Filmleri – Öteki Sinema

10 Cloverfield Lane (2016)

Masis Üşenmez — Mon, 09 May 2016 16:47:45 +0000

Bir anda nereden çıktığını bilmediğimiz bir şekilde gizemli fragmanıyla beraber radarımıza takılan ve sonrasında vizyona giren 10 Cloverfield Lane, J.J. Abrams’ın artık alıştığımız klasik gizemli pazarlama taktiği ile dikkatleri çekmeyi başardı.

Abrams’ın prodüktörü olduğu filmi Dan Trachtenberg yönetiyor. Trachtenberg’in başarı ile yönettiği, ilk uzun metraj filmi olan 2016 yapımı 10 Cloverfield Lane’in senaristleri de Damien Chazelle (Whiplash), Josh Campbell ve Matthew Stuecken gibi sağlam isimler.

Goke, Body Snatcher from Hell (1968)

Murat Kızılca — Wed, 13 Jan 2016 19:01:47 +0000

Tarantino’nun Favori Filmlerinden Bir Diğeri

Sinema tarihinin en garip filmlerinin listesini yaptığınızda, eğer listedeki filmlerin büyük çoğunluğu Japonya yapımı değilse, listenizi bir daha gözden geçirin derim. Japon sineması, bugüne kadar birbirinden garip bir dolu benzersiz filme imza attı ve atmaya devam ediyor. 1968 yılı mahsulü Goke de onlardan bir tanesi.

Kyuzo Kobayashi ve Susumu Takaku’nun senaryosunu yazdıkları filmin yönetmenliğini ise Hajime Sato yaptı. Aynı yönetmenin Sonny Chiba’lı The Terror Beneath the Sea (1966) isimli filmi de gariplikte Goke’den aşağı kalmaz.

These Final Hours (2013)

Misafir Koltuğu — Sat, 06 Jun 2015 17:19:16 +0000

“Now there is nothing left to die for” der Muse, Shrinking Universe şarkısında… Acaba gerçekten öyle mi?

Her bilimkurgu seyircisinin kıyamet-sonrası filmlerine özel bir zaafı vardır. Mevcut düzenin tüm çarklarının makineden fırladığı ve mutlak kaosta bireylerin birbiriyle bir anda çarpışmaya başladığı, işin sonunda çoğunlukla karanlık, nadiren ise daha barışçıl bir dünyanın kurulduğu “reset” kurguları günümüze karşı duyulan bir rahatsızlığın ve ve şüphesiz onu cezalandırma arzusunun bir yansıması.

Blood Glacier (2013)

Murat Kızılca — Wed, 06 May 2015 11:03:54 +0000

Yönetmenliğini Marvin Kren’in üstlendiği Blood Glacier, 2013 yılı mahsulü, Avusturya yapımı bir korku filmi. Senaryo ise Benjamin Hessler’a ait. Orijinal adı Blutgletscher olan filmin İngilizce ismi, gösterime girmeden önce The Station olarak duyurulmuştu ancak sonradan Blood Glacier olarak değiştirildi.

Öteki Sinema için yazan: Murat Kızılca

Kren, ilk uzun metrajlı filmi Rammbock (2010) ile zombi türüne hiç de fena olmayan bir ekleme yapmıştı. Dünya prömiyerini Eylül 2013’te Toronto Film Festivali’nde yapan ikinci filminin başrollerinde Gerhard Liebmann, Edita Malovcic ve Brigitte Kren yer alıyor.

Last Night (1998)

Masis Üşenmez — Wed, 07 May 2014 08:48:01 +0000

Dünyanın sonuna sayılı saatler kala ne yapardınız? Gençlik muhabbetlerinden biri olan bu felaket çokca konuşulmuş, sonu genelde düz mantıkla sekse bağlanmıştır. Don McKellar’ın Last Night/Son Gece’si Dünyanın Sonu klişesine çokca seyrettiğimiz Hollywood benzerlerinden farklı bir Kanadalı gözü ile bakıyor.

Öteki Sinema için yazan: Masis Üşenmez

Toronto’da bilinmeyen bir gelecekte, nedeni bilmediğimiz bir durumdan ötürü dünyanın sonu gelmektedir. İnsanlar aylardır hazırlandıkları bu gerçekle yüzleşmek üzere son gecelerini yaşamaya başlarlar.

