Alfred Hitchcock – Öteki Sinema

Krampus, Papaz ve Reyhan

Zehra Yiğit — Mon, 15 Dec 2025 10:13:07 +0000

Koruyucu Düzenin Askıya Alınması

Yönetmenliğini Gabriele Neudecker’ın üstlendiği 2019 yapımı Greeting from Krampus belgeseliyle varlıklarından haberdar olduğum geleneksel Krampus etkinliklerini bugün Münih’te, modern şehir yaşamının tam ortasında izleme fırsatı buldum.

Krampus geleneği, Alp bölgesinde yaklaşık beş yüzyıldır varlığını sürdüren köklü bir kültürel gelenek. Özellikle 16. yüzyıldan itibaren, kötü davranışlarda bulunan çocukları sembolik olarak cezalandırdığına inanılan uzun boynuzlu, kara postlu ve korkutucu Krampus figürleriyle sokak geçitleri düzenlenmiş, zamanla Hristiyanlık etkisiyle bu ritüeller Noel dönemi pratiklerine eklemlenmiş ve Aziz Nikola geleneğiyle birlikte anılmaya başlanmıştır. Ritüelin temel amacı, toplumsal ahlakı, sınırları ve kabul edilen davranış normlarını halka hatırlatmaktır. Bu yüzden etkinliklere malzeme olan korku, caydırıcı bir unsur olduğu kadar düzen kurucu, öğretici ve törensel bir araç olarak da işlev görüyor. Etkinliklerde Krampuslarla beraber Saint Nikolaus da (bugün popüler kültürde Noel Baba olarak tanıdığımız figür) yürür. Saint Nikolaus, erken Hristiyanlık geleneğinde ahlaki otoriteyi, adaleti ve toplumsal düzeni temsil eden bir piskopos figürüdür. Çocukları ödüllendirmesi kadar, davranışları değerlendiren ve yargılayan bir konuma da sahiptir. Krampus ise bu yargının karanlık yüzünü, yani cezalandırma ihtimalini görünür kılar. İyi ile kötü, ödül ile ceza arasındaki bu ikilik, geleneğin temel dramatik yapısını oluşturur.

Kötülük Üzerine…

Zehra Yiğit — Tue, 06 Aug 2024 11:04:30 +0000

“Kötü adam ne kadar başarılı olursa film de o kadar iyi olur.”
A. Hitchcock

Bazen keşke diyorum, gerçek hayatın kötüleri de sinemanın kötüleri gibi bakıldığı anda anlaşılabilir olsalar ve böylelikle kendimizi, sevdiklerimizi kötülerden koruyabilsek. Mesela fantastik sinemadaki Lord Voldemort gibi ya da Sauron gibi, Darth Vader ya da Avengers’in Thanos’u gibi yüzlerine, giyinişlerine, bedenlerine bakıldığında ya da sesleri işitildiğinde diyebilsek ki bu kişi kötü! Korku sinemasındaki Frankenstein, Nosferatu, Golem, King Kong, Alien ya da mumyalar, canavarlar, zombiler, şeytanlar ve çeşit çeşit yaratıklar da hemen tanınırlar ve hatta western sineması iyiler ile kahramanların çatışmasında, zaman zaman siyah giysilerle tasvir eder filmin kötüsünü, kahramanın beyaz giysisine karşıt…

Sinema Denemeleri 2: Sinemada Açılış Sahneleri

Ertan Tunc — Tue, 03 Oct 2023 10:00:23 +0000

Bir filmin açılış sahnesi önemlidir, büyük yönetmenler açılış sahnelerine ayrı bir özen gösterirler. Sinema tarihindeki sağlam filmlerin hatırı sayılır bir kısmında açılış sahnesi, hikâyeyi aşağı yukarı özetleyen (Back to the Future, The Social Network, Saving Private Ryan vb.) ya da en azından bir karakteri iyice tanımamızı sağlayan (The Godfather, Rocky, Once Upon a Time in the West vb.) bir hüviyete bürünür.

