Sizlere Asya ve Uzakdoğu’nun kana susamış, şaşkın zombilerinden sözetmek istiyorum. 6 adet film konumuzun merkezini oluşturacak bu yazımızda…

Bunlardan ilki, 1988 yapımı Bio-Zombi (Bio-Zombie-Wilson Yip-Hong Kong); Hong Kong’ta bir alışveriş merkezinde geçmekte. Korsan VCD satan dükkanlardan birinde çalışan iki kafadar; Woody Invincible (Jordan Chan) ve Crazy Bee (Sam Lee), patronlarının arabasını tamirciden alıp, ona teslim etmeye giderlerken yolda bir adama çarparlar. Adamın çantasında buldukları serumu ilaç zannedip içirirler. Bu aslında biyolojik bir silahtır. Adamı bagaja koyup, alışveriş merkezine gelirler. Bir süre sonra bagajda unuttukları adam ilacın etkisiyle, geleni geçeni ısıran bir zombiye dönüşür. kısa sürede alışveriş merkezi zombi kaynamaya başlar. George A. Romero‘nun Yüzde 99 Ölüm (Dawn of the Dead-1978) filmindeki süpermarket temasını parodiye alan bir film Bio-Zombi. Baştan sona saçma espiriler ve zombi makyajları ile dolu, korkutmayı değil de eğlendirmeyi yeğleyen bir film. Kimi yerde çok güldüren ama, birçok yerde yapılan aşırı salak espiriler yüzünden de sıkıntı yaşatan bir havası var. Stephen Chow (Kung Fu Hustle) tarzı absürd komedinin izinden gitse de onun filmlerinin kalitesine ulaştığı pek söylenemez. Zaten filmi komedi filmi olduğundan değil, zombi filmi olduğu için edinecekseniz, sorun yok. Ama ciddi zombi filmlerinden hoşlanıyorsanız uzak durun derim. Tabii ki geyik sevenler sofraya buyurabilir. Hong Kong’lu Mei-Ah şirketinin yayınladığı versiyon, Amerikan Tokyo Shock’unkinden (Media Blasters) dört dakika daha uzun. Ekstra olarak iki versiyonda da pek bir özellik yok. Birkaç başka film fragmanı ve foto galerisi o kadar…

Öteki Sinema © 2026 | 3 yorum | yazının devamı »

80’li yıllardan kalma 3 kült geceyarısı filmi DVD’sini, siz Fantastik Sinema tutkunlarına tanıtmak istiyorum. Bunlardan ilki, geçtiğimiz aylarda (21 Mayıs 2007) beyin tümörü yüzünden yaşama veda eden İtalyan yönetmen Bruno Mattei’nin (Vincent Dawn takma adıyla da bilinir) iki filmini barındırmakta. Çift taraflı bu disk, ilginç korku ve fantastik filmlerin DVD’lerini yayınlayan Amerikan şirketi Anchor Bay tarafından piyasaya sürülmüş. Mattei’nin imzasını taşıyan iki filmden ilki olan Virüs (Hell of the Living Dead) her Zombi filmi severin arşivlerinde olması gereken bir film. Öbürü, Fareler-Dehşet Gecesi (Rats-Night of Terror) ise, Kıyamet Sonrası (Post-Apocalyptic) filmler ile Hayvanların Dehşeti temasınının karışımı su katılmamış bir Trash sinema örneği. Her iki film de orijinal negatiflerinden dijital olarak temizlenip DVD’ye konmuş, sansürsüz, kesiksiz yayınlanmışlar…

Öteki Sinema © 2026 | 1 yorum | yazının devamı »

Kıyamet Sonrası Sineması kapsamında, erkeklerin etken oldukları öyküler anlatan filmlerin yanı sıra kadınların edilgen durumdan etken duruma geçtikleri öyküler anlatan filmler de çekilmiştir. Kadın; peşinden koşulan, erkeksi arzu ve isteklerin katalizörü, ‘ataerkil’ dünyanın ihtiyaçlarını karşılayan olma pozisyonundan çıkmış, yeniden ‘anaerkil’ toplumu oluşturup, erkeği egemenliğine almış ya da almaya çalışmaktadır bu filmlerde.