Sandra (Sandra Oh) o gece kocası ile beraber ölmek istemektedir ancak talihi bir türlü dönmez ve kendini çaresiz bir şekilde Patrick (McKellar)’in evinin önünde bulur. Terasında alkolünü alıp, plağını dinleme planı olan Patrick kadına alaka gösterir ve ona son gecesinde yardım etmeye karar verir.

Craig (Callum Keith Rennie) ise tüm seks fantazilerini gerçekleştirebilmek için aylardır çalışmaktadır ve son gününü tam bir seks maratonuna çevirmiştir. Yapmadığı son fantaziler siyahi kadın, eşcinsel ilişki, lise öğretmeni, bakire gibi tecrübeler için son saatlerini kullanmaya çalışmaktadır.

Daylight (1996)

Emel Bilge Çınar — Wed, 09 Apr 2014 20:11:18 +0000

Bu Tünelin Ucu Biraz Kötü Bir Yere Çıkıyor!

Serinin tek sevdiğim filmi olan The Fast and the Furious (2000) ve Vin Diesel’ın Riddick serisiyle beraber bildiğim tek filmi olan xXx’in (2001) yönetmeni Rob Cohen’ın 96 yapımı Daylight filmini ilk defa TV’de izlemiştim. Muhtemelen “Tünelde Facia” gibi tanıtımlık bir isimle kendine Show TV’de ya da ATV’de falan yer bulmuştu. Sylvester Stallone’nin o dönemler için düşüşte sayılabilecek kariyeri adına pek de iyi etkileri olmayan film, ne yazık ki Sly külliyatının en zayıf halkalarından biri oldu. Fakat kendime has sebepler nedeniyle çok sevdiğim için, düşük IMDB puanı nedeniyle görmezden gelenlere tünelin ucundaki ışığı göstermek için yazıyorum. Karşınızda Daylight!

Öteki Sinema için yazan: Emel Bilge Çınar

Filmin yazarı, 90’lar döneminin belli başlı “felaket” filmlerinde iki adet incisi olan Leslie Bohem. Biri konumuz olan Daylight (1996) diğeri de daha sonra değineceğimiz Dante’s Peak (1997). Kendisi aynı kafayla 2011’de “The Darkest Hour” diye bir film yapmaya kalkıştı ama o kadar ağır patladı ki aslında sahip olduğu güzel malzemeyi çarçur etti diyebiliriz. Sonuç olarak Bohem’ın “bir yerde kapalı kalmak ve kapana sıkışmak” durumundan defalarca ekmek yediğini görebiliyoruz. Bu örneklerin en güzeli de bence konumuz olan Daylight.

The Stand (1994)

Masis Üşenmez — Fri, 24 Jan 2014 15:53:12 +0000

Stephen King’in en sevilen kitaplarından birinin aynı adlı televizyon dizisi/mini seri versiyonu olan The Stand, 1994 yılında King’in senaryolaştırması ile hayat buldu. Gary Sinise, Miguel Ferrer, Rob Lowe, Ossie Davis, Ruby Dee, Jamey Sheridan gibi zamanın iyi oyuncularını bünyesine katması ile dikkat çeken serinin yönetmeni ise Mick Garris.

Öteki Sinema için yazan: Masis Üşenmez

Kaliforniya’da bir devlet laboratuvarında savaş için hazırlanan grip virüsü bir anda yayılmaya başlar. Laboratuvardan sadece ailesi ile birlikte kaçan güvenlik görevlisi kurtulur. Ancak onların da sonu küçük bir kasabada, benzincide çalışan Stu Redman (Gary Sinise)’ın gözleri önünde olur. Virüs böylece dünyaya yayılır ve kısa zamanda dünya nüfusunun büyük bir bölümü etkilenir. Ancak Stu gibi virüse karşı dayanıklılık gösteren başkaları da vardır.

Geriye kalanlar sürekli rüyalarında Abagail Ana adında yaşlı bir kadın tarafından çağrılmaktadır. Böylece yolları kesişir. Ancak kalan herkes iyi değildir. Randall Flagg (Jamey Sheridan) adlı karanlık bir güç tarafından çağrılanlar da vardır. İyi ve kötünün safları böylece belirlenir ve mutlak sona doğru macera başlar.