“Klasikleri Niçin Okumalıyız?” – Cinema Speculation (Quentin Tarantino)

Ertan Tunc — Mon, 27 Feb 2023 10:39:10 +0000

“Klasikleri Niçin Okumalıyız?” serimize kaldığımız yerden devam ediyoruz. Görece yeni çıkmış bir kitabı ele aldığım için kitap tanıtımı gibi gözükme riski var, farkındayım ama henüz (“şimdilik”?) bu kitap dilimizde yok. O yüzden baştan söyleyeyim, kitap çıktığı gün internete düştü, aynı akşam kaçak yollarla kitaba eriştim ve okumaya başladım hatta okumakla kalmadım, o kadar işimin arasında, bahsedilen filmleri izlemediysem bulup izlemeye, bahsedilen kitapları/makaleleri/kritikleri okumadıysam bulup okumaya başladım. Cinema Speculation uzun süredir okuduğum açık ara en heyecan verici sinema kitabı olduğu için hemen yazmak istedim. İleride kitabı matbu olarak alacağım. Yine de olur da bu kitabı dilimize çevirecek bir yayınevi olursa ve o yayınevi uygun görürse “son okuma”sını ücretsiz yapma sözü veriyorum.

Yakın Tarihli Sağlam Gerilim Arayanlara Öneri Listesi 11

Murat Kızılca — Wed, 14 Apr 2021 12:45:53 +0000

ABD dışı ülkelerin gerilim filmlerinden oluşan “yakın tarihli sağlam gerilim arayanlara öneri listesi” serimize devam ediyoruz. Aşağıdaki giriş kısmında herhangi bir değişiklik yapmadım, öncekilerde okuduysanız direkt seçkiye geçebilirsiniz.

Öteki Sinema için yazan: Murat Kızılca

The Laplace’s Demon / Laplace’ın Şeytanı (2017)

Murat Kızılca — Sun, 24 Feb 2019 17:43:39 +0000

Filmin adı, ünlü bilim insanı Pierre-Simon Laplace’ın (1749-1827) kaleme aldığı 1814 tarihli makaledeki düşünsel deneyden geliyor. “Zamanın herhangi bir anında bir akıl, doğaya canlılık veren tüm güçleri ve onu oluşturan varlıkların karşılıklı duruşunu bilmiş olsaydı, kâinatın tüm bedenlerinin ve en hafif atomların hareketini tek bir formül ile özetleyebilseydi, böyle bir akıl için hiçbir şey belirsiz olmaz ve gelecek tıpkı geçmiş gibi gözlerinin önünde olurdu.” Daha sonraları Laplace’ın Şeytanı olarak adlandırılan teorideki tanrı gibi her şeyi bilen akıl, şeytana benzetilir. Bu teoride en çok karşı çıkılan nokta, -bilhassa felsefi ve dini açıdan bakıldığında- “özgür irade” kavramını yok saymasıdır. Felsefi ve dini açıdan “yaratılanların en mükemmeli” olarak addedilen insanın, en büyük farkı özgür iradesidir. Giordano Giulivi’nin yönettiği İtalya yapımı The Laplace’s Demon, tam da bu mevzu üzerinden gizemli bir öykü anlatmaya girişiyor.

Bir grup bilim insanı, tamamen rastlantısal görünen birtakım olayları hesap edebilen bir program tasarlamışlardır. Örneğin cam bir bardak kırıldığında kaç ayrı parçaya ayrılır? Yaptıkları program sayesinde, farklı malzemelerin farklı fiziksel koşullarda nasıl davranacağını hesaplayabilmektedirler. Prof. Cornelius’un davetiyle; sadece profesörün malikânesinin bir kartal yuvası gibi inşa edilebildiği kadar bir alana sahip kaya parçasından müteşekkil Rock’s Nest adlı adaya gelirler. Yedi kişilik ekibi adaya götüren tekneyi kullanan Alfred, ona buralarda “çılgın bilim insanı” denir diyerek adanın tekinsizliğine dair imada bulunur. Ayrıca filmin yakın duracağı alt türlerden birine işaret eder ki bu da davetin beklenmedik sürprizlere gebe olduğuna dair bir uyarı niteliğindedir.