1986’da, İsrail kökenli Cannon Films tarafından finanse edilen Amerika 3000 (America 3000) işte bu filmlerden biridir. Baş rollerde Lauren Landon ve Chuck Wagner vardır. Yönetmen olarak David Engelbach’ın imzasını taşıyan Amerika 3000’de; nükleer savaşlar sonrasında ilkel çağlara dönen yeryüzünde, kadınlar ve erkekler iki düşman guruba ayrılmışlar, sürekli savaşmaktadırlar. Kadınların daha güçlü ve organize oldukları bu çağda, erkekler av ya da köle konumundadırlar. Erkeklerden biri, kadınların saldırısından kaçarken, toprak çöker ve bir çukura düşer. Bu çukur gizli bir sığınağa, modern alet ve edevatlarla donatılmış bir mağaraya çıkar. Adam orada eskiden Amerika başkanı olduğunu sandığımız bir iskeletin yanı sıra , bir stereo kaset çalar teyp ve parlak, radyasyondan koruyucu bir takım giysiler bulur. Giysilerden birine bürünüp, dışarıya çıkar. Yaşadığı yere dönünce kendini yeni Amerika başkanı ilan eder. Bir anda erkeklerin ilgisini çeker ve onları örgütleyerek kadınlarla son bir ölümcül savaşa sokar. Sonunda iki taraf ta savaşın anlamsızlığını farkederek, silahlarını bırakırlar. Artık yine yıllar öncesinde olduğu gibi bir arada mutlu (!) bir şekilde yaşayacaklardır. Film böyle aptalca bir sonla noktalanırken, günümüz dünyasında feminist çıkışlardan, feminist mücadeleden uzak durulursa ancak huzur ve mutluluk bulunur gibi embesilce bir söz söylemeye kalkması affedilir gibi değildir. Tam Amerikan tarzı…

Öteki Sinema © 2026 | 2 yorum | yazının devamı »

Zehirli atıklar ve çevreye verdikleri zararlar üzerine ibret verici bir film olan C.H.U.D., 1985’te, daha çekilir çekilmez kült film konumuna geldi. Bizde de bilen bilir, sinemalarda gösterilmemiş olsa dahi, bandrol öncesi dönem, video dükkanlarından en çok kiralanan filmlerden biriydi. Ne sevmiştik, nasıl bağrımıza basmıştık bu küçük bütçeli ama samimi filmi… Yönetmen Douglas Check, John Heard ve Daniel Stern gibi adı sanı duyulmamış oyunculara baş rolleri vermiş, sinemanın tombul oyuncularından John Goodman’ı ise bir kaç dakikalık bir figürasyonla geçiştirmişti. Olsun, yine de güzeldi bence film. A.B.D. kentlerinden birinde (muhtemelen New York) esrarengiz kaybolma olayları kaydedilmeye başlanmıştır. Çoğunlukla sokaklarda yaşayan kimsesiz, evsiz insanlar kaybolmaktadır. Bir şey, ya da şeyler onları kanalizasyon mazgallarından aşağıya çekmektedir. Önceleri pek farkedilmeyen bu olaylar, Eyalet Polis Şefi’nin karısı, köpeğini gezdirmeye çıktığı bir akşam kaybolunca ilgi çekici bir hal almıştır. Kadının kaybolduğu sokakta, mazgalın yanında ayakkabısının teki bulununca, dikkatler kanalizasyona çekilir.