The Deep / Derin Sular (2012)

Fatih Yürür — Fri, 06 Dec 2013 14:05:15 +0000

“Hey martı! Git ve onlara beni kurtarmalarını söyle! Eğer bunu yaparsan bir daha asla kuşları öldürmem!”

İster uçsuz bucaksız bir okyanus olsun, isterse hepi topu iki metreye yarım metre ebatlarında ahşap bir tabut… Ana karakterin tek başına yaşam mücadelesi verdiği ve kendi kıstırılmışlığının pençesine izleyiciyi de çekmeyi başardığı mekânsal gerilimler; hem ana akım sinemanın hem de art house yapımların zaman zaman parmak batırmaktan keyif aldığı bir çekiciliğe sahiptir. Bu hikâyeleri çekici kılan en önemli özellikleriyse ya ‘gerçek bir hikâyeden’ yola çıkmaları ya da mockumentary estetiğine abanarak yarattıkları gerçekçilik algısıdır kuşkusuz.

Öteki Sinema için yazan: Fatih Yürür

Baltasar Kormakur, adını uluslararası arenaya 2000 tarihli 101 Reykjavik ile duyurmuştu hatırlarsanız. İlk filmiyle kazandığı başarının ardından da İzlanda ile Hollywood arasında sık sık mekik dokudu. Genç yönetmen, hayata geçirdiği neredeyse her dolgun bütçeli filmin ardından, vakit kaybetmeden kendi memleketinin yollarını tutup, kişisel projelerine ayıracak vakti yaratabilmesiyle övünedursun; The Deep, kendisinin ‘şimdilik’ son kişisel projesi etiketiyle, fazla gürültü patırtı da koparmadan izleyici dostu yapımlar arasında yerini aldı.

The Poseidon Adventure (1972)

Utku Uluer — Tue, 30 Oct 2012 07:00:13 +0000

Irwin Allen’ın en tanınan filmi sanırım Towering Inferno filmidir ancak bu filmden 2 yıl önce çektiği The Poseidon Adventure (Poseidon macerasi) bence 70’li yılların felaket filmlerinin en güzelidir. Zaten bu film Allen’a Towering Inferno filmini yapması için de bir yol açmıştır.

Bu filmi izledigimiz zaman aklımıza hemen Titanik gelse de filmle ilgili yazı yazmaya karar verdiğim zaman yaptığım minik bir araştırma beni bambaşka yerlere götürdü. Bugüne kadar Poseidon macerası isimli 4 film olduğunu düşünüyordum. Bunlar 1972 tarihli ‘The Poseidon Adventure’, 1979 tarihli gemidekilerin kurtulmasından sonrasını anlatan ve yine Irwin Allen imzalı ‘Beyond the Poseidon Adventure’, 2005 yılı yapımı aynı isimli bir tv filmi ve de 2006 yılında 72 tarihli filmin yeniden çekimi olan ve Kurt Russell’ın başrol oynadığı film. Ancak minik araştırmam bir de 1911 tarihli bir Poseidon Macerası filmi olduğuna ve rivayete göre Titanik batmadan önce gemide oynatılan filmlerden bir tanesinin de bu 1911 tarihli Poseidon Adventure hikayesine kadar götürdü. Zaten 1972 tarihli filmin konusunu aldığı 1969 yılında yazılan aynı isimli kitabın da esin kaynağı bu 53 dakikalık filmmiş. Tabi ulaşabildiğim bilgiler içerisinde filmin sessiz bir film olduğu yazıyor, hatta snopes.com isimli sitede bu konu hakkında doğru yazsa da net bir bilgimiz maalesef yok. Film hakkına bulduğum bilgiler için buraya tıklayınız.

2012 Ice Age (2011)

Utku Uluer — Thu, 20 Sep 2012 07:45:42 +0000

Kötü film izlemeyi seviyorsunuz…

Kötü filmlerin içerisindeki iyi yanları bulmaya çalışıyorsunuz, hadi kabul edelim bazı filmler için zorluyorsunuz da.