Vietnam’dan Farklı Bir Hayalet Filmi: The Housemaid (2016)

Murat Kızılca — Tue, 31 Jul 2018 13:53:33 +0000

Fransa, Güneydoğu Asya’da yer alan ve uzunca bir süre Fransız Çinhindi (French Indochina) olarak bilinen bölgeyi 19. yüzyılın sonundan itibaren kontrolü altına aldı ve sömürge imparatorluğunun önemli bir parçası olarak gördüğü bölgenin başlıca ticari kaynakları üzerinde tahakküm kurmaya başladı. 20. yüzyılla beraber otomobil endüstrisinin gelişmesiyle bölgede kurulan kauçuk plantasyonlarının sayısında hızlı bir artış oldu. (Kauçuk, otomobil lastiği yapımında kullanılıyor.) Özellikle 1930’lardan sonra bölgeyi acımasızca sömürmeye başlayan Fransa, yeni kurulan maden ocakları, kahve, çay ve kauçuk plantasyonları ile Fransız yatırımcılara geniş alanlar açtı. İkinci Dünya Savaşı sırasında bir süre Japon işgali altında kaldıysa da Fransızların bölgedeki etkinliği devam etti. Japonların teslim olmasından sonra bölgenin kontrolünü tekrar eline alan Fransa, Ho Chi Minh önderliğinde başlayan Vietnam bağımsızlık hareketiyle çatışmaya başladı. 1954 yılında gerçekleşen Cenevre Konferansı sonrası Laos ve Kamboçya bağımsızlığına kavuşurken; Vietnam kuzey (Demoktratik Vietnam Cumhuriyeti, başkent Hanoi, komünist rejim) ve güney (Chochinchina Cumhuriyeti, başkent Saigon, Fransız denetimi) olmak üzere ikiye bölündü. Böylece Fransız askerleri bölgeden kademeli olarak çekildi ama bölgedeki karışıklık henüz son bulmamıştı. Vietnam’ın bir seçim ile birleşme hayallerinin suya düşmesinin akabinde gerçekleşen askeri darbe ile Fransızların kukla hükümetinin devrilmesi, ABD’nin bölgeye müdahalesine neden olacak ve meşhur Vietnam Savaşı başlayacaktı. Derek Nguyen’in yazıp yönettiği The Housemaid, 1953 yılında (yani Fransızların bölgeyi terk etmesine çeyrek kala), bahsi geçen bölgedeki kauçuk plantasyonlarından birinde geçen bir öykü anlatıyor.

Seven Blood-Stained Orchids (1972)

Ertan Tunc — Fri, 13 Jul 2018 09:07:54 +0000

Giallo (alt) türü, adını, daha çok seyahatlerde okunan, az sayfalı, sarı kapaklı (çoğu sarı sayfalı) sürprizlerle dolu sürükleyici cinayet hikâyeleri içeren ucuz romanlara borçludur. Giallo, İtalyanca “sarı” (renk) anlamına gelir. Umberto Lenzi’nin kanlı giallo’su Seven Blood-Stained Orchids (Sette orchidee macchiate di rosso, 1972) de, bu tarz ucuz romanlarıyla tanınan iki popüler yazardan, Edgar Wallace ve Cornell Woolrich’den beslenir.

Bugün hemen hemen hiç kimsenin adını bilmediği ve tek bir eserini bile okumadığı İngiliz yazar Edgar Wallace 10 Şubat 1932’de öldüğünde 56 yaşındaydı. Wallace, bir dönem ülkesinde Charles Dickens’tan sonraki en popüler edebiyatçıydı ve işin ilginci, alanında üst düzey bir yetkinliği temsil eden Dickens’ın aksine Wallace, şöhretini kısa sürede kaleme aldığı edebi gücü tartışmalı onlarca romana (ve kısa romana hatta öyküye) borçluydu. Sadece 1920’lerde 150 kadar roman ve kısa roman ile (bazıları kendi romanlarının uyarlaması olan) 10 küsur tiyatro oyunu yazdı. 1920’lerde İncil ve okul/ders kitapları hariç, İngiltere’de basılan her dört eserden biri Edgar Wallace’ındı. Anormal bir üretkenlik. Sinemayla da haşır neşir olan Edgar Wallace, British Lion Film Corporation’ın kurucularındandı ve yönetmenlik bile yapmıştı. Senarist olarak son işi de, sinemaya uyarlanacak olan King Kong (1933) filmi olmuştu. King Kong’un insani özelliklere sahip olması onun fikriymiş ama Wallace filmin yaratacağı sansasyonu ve fenomeni göremeden öldü. Wallace, öldükten kısa bir süre sonra (birçoğunun aceleye getirildiği her hâlinden belli olan) popüler eserleri adeta unutuldu ve çeyrek asır sonra, 1950’lerin ikinci yarısında Almanya’da tekrar ortaya çıktı. Alman televizyonlarının ardı ardına yaptığı Edgar Wallace uyarlamaları, onun özellikle gerilim ve cinayet hikâyelerindeki yaratıcılık, şaşırtıcılık ve sürükleyicilik mevzubahis olduğunda, İngiliz ve Amerikalı çağdaşlarından hiç de geri kalmadığını gösteriyordu. 1960’larla birlikte bilhassa Amerikan, Alman ve İtalyan sinemalarında Wallace’ın onlarca eseri sinemaya ve TV’ye uyarlandı ve kısa bir süre içinde (19. yüzyılda) kitapları en çok uyarlanan yazar hâline geldi.