Öteki Sinema © 2026 | 3 yorum | yazının devamı »

Çektiği filmlerin barındırdığı seks ve şiddet içeren elementlerden ve kullandığı kırmızı boyanın aşırılığından olmalıdır ki, ‘Gore’ filmlerinin (kanlı filmlerin) babası sayılan Herschell Gordon Lewis’in adındaki ‘Gordon’ kelimesi, daha sonraları GOREdon olarak değiştirilerek, söylenmeye başlanmıştır. Bilindiği gibi, ‘Gore’ sözcüğü İngilizcede, ‘pıhtılaşmış kan’ anlamına gelir. 60’lı yılların başlarında yönettiği, The Prime Time (1960) ve Nature’s Playmates (1962) gibi bir kaç ‘Sexploitation’, yani ticari seks filmi denemesinden sonra, 1963’te Kan Şöleni (Blood Feast) ile sinema tarihindeki ilk ‘Gore’ filme imzasını atan H. G. Lewis, bu türde yapmış olduğu, artık klasik sayılan, 2000 Manyak (2000 Maniacs!-1964) ve Beni Kan Kırmızıya Boya (Color Me Blood Red-1965) ile de Amerika’da sakıncalı yönetmenler sınıfına girmişti. O yıllarda filmleri bir çok yerde yasaklanmış ve kesilmişti. Öyle ki, sadece geceyarısı gösterilerinin yapıldığı salaş salonlara ve ‘Drive-In’ denilen, araba ile girilen, dağ başlarındaki yazlık sinemalara mahkum edilmişlerdi. Hatta ve hatta, sansürle ilgili problemler yüzünden, Amerika’nın bazı eyaletlerinde, mahkemelerin yönetmene, kendi filmlerini görmesini yasakladığı bile rivayet olunur…

Öteki Sinema © 2026 | 1 yorum | yazının devamı »

70’li yıllarda, daha küçük bir çocukken, en çok sevdiğim iki şey; çizgi roman okumak ve sinemaya gitmekti. Çizgi romanların büyülü atmosferi her zaman çekmiştir beni. İşte ben ders kitabının içinde çizgi roman okuyan, sinema önlerinde değiş tokuş yapan bir kuşağın temsilcisiyim. Okulumu aksatacak düşüncesi ile, tatil dönemleri hariç çizgi roman okumama izin verilmezdi. Kaç kez okurken yakalandığımda annem tarafından yırtıldıklarını ya da sobaya atıldıklarını hatırlıyorum çizgi romanlarımın. Annem yırtar, ya da sobaya atar, babam ise daha insaflı davranır, erişemeyeceğim yükseklikte bir yerlere koyardı. İşte o çizgi romanların içinde “1001 Roman” adında, ince, 16 sayfalık fasiküllerden oluşa bir seri vardı ki aklımı başımdan alırdı. Tıpkı seriyal filmlerin mantığında, ikişer ya da üçer sayfalık devamlı öykülerden oluşan bir seçki sunardı bize; Sihirli Göz, Demir Pençe, Rory McDuff, Canavarlar Çarpışıyor, Dünya Tehlikede, Devlerin Tehdidi… 1001 Roman’ları hiç bayiden satın aldığımı hatırlamıyorum. 60’lı yıllarda yayınlandıkları için. Ancak eski sayılarını, sinema önlerinde açılan tezgahlardan topladığımı biliyorum… Sinema ise malum… 1001 Roman’ın (ve de Doğan Kardeş’in) etkileriyle olsa gerek, fantastik ve bilimkurgu filmleri ile serüven filmleri ilgimi çekerdi. O dönem için gözde filmlerimi getiren şirket; kesinlikle “Özen Film”di… Muhteşem filmler getirirdi benim için; Biyonik Adam Canavarlara Karşı (Super Infra-Man-1975), Tanrıların Dehşeti (The Land That Time Forgot-1975), Atlantis Kayıp Ülke (Warlords of Atlantis-1978), Yaratık (Alien-1979)… Elimde bu dönemden kalma ve üçünü “Özen Film”in getirdiğini hatırladığım dört film, biri “double feature” üç DVD var tanıtmak istediğim…

Öteki Sinema © 2026 | 3 yorum | yazının devamı »