Kısacası kötü filmleri seviyorsunuz. Ama bazen öyle bir film karşımıza çıkıyor ki hepimizi zorluyor izlenmez bir hal alıyor. Hani bazı kötü filmler vardır ya, nasıl izlememiz gerektiğini bilmemiz gerekir ya, işte o durumu da zorlayacak bir 2011 yapımı film var. Ama ne yalan söyleyeyim beni oldukça eğlendiren bir film oldu Ice Age 2012.

Denizden felaket filmi çıksa izlerim. Efektleri veya konusunun beni zorladığı çok az olmuştur. O sebepten dolayı normal bir bünyenin kaldırabileceğinden daha dayanıklıyım bu gibi filmlerdeki kötü sürprizlere. Bu konuda Ice Age filmi bana ve benim gibi kötü filmseverler için yepyeni bir boyut açıyor. Oyuncuların inandırıcılıktan uzak olduğu, görsel efektlerin bu mu efekt dedirttiği, mantık hatalarının konu bile etmemize gerek olmayan bir film. Hani 2011 listemi erken vermesen bu film listemi zorlardı da.

Felaket Filmlerinin Alevlisi: The Towering Inferno (1974)

Utku Uluer — Mon, 19 Mar 2012 16:20:12 +0000

Felaket filmlerinin altın yılı olarak da bahsedilen 70’li yıllarda 4 önemli felaket filminden bahsedersem hata yapmış olmam. Bunlar Charlton Heston’lı Deprem, 70lerde her sene yenisi çekilen Airport serisi, Gene Hackman’lı Poseidon Macerası ve Steve McQueen ile Paul Newman’lı The Towering Inferno.

70’lerde çevrilen bu filmlerin hepsinin bazı ortak yönleri vardır. Filmlerin hepsi kalabalık şöhretler kadrosu ile ilgi çeker. Filmlerde yer alan o zaman göre ileri teknoloji ürünü gemi, bina, uçak ve şehir üzerine eleştirisel bir bakış açısı ortaya konulurken ucundan kapitalizm vurgusu yapılır. Filmler teknolojinin yaratabileceği sorunlar üzerine birer uyarı niteliğindedir ama bunların eğitimsel amaçları vardır. Filmler de çevreci gibi yaklaşsalar bile kesinlikle Amerikan rüyası parlatılır. Bu filmlerde din üzerine çok büyük bir propaganda yoktur ancak hep ahlaki bir sorgulama vardır.

Birdemic: Shock and Terror (2010)

Misafir Koltuğu — Thu, 01 Mar 2012 08:56:40 +0000

Neredeyse on yıldır San Francisco ve Oakland’ı da kapsamına alan Bay Area bölgesinde yaşıyorum. Nedense son dönemin kült statüsüne dönüşmüş “en eğlenceli en kötü film” rezaletleri Bay Area’dan çıkmaya başladı.

Öteki Sinema için yazan: Oktay Ege Kozak

İlk olarak nereden geldiği belirsiz Tommy Wiseau’nun nereden bulduğu bilinmeyen 6 milyon dolarla 2003 yılında çektiği The Room’un kült statüsü her geçen yıl büyüyor. Bizim ayda bir yapılan geceyarısı gösterimlerine gittiğimiz 2009-2010 döneminden beri sadece Bay Area’da geceyarısı gösterimleri ayda 3-4 kere yapılmaya başlandı. New York, Londra, Sydney, Toronto gibi dünyanın dört bir yanında bu gösterimler halen devam ediyor.

The Room kadar ünlü ve kişilikli olmasa bile bilgisayar tamirciliğinden gelen “yönetmen” James Nguyen’in 10.000 doları bir araya getirip çektiği Birdemic, en kötü film standartlarını bile zorlayan kötülükte bir film. Hatta kötü filmler için hep kullanılan bir klişedir ama Birdemic’e film demek zor.

Nguyen’in nedense dört yıl süren çekimlerden sonra 2008 yılında bitirdiği film de The Room gibi Bay Area’da geçiyor. Bay Area’lılar olarak gelişmekte olan bu “Geceyarısı Gösterimleri Yapılan Bay Area En Kötü Filmleri” alt-türünü hak etmek için ne yaptık bilmiyorum ama ufukta bir kaç adet daha şaheserin görünmesi muhtemel.