Bir Aldo Lado Şaheseri: Who Saw Her Die? (1972)

Ertan Tunc — Tue, 12 Jun 2018 16:38:14 +0000

Aldo Lado, 1971 yılında “Short Night of Glass Dolls” gibi güçlü bir sınıfsal eleştiriyi sürrealist (üst-gerçekçi) formda paketleyip birinci sınıf bir giallo ile yönetmenlik kariyerine başlar. Bir “ilk film”e (debut) nazaran, gerek hikâye anlatımı, gerekse görüntü çalışması bakımından büyük bir olgunluk taşıyan filmde, sanat yönetiminden prodüksiyon tasarımına, müzik kullanımından kurguya kadar her şey dört dörtlüktür. Lado’nun bu filmden önceki kariyerini incelediğimizde, bir önceki sene, Vittorio Storaro’nun benzersiz görüntü çalışmasıyla belleklerde yer eden, Bernardo Bertolucci yönetimindeki “Il conformista”da (Konformist, 1970) yardımcı yönetmen olarak görev yaptığını görüyoruz. Ha keza, yine ilk yönetmenlik deneyiminden önce, “The Designated Victim” (La vittima designata, 1971) gibi bazı sahneleri Venedik’te çekilmiş, özellikle finali beni çok etkileyen, sağlam bir görüntü çalışmasına sahip sıkı bir filmde yönetmen yardımcısı olarak görev yapmış. Bunlar başarısının tesadüf olmadığını gösteriyor. Yine de damakta benzersiz bir tat bırakan “Short Night of Glass Dolls”u aşırı beğenmiş olmama rağmen, “Who Saw Her Die?” adlı ikinci yönetmenlik deneyimini ilk kez seyretmeden evvel, bir önceki filminin kadrosundan hemen hemen hiç kimseyi ikinci filmin ekibinde göremeyince, biraz önyargılı ve temkinli davranmadım desem, yalan olur. Ama Lado gösterime giren ikinci filmi Who Saw Her Die? (Chi l’ha vista morire?, 1972) ile beni yanıltmayı başardı. Karşımızda, aşağıda detaylarını paylaşmaya gayret edeceğim birkaç özelliği nedeniyle giallo tarihinin en nev-i şahsına münhasır gerilimlerinden biri var.

Your Vice Is a Locked Room and Only I Have the Key (1972)

Ertan Tunc — Wed, 06 Jun 2018 13:50:06 +0000

Nedir iyi bir uyarlama? Uyarlama kime ve neye göre iyidir? Bir uyarlamanın “iyi” olması nelere bağlıdır? Tarifi/formülü, prensipleri/kıstasları var mıdır bu işin? Belki de yoktur. Sinemada edebiyat uyarlamalarının tarihi neredeyse sinema tarihiyle yaşıt ama özellikle 1910’lardan itibaren sinemanın en sık başvurduğu kaynaklardan birinin edebiyat olduğunu görüyoruz. Bütün ülke sinemaları, edebiyat eserlerini sık sık beyazperdeye taşıyor ama üretim büyüklüğü açısından Amerikan sinemasının edebiyata en çok başvuran (ve onları en çok ödüllendiren) sinemalardan biri olduğunu biliyoruz.

