İtalya – Öteki Sinema

The Laplace’s Demon / Laplace’ın Şeytanı (2017)

Murat Kızılca — Sun, 24 Feb 2019 17:43:39 +0000

Filmin adı, ünlü bilim insanı Pierre-Simon Laplace’ın (1749-1827) kaleme aldığı 1814 tarihli makaledeki düşünsel deneyden geliyor. “Zamanın herhangi bir anında bir akıl, doğaya canlılık veren tüm güçleri ve onu oluşturan varlıkların karşılıklı duruşunu bilmiş olsaydı, kâinatın tüm bedenlerinin ve en hafif atomların hareketini tek bir formül ile özetleyebilseydi, böyle bir akıl için hiçbir şey belirsiz olmaz ve gelecek tıpkı geçmiş gibi gözlerinin önünde olurdu.” Daha sonraları Laplace’ın Şeytanı olarak adlandırılan teorideki tanrı gibi her şeyi bilen akıl, şeytana benzetilir. Bu teoride en çok karşı çıkılan nokta, -bilhassa felsefi ve dini açıdan bakıldığında- “özgür irade” kavramını yok saymasıdır. Felsefi ve dini açıdan “yaratılanların en mükemmeli” olarak addedilen insanın, en büyük farkı özgür iradesidir. Giordano Giulivi’nin yönettiği İtalya yapımı The Laplace’s Demon, tam da bu mevzu üzerinden gizemli bir öykü anlatmaya girişiyor.

Bir grup bilim insanı, tamamen rastlantısal görünen birtakım olayları hesap edebilen bir program tasarlamışlardır. Örneğin cam bir bardak kırıldığında kaç ayrı parçaya ayrılır? Yaptıkları program sayesinde, farklı malzemelerin farklı fiziksel koşullarda nasıl davranacağını hesaplayabilmektedirler. Prof. Cornelius’un davetiyle; sadece profesörün malikânesinin bir kartal yuvası gibi inşa edilebildiği kadar bir alana sahip kaya parçasından müteşekkil Rock’s Nest adlı adaya gelirler. Yedi kişilik ekibi adaya götüren tekneyi kullanan Alfred, ona buralarda “çılgın bilim insanı” denir diyerek adanın tekinsizliğine dair imada bulunur. Ayrıca filmin yakın duracağı alt türlerden birine işaret eder ki bu da davetin beklenmedik sürprizlere gebe olduğuna dair bir uyarı niteliğindedir.

Yakın Tarihli Sağlam Gerilim Arayanlara Öneri Listesi 2

Murat Kızılca — Sat, 18 Aug 2018 21:08:39 +0000

Listemize kaldığımız yerden devam ediyoruz. Giriş kısmında herhangi bir değişiklik yapmadım, öncekinde okuduysanız direkt filmlere geçebilirsiniz. Geçtiğimiz ay boyunca ABD dışındaki diğer ülkelerin yakın tarihli gerilim filmlerinden müteşekkil bir izleme listesi oluşturdum ve başladım sırayla izlemeye. Evet, büyük bir kısmı bariz Hollywood etkisinin hissedildiği, benzer tatsızlıkta filmlerdi ama aradan sıyrılmayı başaran birkaç “iyi ki seyretmişim” gerilime de denk geldim.

Öteki Sinema için yazan: Murat Kızılca

Eleştirmenlerce biraz “hafif” bir tür olarak değerlendirilen gerilim, sıklıkla diğer türlerle ilişkiye geçerek birbirinden farklı melez yapılanmalara gider ama ana yapısı çok da fazla değişkenlik göstermez. Sonuçta ana amaç, seyircide yoğun heyecan, şüphe, yüksek seviyede beklenti, belirsizlik, endişe ve sinirleri bozacak denli gerginlik gibi belli başı adrenalin salgılatan duyguları uyandırmak ve bu duyguları finale kadar canlı tutmaktır. Seyirciyi ve/veya başkarakteri asıl önemli olan mevzudan uzaklaştırmak için ortaya atılan yemler, ana gidişatı değiştiren şaşırtıcı sürprizler ve bomba etkisinde bir final, sağlam bir gerilimin olmazsa olmazlarıdır.