Nguyen, Birdemic ile romantik korku filmi türünü yarattığını iddia ediyor filmin fragmanında. Hitchcock’un Kuşlar şaheserini bir bakıma yeniden çekmeye yeltenen film (Hitchcock mezarında kaç takla atıyordur kim bilir?), Kuşlar’da olduğu gibi bilinmeyen bir sebepten insanlara saldıran kuşların terörünü betimliyor.

Filmin ilk yarısı katil kuşlara girmeyerek insanımsı yaratıklar Rod ve Nathalie’nin romansını gösteriyor. İkinci yarıda ise Rod ve Nathalie’nin aralarında nasıl olup ta yere dalınca patladığını bilmediğimiz “kamikaze”kuşların da bulunduğu katil kuşlar ordusundan kaçışını izliyoruz. Evet, konu bu kadar basit…

Super 8 (2011)

Masis Üşenmez — Thu, 16 Jun 2011 12:13:21 +0000

70’lerin sonundan, 80’lerin ortalarına kadar sinema salonlarını süsleyen çocuk macera filmleri ile bilim kurgu ve canavar filmlerinin karması olan bir nostalji rüzgarı… J.J. Abrams’ın yazıp yönettiği, Spielberg’in yapımcılığını üstlendiği Super 8, yılın merakla beklenen filmlerinden biriydi. Geçen yıl çıkan tren kazası fragmanı ile merakımız bir nebze daha arttı ve bir canavar filmi izleyeceğiz diye bekledik. Oysa ki geniş fragman yayımlandığında gördüğümüz daha çok bir Spielberg naifliğinde çocuk macerası gibiydi.

Sonunda gün yüzüne çıkan Super 8, gerçekten Abrams ile Spielberg filmlerinin bir kırması olmuş. Cloverfield ile canavar filmlerini tekrar canlandıran Abrams, 80’ler çocuklarına damardan bir eğlencelik sunmayı uygun görmüş bu sefer. E.T. Ve Üçüncü türden yakın ilişkiler (Close Encounters of the Third Kind 1977) ile bilim kurgu sinemasına uzaylıları sevdirmeye çalışmış Spielberg’in etkisi ile filmimizin senaryosu biraz daha dişe dokunur dramatik bir hal almış.

Konuya geçersek 79 yazında küçük bir yerleşimde geçen Super 8, bir grup çocuğun yaz tatillerinde bir zombi filmi çekip festivalde yarışma hayalleri ile başlıyor. Asıl çocuğumuz Joe Lamb (Joel Courtney) annesini bir iş kazası sonucu kaybeder. Kasabanın polisi olan babası Jackson Lamb (Kyle Chandler) yıkılmıştır ve kendini işine adayarak ayakta durmaya çalışmaktadır. Joe ise kendi acısını gömmek için farklı bir yol bulmuştur ve arkadaşı Charles (Riley Griffiths) ‘ın zombi filmi “The Case”’in çekimleri ile uğraşmaktadır.

Bir akşam Joe, Charles ve ekibin diğer üyeleri tren istasyonunda çekim yapmaya karar verirler. Okulun güzel kızlarından Alice Dainard (Elle Fanning, Fanning kardeşlerin Dacota olmayanı) de ekibe katılmıştır. Çekim sırasında hızla bir tren yaklaşır, ekip bunu fırsat bilip hemen çekime başlar. Ancak Joe tren raylarına giren bir pick-up görür. Az sonra büyük bir gümbürtü ile araç ile tren çarpışır ve ortam savaş alanına döner.

Earthquake / Deprem (1974)

Utku Uluer — Tue, 22 Mar 2011 08:00:49 +0000

Uyarı: Bu yazı Spoiler içermektedir!!!