1950’lerden itibaren yükselişe geçen edebiyat uyarlamalarının altın çağı, genelde 1960’lar olarak kabul ediliyor. Tabii bunda, edebiyat uyarlaması olan filmlerin (bilhassa epik olanların) elde ettiği finansal başarının (gişe geliri) ve ödül törenlerine âdeta ambargo koymalarının da payı büyük. Aynı tarihlerde Japon, İngiliz ve Rus sinemalarının da hatırı sayılır oranda edebiyat uyarlamalarına yöneldiğini not düşelim. İlk dönemler, başarılı bir edebiyat uyarlamasının esere sadık kaldığı oranda takdir gördüğünü gözlemliyoruz. Bir Shakespeare, Stevenson, Poe ya da Doyle uyarlaması, eserdeki detayları verebildiği ölçüde takdir görüyor. Remarque, Mitchell, Du Maurier, Christie, Dostoyevski, Tolstoy gibi eserleri çok-satan (best-seller) yazarlardan yapılan uyarlamalarda özellikle dikkat edilen şey, çekilen filmin esere sadık kalıp kalmadığı oluyor.

The Bird with the Crystal Plumage (1970)

Ertan Tunc — Wed, 30 May 2018 21:13:56 +0000

Başta Robert Philip Kolker olmak üzere, Amerikan Sineması üzerine çalışan birçok teorisyene göre ilk modern Amerikan filmi, Alfred Hitchcock’un yönettiği, ülkemizde “Sapık” adıyla gösterime girmiş olan 1960 tarihli Psycho’dur. Bu muhteşem filmin bir çeşit dönüm noktası olduğu şüphe götürmez. Öte yandan başta ünlü senarist William Goldman’ın otobiyografik şaheseri Adventures In The Screen Trade kitabında olmak üzere birçok kaynakta Hitchcock’un Psycho’sunun son derece sıkıcı ve berbat finali olduğu görüşüne rastlarsanız şaşırmayın. Ama o savın temel gerekçesi şudur, evin bodrumunda geçen ve Norman’ın annesinin gerçek kimliğinin ortaya çıktığı tüyler ürpertici sahneden sonra filmin 7 dakika daha devam etmesi. Yani o görüşü dile getirenlerin hemen hepsi filme bayılmaktadır, sadece Hitchcock’un filmin zirve yaptığı o kusursuz andan itibaren filmi 7 dakika daha sündürmesine, uzun uzadıya hatta biraz da sıkıcı bir şekilde akademik bilgiler veren bir psikiyatrist eşliğinde Norman’ın içinde bulunduğu durumu izah etmeye çalışmasına sinirlenmişlerdir. Şahsi kanaatimce; Hitchcock o sahneyi büyük emek verdiği Vertigo (Yükseklik Korkusu, 1958) anlaşılamadığı, seyircide yeterli karşılık bulamadığı ve adeta araya kaynadığı için filmine koydu ama Psycho’nun finalindeki o birkaç dakikalık ilave sahnenin sinema tarihine bir başka büyük faydası oldu. Bence o Freudyen okumaları netleştiren sahne, filmin gişesinin de katkısıyla, dolaylı olarak da olsa, bugün giallo adını verdiğimiz İtalyan Seri Cinayet Sineması’nın tohumlarını ekti.

Ana Kuzusu Seri Katil: The Killing Kind (1973)

Murat Kızılca — Mon, 05 Feb 2018 19:07:38 +0000

Bebek Yüzlü Katiller

Her ikisinin de yapım tarihi 1960 olan Psycho ve Peeping Tom filmlerinden sonra yeni bir (seri) katil şablonu popüler olmaya başladı. Artık sinemanın yeni katilleri, içe kapanık, belirsiz bir şekilde efemine, nevrotik ve görünürde zararsız genç erkeklerdi. Anthony Perkins’in canlandırdığı Norman Bates ile Karlheinz Böhm’ün canlandırdığı Mark Lewis, kendilerinden önceki katillere nazaran daha sempatik, daha sıcakkanlıydılar ama yine de sokaktaki insanlarla (toplumla) bir arada olmamayı tercih ediyorlardı. Her ikisinin de sığınak olarak kullandığı aileden kalma bir evi vardı. Alfred Hitchcock ve Michael Powell’ın bütünüyle huzursuz eden bakış açısının bu denli güçlü olması, katil karakterlerin iç dünyası ile toplumun manasızca kabullendiği farazi “normal” arasındaki zıtlıktan kaynaklanıyordu. Sonraki yıllarda Psycho ve Peeping Tom’u takip (ya da taklit) eden birçok film oldu. Curtis Harrington’ın yönettiği The Killing Kind da onlardan biri.