Aşağıdaki listede yakın zamanda izlediklerim arasından seçtiğim, ABD dışındaki ülkelerden, biraz daha kıyıda köşede kalmış, yakın tarihli gerilimleri bir araya getirdim. Sizler de yorumlar kısmına benzer gerilimleri ekleyerek listeyi genişletebilirsiniz.

Tinto Brass’tan Bambaşka Bir Film: Deadly Sweet (1967)

Murat Kızılca — Wed, 08 Aug 2018 10:20:36 +0000

Film Noir, Godard, Giallo, Çizgi Roman, Pop Art, LSD

Tinto Brass’ı nasıl bilirsiniz? Sakın çekinmeyin, muhtemelen hemen her sinemasever bu soruyu benzer bir şekilde cevaplayacaktır. ‘Soft-core’ erotik filmler ve asla vazgeçemediği geniş kalçalar, muhtemelen aklınıza gelen ilk kelime öbekleriydi, değil mi? O zaman şöyle söyleyeyim, buna benzer bütün önyargılarınızı güzelce paketleyip kışlıkların yanına kaldırın. Huzurlarınızda bambaşka bir Tinto Brass filmi var: Deadly Sweet.

Maddi sıkıntı içerisindeki yapım şirketi Panda Cinematografica, tanınmış yönetmenlerle anlaşıp birkaç iyi film çekerek prestij sahibi olmak istemektedir. O sıralarda film çekme amacıyla Londra’ya gelen Tinto Brass ile iletişime geçen şirket, yönetmenle gişede para kazanacağına kesin gözüyle baktıkları ucuz bir suç-gerilim filmi için anlaşır. Ellerindeki senaryo, Sergio Donati’nin 1956 tarihli “Il sepolcro di carta” (The Paper Tomb) isimli pek de tanınmayan sarı kapaklı (giallo) romanından uyarlanmıştır. (Donati’yi uzunca bir süre işbirliğine gittiği Sergio Leone’nin Once Upon a Time in the West (1968) ve A Fistful of Dynamite (1971) gibi filmlerine yazdığı senaryolardan tanıyoruz.)

Teklifi kabul eden Brass, ilk olarak kendisiyle çalışmak istediğini beyan eden Fransız aktör Jean-Louis Trintignant ile görüşüp anlaşır. Hemen akabinde ünlü İtalyan besteci Armando Trovajoli ile anlaşan Brass, sıradan bir film yapmayacağının ilk sinyallerini verir ama asıl farklılık yaratan seçimi, çizgi romancı Guido Crepax ile anlaşması olur. Crepax’ın sıra dışı açılar ve standart dışı çerçeveler ile hazırladığı ‘storyboard’, Brass’a fazlasıyla ilham verir ve filmin bütünündeki Crepax etkisi bariz bir biçimde göze çarpar. Brass’ın talimatıyla seti tıka basa pop art figürlerle dolduran Crepax’ın muazzam çalışması sonucu ortaya çıkan görsel etki, dönemin çizgi roman estetiğine yakın duran (ve ‘cinema fumetto’ olarak bilinen) filmlerinden Kriminal (1966), Danger: Diabolik (1968) ya da Barbarella (1968) gibi örneklerle yakınlaşmasını sağlar. Son üç filminde beraber çalıştığı görüntü yönetmeni Bruno Barcarol vefat ettiği için yeni birini bulmak zorunda kalan Brass, yapılan seçmeler sonrası İtalyan Silvano Ippoliti’de karar kılar. Baş kadın oyuncu olarak da 1965 İsveç Güzeli (Miss Teen Sweden) 17 yaşındaki Ewa Aulin seçilir ve ana ekip tamamlanmış olur.

Seven Blood-Stained Orchids (1972)

Ertan Tunc — Fri, 13 Jul 2018 09:07:54 +0000

Giallo (alt) türü, adını, daha çok seyahatlerde okunan, az sayfalı, sarı kapaklı (çoğu sarı sayfalı) sürprizlerle dolu sürükleyici cinayet hikâyeleri içeren ucuz romanlara borçludur. Giallo, İtalyanca “sarı” (renk) anlamına gelir. Umberto Lenzi’nin kanlı giallo’su Seven Blood-Stained Orchids (Sette orchidee macchiate di rosso, 1972) de, bu tarz ucuz romanlarıyla tanınan iki popüler yazardan, Edgar Wallace ve Cornell Woolrich’den beslenir.