Film, esasoğlanı mühendis Charlton Heston, devamlı tartıştığı ama çalıştığı şirketin sahibinin kızı da olan Ava Gardner, Galaktikanın Adaması Lorne Greene, her gördüğümde James Hetfield’in babası olduğunu düşündüğüm George Kennedy, Filmin Çıtırı geleceğin Star Trek kaptanı Geneviève Bujold ve kıvırcık saçlı kalsa en güzel kadın oyunculardan birisi olarak ele alabileceğim dallas öncesi Victoria Principal ve daha ismini buraya yazmaya üşendiğim pek çok oyuncusu ile Hollywood’un mekanı Los Angeles’ta yaşanan büyük bir depremini anlatıyor. Filmin Oscar ve Golden Globe ödüllerine sahip olması ise cabası. Bu filmi Yunanca, İtalyanca, Türkçe, İngilizce ve Almanca dillerinde izlediğim için benim için en farklı dilde izlediğim film ünvanını taşıyor.

Bir çok sinema kitabına ve yazarına göre 1970li yıllar Felaket Filmlerinin altın yılları idi. O dönem kalabalık kadrolu ve önemli oyuncuların sıra sıra dizildiği filmler çevriliyordu. Bu filmler içinde bence öne çıkan filmlerin başında EarthQuake (Deprem) filmi geliyor. Bugün teknolojik olarak tv filmlerinde kullanılan teknolojinin yanına bile yaklaşamayan bir dönem içinde deprem filmi , önemli ayrıcalıklara sahip. Bilgisayar efektleri ile bizlere sunulan 2012 gibi görsel bir şölen (konusu için aynı şeyi söyeleyemeyiz) tabiki değil. Film içinde yer alan deprem sahnelerinin çoğu maketler kullanılarak bizlere sunulmuş. Bu benim için ilk Star Wars uzay gemileri ile bugün bilgisayarda yapılan uzay gemileri arasındaki kadar net bir fark bu. Tabi bu nedenle özellikle Los Angeles’ı yeniden yaratmak için oldukça emek harcanmış. Bunların yanı sıra en iyi ses oscar’ı alan film sensurround sistemi ile sinemalarda oynamış, işte bu açıdan dönemi için önemli bir anlam da taşıyor.

The Food of the Gods / Dev Tohumu (1976)

Murat Kızılca — Mon, 21 Feb 2011 20:54:46 +0000

1976 yılı mahsulü The Food of the Gods, Bert I. Gordon tarafından yönetilmiş olan ABD yapımı bir film. H.G. Wells’in 1904 tarihinde yayımlanan “The Food of the Gods and How It Came to Earth” adlı romanından sinemaya uyarlanmış.

Bert I. Gordon “devleşen hayvanlar”ın başrolde olduğu filmler ile tanınan bir yönetmen. Düşük bütçelerle zamanına göre iyi işler çıkardığını söylersek abartmış olmayız. Yönettiği filmler arasında gene bir H.G. Wells uyarlaması Empire of the Ants’te (1977) devleşen karıncaların, Earth vs. the Spider’da (1958) ise devleşen örümceğin saçtığı dehşeti izlemek mümkün.

Morgan ve iki arkadaşı avlanmak üzere Kanada açıklarındaki yerleşimin az olduğu bir adaya giderler. Adada dev arıların saldırısına uğrayan arkadaşlarından biri ölür. Yardım aramak üzere etrafta dolaşmaya başlayan Morgan bir çiftlik evine rastlar. Evde kimseyi bulamayınca ahıra doğru yönelir. Ahırda karşısına dev bir horoz ile dev tavuklar çıkar. Dev horozun saldırısına maruz kalan Morgan horozu öldürür. Arkadaşının cesedini anakaraya taşıyan ikili neler olduğunu çözmek üzere adaya geri döner. Çiftliğin sahibi Mr. Skinner ise anakaradan adaya dönmüş, evine gitmektedir. Yolda lastiği patlar. Lastiği değiştirirken dev farelerin saldırısına uğrar ve fareler Mr. Skinner’ı afiyetle yer. Daha sonra karısı Mrs. Skinner’dan öğrendiğimize göre Skinnerlar bahçelerinde nerden geldiği bilinmeyen bir sıvı bulurlar. Oldukça yoğun kıvamlı krem rengi bu sıvıyı (nerden akıllarına geldiyse) tavuk yemi ile karıştırıp tavuklarına verirler. Yavru tavuklar yemi yedikten sonra devleşmeye başlar. Yetişkin olanlarda ise daha başka bir etki görülür: Devleşen yavrulara yem olmaktan kurtulamazlar.