Hitchcock Bu Filmi Severdi: Suburbicon (2017)

Ertan Tunc — Tue, 12 Dec 2017 20:22:44 +0000

Hollywood’un yakışıklı aktörlerinden George Clooney, tıpkı Sean Penn’de olduğu gibi, olgunlaştıkça liberal görüşlerini filmlere yedirmeye başlayan, kirli politik işlerin ifşasından yana tavır alan, tatlı-sert bir yarı-politik figüre dönüştü.

Hâliyle perdede göstermek istediği şeylerin ancak ve ancak bizzat kendi kontrol ettiği filmlerde olabileceğini anlayınca/kavrayınca da kırkından sonra dümeni yönetmenliğe (ve yapımcılığa) kırdı. Özellikle ilk iki yönetmenlik denemesi, Confessions of a Dangerous Mind (Tehlikeli Aklın İtirafları, 2002) ve Good Night, and Good Luck. (İyi Geceler, İyi Şanslar, 2005) ile şaşırtıcı bir performans ortaya koydu, eleştirmenlerin beğenisi kazandı ve bir anda bir sonraki projesi merakla beklenen, entelektüel bir yönetmene dönüşüverdi.

Cinayet İşleme Hakkı: Alfred Hitchcock’tan Rope (1948)

Salim Olcay — Mon, 09 Jan 2017 15:36:36 +0000

Brandon ve Philip isimli iki arkadaş, kendi hayat görüşlerine uymadığını düşündükleri bir arkadaşlarını filmin henüz ilk dakikasında iple boğarak öldürürler. “Birini öldürmek eğer haklı gerekçelere dayanıyorsa, cinayet değildir” düşüncesindeki bu iki arkadaş, çok sevdikleri hocaları Rupert’in “üst-insan” teorisinin etkisi altında kalarak işledikleri bu cinayeti ona ithaf etme arzusundadırlar. Taparcasına hayranlık duydukları hocalarının ağzından düşürmediği bir fikri eyleme dönüştüren ve başta Rupert olmak üzere, öldürdükleri arkadaşlarının annesi, babası ve nişanlısının da aralarında olduğu bir grup insanı yemeğe davet eden iki arkadaş, cesedi içine koydukları sandığı salonun tam ortasına yerleştirirler. Nasıl bir sanatçı “yarattığı” eserini herkese gösteriyorsa, onlar da bu yemeği bir fırsat olarak görmekte ve kendi eserlerini bu şekilde sergilemek istemektedirler.

Lifeboat (1944)

Misafir Koltuğu — Sun, 24 Jan 2016 14:09:47 +0000

Alfred Hitchcock Klasikleri (1)

“Uzayda çığlığınızı kimse duyamaz.”

Alien (1979, Ridley Scott) filminin afişinde yukarıdaki ibare geçiyordu. Alfred Hitchcock’un Lifeboat (1944, Yaşamak İstiyoruz) filmi uzayda geçmiyor. Ancak yukarıdaki ibarenin bu film için de geçerli olduğunun altını çizmekte yarar var.

Alfred Hitchcock’un, John Steinbeck’in hikâyesinden uyarladığı Lifeboat filmi çekildiği yıl itibariyle kendi dönemini anlatan bir film. Filmimizin açılış sekansı oldukça etkileyici bir şekilde bir geminin bacasına yakın plan ile başlıyor. Seyirciyi her defasında ters köşeye yatırmayı başaran üstat, bu muzipliğini filmin başında kullanıyor. Yakın plan çekimde tüten gemi bacasını göstererek, seyirciye harekete hazır ya da hareket etmekte olan bir gemi izlenimi verir, Kameranın ufak ufak kaymasıyla birlikte aslında tüten bacanın yavaş yavaş batmakta olan bir gemiye ait olduğunu anlarız. Yakın plan çekimden geniş plana geçen kamera hareketi gemiden arta kalan ve denizin üzerinde yüzen kalıntıları kadrajına alırken teknik anlamda kusursuza yakın bir film izleyeceğimizi de müjdeler. İlk sahnelerdeki kaydırmalar dışında filmin geri kalanında yönetmen hem sabit kamerası hem de hikâye anlatımıyla oldukça yalın bir portre çizer. Bu açıdan bakıldığı zaman bana göre Hitchcock filmografisindeki en yakın ve en sade anlatıma sahip bu filmdir.