Bugün hemen hemen hiç kimsenin adını bilmediği ve tek bir eserini bile okumadığı İngiliz yazar Edgar Wallace 10 Şubat 1932’de öldüğünde 56 yaşındaydı. Wallace, bir dönem ülkesinde Charles Dickens’tan sonraki en popüler edebiyatçıydı ve işin ilginci, alanında üst düzey bir yetkinliği temsil eden Dickens’ın aksine Wallace, şöhretini kısa sürede kaleme aldığı edebi gücü tartışmalı onlarca romana (ve kısa romana hatta öyküye) borçluydu. Sadece 1920’lerde 150 kadar roman ve kısa roman ile (bazıları kendi romanlarının uyarlaması olan) 10 küsur tiyatro oyunu yazdı. 1920’lerde İncil ve okul/ders kitapları hariç, İngiltere’de basılan her dört eserden biri Edgar Wallace’ındı. Anormal bir üretkenlik. Sinemayla da haşır neşir olan Edgar Wallace, British Lion Film Corporation’ın kurucularındandı ve yönetmenlik bile yapmıştı. Senarist olarak son işi de, sinemaya uyarlanacak olan King Kong (1933) filmi olmuştu. King Kong’un insani özelliklere sahip olması onun fikriymiş ama Wallace filmin yaratacağı sansasyonu ve fenomeni göremeden öldü. Wallace, öldükten kısa bir süre sonra (birçoğunun aceleye getirildiği her hâlinden belli olan) popüler eserleri adeta unutuldu ve çeyrek asır sonra, 1950’lerin ikinci yarısında Almanya’da tekrar ortaya çıktı. Alman televizyonlarının ardı ardına yaptığı Edgar Wallace uyarlamaları, onun özellikle gerilim ve cinayet hikâyelerindeki yaratıcılık, şaşırtıcılık ve sürükleyicilik mevzubahis olduğunda, İngiliz ve Amerikalı çağdaşlarından hiç de geri kalmadığını gösteriyordu. 1960’larla birlikte bilhassa Amerikan, Alman ve İtalyan sinemalarında Wallace’ın onlarca eseri sinemaya ve TV’ye uyarlandı ve kısa bir süre içinde (19. yüzyılda) kitapları en çok uyarlanan yazar hâline geldi.

Bir Aldo Lado Şaheseri: Who Saw Her Die? (1972)

Ertan Tunc — Tue, 12 Jun 2018 16:38:14 +0000

Aldo Lado, 1971 yılında “Short Night of Glass Dolls” gibi güçlü bir sınıfsal eleştiriyi sürrealist (üst-gerçekçi) formda paketleyip birinci sınıf bir giallo ile yönetmenlik kariyerine başlar. Bir “ilk film”e (debut) nazaran, gerek hikâye anlatımı, gerekse görüntü çalışması bakımından büyük bir olgunluk taşıyan filmde, sanat yönetiminden prodüksiyon tasarımına, müzik kullanımından kurguya kadar her şey dört dörtlüktür. Lado’nun bu filmden önceki kariyerini incelediğimizde, bir önceki sene, Vittorio Storaro’nun benzersiz görüntü çalışmasıyla belleklerde yer eden, Bernardo Bertolucci yönetimindeki “Il conformista”da (Konformist, 1970) yardımcı yönetmen olarak görev yaptığını görüyoruz. Ha keza, yine ilk yönetmenlik deneyiminden önce, “The Designated Victim” (La vittima designata, 1971) gibi bazı sahneleri Venedik’te çekilmiş, özellikle finali beni çok etkileyen, sağlam bir görüntü çalışmasına sahip sıkı bir filmde yönetmen yardımcısı olarak görev yapmış. Bunlar başarısının tesadüf olmadığını gösteriyor. Yine de damakta benzersiz bir tat bırakan “Short Night of Glass Dolls”u aşırı beğenmiş olmama rağmen, “Who Saw Her Die?” adlı ikinci yönetmenlik deneyimini ilk kez seyretmeden evvel, bir önceki filminin kadrosundan hemen hemen hiç kimseyi ikinci filmin ekibinde göremeyince, biraz önyargılı ve temkinli davranmadım desem, yalan olur. Ama Lado gösterime giren ikinci filmi Who Saw Her Die? (Chi l’ha vista morire?, 1972) ile beni yanıltmayı başardı. Karşımızda, aşağıda detaylarını paylaşmaya gayret edeceğim birkaç özelliği nedeniyle giallo tarihinin en nev-i şahsına münhasır gerilimlerinden biri var.

Bir Giallo Başyapıtı: Don’t Torture a Duckling (1972)

Ertan Tunc — Sat, 02 Jun 2018 09:24:39 +0000

İtalyan sinemasının ilgiye değer bir alt-türü de giallolar. Daha önce yazmıştım ama tekrarlamakta fayda var. Bir alt-tür (sub-genre) olarak nitelendirebileceğimiz giallolar; dehşet (horror) sineması, esrarlı bir olay içeren gerilim (mystery-thriller) filmleri, dedektiflik filmleri ve psikolojik dramaların kesiştiği noktada hayat bulur. İlk başlarda basit bir seri katil filmi gibi görülen giallolar; zamanla, kendi-çapında yaratıcı-yönetmen (auteur-director) sayılabilecek sol-tandanslı B-sineması yönetmenlerinin ülkeleri (ve toplumları) ile hesaplaşmalarına dönüşür ve din (kilise), hukuk, ordu, medya, sanat dünyası, sosyete, emniyet güçleri, eğitim (akademi) ve aile, gialloların içine ustaca gizlenmiş eleştiri oklarından nasibini alır. Kürtaj, ceza sistemi, cinsel özgürlükler, evlat edinme, aile içi ilişkiler Freudyen sendromların kökenleri olarak âdeta mimlenir. İtalyan toplumunda sınıflar arası ilişkilerin çarpıklığına dikkat çekilir, kapitalist ilişkiler ağı gözler önüne serilir. Tarikatlar ve din masaya yatırılır. Fetişizm, seks, komünyon, ilk takdis, eşcinsellik, günah çıkartma, ensest, uyuşturucu gibi tartışmalı hususlar ele alınır. Bu hassas konular ele alınırken dehşet/korku (horror) sinemasının enstrümanlarından sıkça faydalanılır. Toplumsal çürüme, yozlaşma, sosyal ve cinsel travmalar ile çıkar ilişkileri incelenir. Giallolar işte bu özelliklerinden dolayı basit cinaî seriyaller olmaktan çıkıp, içinde bulundukları toplumun yaralarını teşhir eden bir tür müzeyi andırmaya başlarlar, ki bence İtalyan sineması açısından taşıdıkları asıl önem de budur.

İtalyan korku sinemasının en kendine has yönetmenlerinden biri olarak kabul edilen Lucio Fulci de, “İtalyan usulü seri-cinayet sineması” şeklinde adlandırabileceğimiz giallolara kayıtsız kalmamış ve bu alanda her biri bir diğerinden farklı bir tarzda ve üslupta çekilmiş altı filmle hatırı sayılır bir katkı sunmuştur. Sırasıyla; Perversion Story (Una sull’altra, 1969), A Lizard in a Woman’s Skin (Una lucertola con la pelle di donna, 1971), Don’t Torture a Duckling (Non si sevizia un paperino, 1972), Seven Notes in Black (Sette note in nero, 1977), The New York Ripper (Lo squartatore di New York, 1982) ve Murderock (Murderock – uccide a passo di danza, 1984). Fulci’nin özellikle ilk dört giallosu muhteşemdir ama ustanın giallo başyapıtı, kapsamlı politik ve sosyolojik analizlere olanak sağlarken, sinemasal duruşundan ve unsurlarından taviz vermeyerek âdeta devleşen Don’t Torture a Duckling’dir (1972).

The Nile Hilton Incident (2017)

Salim Olcay — Fri, 15 Dec 2017 13:49:31 +0000

Kapitalizmin “tarihin sonunun” geldiğini ilan etmesiyle birlikte, sinemanın neyi, nasıl ve niçin anlatacağı, kapitalizmin sözcüsü Hollywood tarafından belirlemeye başlamıştır. Hollywood, arkasındaki Amerikan gücü sayesinde, sinema üzerinde her zaman etkili olmuşsa da, hiçbir zaman son yıllardaki kadar belirleyici olamamıştır. Birinci ve İkinci Paylaşım Savaşları esnasında bile üretim yapan Rus, Avrupa ve Japon sinemaları, kapitalizm övgüsü dışındaki anlatıların gereksiz sayıldığı “barış” döneminde “tarihe karışmıştır”. Hollywood tek egemen güç haline dönüşmesiyle seyirci, içerikten tamamen bağımsız ve her geçen gün büyüyen rakamlarla ifade edilen teknik kapasitenin altında kalan filmlere rağbet etmemekte, “film yapmak” tamamen paraya ve tekniğe indirgenmektedir. Film yapmanın ve film izlemenin doğası yozlaştırılmakta, göze ve kulağa hitap eden teknik imkânlar seyirciyi şaşkınlığa sürüklese de “anlatı” artık akla ve kalbe seslenememektedir.

Fazla uzağa gitmeye gerek yok. Box Office Türkiye verilerini incelediğimizde, 1989 yılından günümüze, ülkemizde “en çok” izlenen 100 filme baktığımızda acı gerçek bütün çıplaklığıyla önümüze serilmektedir. En çok izlenen on filme baktığımızda, insanın insanileşme mücadelesinde insandan yana tavır alan bir film izleme olasılığının kalmadığı görülecektir. Bütün liste içerisinden, on tane film çıkarılamaması ise seyircinin yüzde 90 oranında çöp izlediğinin ve çevresinde yaşanan acıları umursamadığının göstergesidir diyebiliriz. Gelir adaletsizliğinin tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar arttığı, üretenlerin değil vurguncuların kazandığı, şiddetin ve tecavüzün sıradanlaştırıldığı, haysiyet, namus, dayanışma ve yardımlaşma kavramlarının içeriğinin boşaltılarak anlamsız hale getirildiği, her gün 20.000 kişinin açlıktan öldüğü ve aşırı kilolu insanların açlık çeken insanların sayısının iki katına ulaştığı yeryüzünde, insanın mücadelesinde taraf olmaktan kaçan sinema artık sanat değildir. İyi ile kötüyü ayırt edecek akla, doğru ile yanlışı ayırt edecek vicdana ve sömürüye karşı koyacak ellere sahip olmasına karşın tercihlerini hep kötüden, yanlıştan, sömürüden yana kullanan seyircinin kapitalizmi öven filmleri baş tacı etmesinin de yaşananları meşrulaştırdığı unutulmamalıdır.

Kara Kraliçe 40 Yıl Sonra Geri Döndü: Suspiria (1977)

Semra Uygun — Thu, 05 Oct 2017 19:08:03 +0000

Sinemada film izlemenin hazzı bambaşka. 1977 yapımı “Suspiria”yı 40 yıl sonra sinemada izlemenin hazzı ise kuyruklu yıldıza denk gelmek gibi bir şey. Korku sinemasının en klasiği en renklisiydi ya, gece seansına bilet almak lazımdı. Koltuğa yayılıp, tek tük fanatikle birlikte, usulca izlemek lazımdı. Filmi ve mısırları sindire sindire yani. Bu şans öyle her zaman ele geçmezdi çünkü. İşte restore edilerek aramıza katılan Kara Kraliçe ve onun hırıltılı horlamasıyla yeniden buluşmam böyle oldu. Bir AVM sinemasında, gece 12 sularında, seyircilerden bir kısmının ortasında terk ettiği, kalan kısmının ise filmi izlerken zevkten dört köşe olduğu bir salonda. Çünkü o, tüm zamanların en iyi korku filmlerinden biriydi. Hala öyle…

Korku sinemasının en önemli yönetmenlerinden Dario Argento’nun başyapıtı “Suspiria”; 40. yılı şerefine 35 mm negatiflerden yeniden restore edildi ve ülkemizde de birkaç sinemada gösterime girdi. Üstelik de sansürsüz görüntü ve ses kopyasıyla. Bu, kırmızının tonlarından oluşan harika bir renk ziyafeti ve İtalyan progressive rock grubu Goblin’i cızırtısız dinlemek demekti. Işık oyunları ile sinema salonunun da aydınlanıp kararması, çığlıkların dört bir yana dağılması, kim bilir belki bu duvarların ardında da bir şeyler oluyordur hissinin uyanması, gözlerin beyazperdenin bir yerlerinde mavi süsen araması demekti. Çünkü Suspiria etkisi, dört bir yanı saran bir şeydi. Bu filmi bu kadar iyi yapan şeylerden biri de buydu. Helena Markos hala yaşıyor olabilirdi.

Gayriresmî Devam Filmleri Meselesi

Murat Kızılca — Sun, 14 May 2017 11:33:11 +0000

Jaws serisinin dördüncü filmde bitmediğini, beşinci bir filmin daha olduğunu biliyor muydunuz? Ya da meşhur Evil Dead serisinde 3 değil de tam 8 film olduğunu?

70’li ve 80’li yılların korku filmlerinin, özellikle İtalyan yapımlarının, izini sürmek sanıldığından çok daha fazla çaba gerektirir. İtalyan yapımı bir korku filmi, orijinal isminin tam tercümesi olmaktan uzak ticari bir İngilizce isimle Amerika pazarına açılır, başı sansürle veya başka bir sebepten ötürü derde girerse ya da hayal ettiği satış rakamlarına ulaşamazsa başka bir İngilizce isimle tekrar yayınlanır. Keza bir başka önemli pazar olan İngiltere’de de benzer süreçlerden geçer ve aynı film birbirleriyle alakasız birçok isim ile bilinir olur. Her versiyonun ayrı bir posteri, ayrı bir VHS kapağı, hatta bazı durumlarda (uydurulmuş) ayrı yönetmen ve oyuncu isimleri olduğu da göz önüne alınırsa işler seyirci için iyice sarpa sarabilir. Hele ki internetin olmadığı ve bilgiye ulaşmak için arama motorlarından fazlasının gerektiği dönemlerde, böylesi tuzaklara düşerek aynı filmi farklı isimlerle defalarca kiralayıp ya da satın alıp izlemek işten bile değildir. Ama karmaşa sadece bununla sınırlı kalmaz. Bir de yine özellikle İtalyan yapımcıların sıkça başvurduğu “gayriresmî devam filmleri” meselesi vardır ki orada işler iyice arapsaçına döner.

Alien 2: Sulla Terra / Alien 2: On Earth (1980)

Murat Kızılca — Tue, 29 Nov 2016 11:21:57 +0000

Sahte Devam Filmleri

İtalyan ticari sinemasında sıkça karşılaştığımız utanmaz, kafa karıştırıcı ama neşeli vakalardan biri de sahte devam filmleri üretimidir. En meşhur örneklerden biri de büyük usta Lucio Fulci’nin zombi klasiği Zombie Flesh Eaters’dır (Zombie, 1979). Zombi kültünü ateşleyen George A. Romero’nun meşhur “Dead Serisi”nin ikinci ayağı olan Dawn of the Dead (1978), İtalya’da “Zombi” ismiyle gösterime girmişti. Sağlam bir gişe hasılatı elde eden filmin ticari başarısından nemalanmak isteyen yapımcılar, Fulci’nin hiçbir şeyin devamı olmayan yeni zombi filmini “Zombi 2” ismiyle gösterime sokmuşlardı. Fulci, defalarca yaptığı açıklamalarda, bu isim olayının kendi haberi ya da izni olmadan gerçekleştiğini beyan etmişti.

5 İkonik İtalyan Aktris

Öteki Sinema — Tue, 07 Jun 2016 19:29:12 +0000

İtalya’nin divaların memleketi olması hiç de şaşırtıcı değil. Sinemanın başlangıcından ve Hollywood’dan yıllar önce İtalyan divaları seyirciyi güldürüp ağlatıyorlardı. Francesca Bertini, Lyda Borelli ve Pina Menichelli gibi sessiz film yıldızları, benzeri görülmemiş bir heyecan ve performansla sükse yarattılar, sesin gelmesiyle bile kalitelerinden ödün vermediler. Sesli dönemde Isa Miranda, Alida Valli ve Clara Calamai’nin yanı sıra Anna Magnani de eşsiz oyunculuğuyla öne çıkan oyuncular arasında. Magnani, ikonikleşmiş İtalyan aktrislerini incelemek için başlanılacak en iyi örnek olarak görülüyor.

Lamberto Bava Sunar: Brivido giallo

Murat Kızılca — Wed, 30 Mar 2016 13:17:37 +0000

İtalyan Korku Sineması’nın altın çağının en önemli temsilcilerinden Mario Bava’nın isminin önüne maestro, ‘giallo’nun ateşleyicisi, ‘slasher’ın büyükbabası gibi bir dolu şaşaalı sıfat ekleyebilirsiniz ama gene de onu övmekte eksik kalırsınız. Böylesi bir ustanın oğlu olmak kolay değil, hele onunla aynı mesleği icra ediyorsanız, hiç değil. 1944 doğumlu Lamberto Bava, sinemaya babasının yanında yönetmen yardımcısı olarak başladı. Daha sonra Ruggero Deodato ve Dario Argento gibi önemli yönetmenlerle birlikte çalışan Lamberto Bava, ilk sinema filmi Macabre’yi 1980 yılında yönetti. Babasının filmi izledikten sonra “artık huzur içinde ölebilirim,” dediği söylenir ki Mario Bava aynı yıl içinde vefat etti.

Gian Maria Volonte: İtalyan Sinemasının Vicdanı

Ertan Tunc — Thu, 07 Jan 2016 11:35:15 +0000

Her izleyicinin sinema tarihine kişisel yolculuklarında özel bir önem atfettiği, kendisi için bir başka anlam ihtiva ettiğini düşündüğü isimler vardır. Bu isimlerin çok meşhur olması, öyle herkes tarafından bilinmesi, sevilmesi, ödüllere boğulmuş olması falan gerekmez. O aktör önemlidir. Hepsi o. Başlangıçta, Gian Maria Volontè de -sadece iki filmiyle- kişisel dokunulmazlığımı kazanmış öyle isimlerden biriydi.

The Fifth Cord (1971)

Ertan Tunc — Fri, 23 Oct 2015 09:34:29 +0000

VITTORIO STORARO HAKKINDA NOTLAR

Sinemanın gizli kahramanları vardır. Bütün spotlar oyuncuları, yapımcıları ve yönetmenleri aydınlatırken, kuytu bir köşede, sıranın kendilerine gelmesini bekleyen hakiki sinema emekçileridir bunlar. İsimleri şıp diye aklınıza gelmez. İsmini söyleseler bu sefer de filmleri aklınıza gelmez. Öteden beri; sinemayı sinema yapan bu gizli kahramanların içinde en çok senaristlerin ve görüntü yönetmenlerinin hakkının yenildiğini düşünürüm. Şimdi size Vittorio Storaro adında bir görüntü yönetmeninden bahsedeceğim. Çoğunuzun bilmediği bir isim, değil mi?

Aslında Vittorio Storaro’yu tanıyorsunuz, hatta çoğunuz çok iyi biliyor. Çünkü Storaro’nun o kadar çok filmini izlediniz ki. Belki de bazı çekimlerinin hayranısınız bile. Hatta bazı filmleri sizin en-iyi-filmler listenizde bile var. Gelmiş geçmiş en önemli filmlerden bazılarını bu adam görüntüledi. Bazı yönetmenler, tüm zamanların en iyi yönetmenlerinden biri olarak kabul edilmelerini bir ölçüde bu muhteşem görüntü yönetmeniyle yaptıkları sayısız işbirliğine borçlu. Kimler mi? Bernardo Bertolucci, Carlos Saura ve Warren Beatty. Hatta Francis Ford Coppola. Hangi filmler mi?

Torso Galeri

Murat Kızılca — Mon, 28 Sep 2015 20:12:35 +0000

“Enter… if you dare the bizarre world of the psychosexual mind.”

(Cesaret edebilirseniz… psikoseksüel bir zihnin tuhaf dünyasına girin.)

Maskeli bir katil, İtalya’daki bir üniversitede okuyan kız öğrencilere musallat olmuştur. Onları boğmakla yetinmeyen katil, kurbanlarının iç organlarını dışarı çıkartacak kadar ileri gitmektedir. Bir grup kız öğrenci beladan uzaklaşmak için kırsala gitmeye karar verir. Ama bilmedikleri bir şey vardır; psikoseksüel katil kızların peşindedir ve cesetlerini demir testeresi ile parçalara ayırmak için can atmaktadır. Kimdir bu manyak katil? Kızlardan hangisi kurtulacak? Ya da onlardan geriye ne kalacak?