Filipinli, Çılgın Max (Mad Max) kopyası filmler uzmanı, Cirio H. Santiago ‘nun çektiği, neredeyse bir düzine kadar kıyamet sonrası, bilimkurgu-macera filminden biri de Son Yarış’tır (Equalizer 2000 / Defender 2000 diye de bilinir). 1986 yapımı bu filmde; Kıtalar birer çöle dönüşmüş, savaşların yıkımı derin bir şekilde nsanların yüzlerine kazınmıştır. Peki savaş bitmiş midir? Tabii ki hayır. Geride kalanlar ellerinde bulunan petrol rezervleri için kanlı uğraşlara girişmişlerdir (bu tema sanki hiç yabancı gelmiyor). Petrolün bulunduğu bölgeler, kendi başlarına buyruk askeri birliklerin kontrolündedir. Bu birlikler petrol yüzünden birbirlerine düşman olmuşlar, durmadan savaşmaktadırlar. Evet, bu tarz her filmde olduğu gibi, bu filmde de terkedilmiş, itilmiş, kakılmış bir kahraman vardır. Max… pardon, Sleit (Richard Norton) adlı cesur bir subaydır bu kahraman. İri cüssesine uygun, -bir sürü boru takviyeli- devasa silahlar kullanan bir gelecek zaman Rambo’sudur sanki. Girdiği her savaştan zaferle çıkan Sleit’i, kendi birliğinde kıskanmayanlar da yoktur hani… Komutanı, yerini ona kaptıracağı endişesiyle, bir savaş sonrası onu vurdurtur. Sleit yaralanır ve düşmanın eline düşer. Bu durumu haber alan birlik başkanı, ona yapılan bu haksızlığa tepki gösterir ve onu komutandan geri ister. Acaba Sleit bu zor durumdan kurtulup intikamını alabilecek midir?..

Öteki Sinema © 2026 | 2 yorum | yazının devamı »

“Hayatım sona ermek üzere. Yavaşça her şey kayboluyor. Geriye yalnızca anılar kaldı. Bir kargaşa zamanı yok olan hayalleri, harabolan bu araziyi hatırlıyorum. Ama en iyi hatırladığım; ‘Yol Savaşçısı’, Max dediğimiz o adam. Onun kim olduğunu anlamak için geçmişe, bambaşka bir zamana, dünyanın petrolle yönetildiği, çöllerden çelik ve petrol şehirlerinin filizlendiği zamana dönmek gerek. Her şey bitti şimdi. İki güçlü düşman kabile sebepleri çoktan unutulmuş bir savaşa girdiler. Ve o ateşten girdap hepsini yuttu… Benzinleri olmadığında hepsi bir hiçti, samandan evler yapacak kadar… Gürleyen makinalar kustu kusacağını ve sustu… Başlarındakiler konuştu, konuştu… Fakat, git gide büyüyen çığı hiçbir şey durduramadı. Dünyaları çöktü, şehirleri yıkıldı. Bir yağma kasırgası, bir korku fırtınası sardı her yanı. İnsan insanla beslenir oldu. Sokaklar kabusta gibiydi. Yalnızca çöplüğe varacak kadar kımıldayabilenlerle, yağmalayabilecek kadar vahşilerin yaşama şansı vardı. Caddeleri ele geçiren çeteler, bir depo benzin için her şeyi yapmaya hazırdılar. Ve sıradan insan bu çürümüşlük girdabında ezildi, parçalandı… Max gibi adamlar… Savaşçı Max… Bir motor gürültüsünde her şeyini kaybetti… Ve bir insan taslağı haline geldi. Yıkılmış, mahvolmuş, geçmişindeki şeytanlarca lanetlenmiş bir insan… Yokluğa bir gezinti yapmış bu adam, işte burada, felakete uğramış bu yerde tekrar yaşamayı öğrendi…” (Çılgın Max 2: Yol Savaşçısı’nın giriş bölümünden.)

Kızgın güneşin altındaki otoyolda, turbo motorlu ‘Interceptor’unu deli gibi süren adamın, peşindeki serserileri atlatması pek zor olmamıştı. Araba kullanmadaki ustalığını bir kez daha göstermiş ve rakiplerinin hemen hemen hepsini saf dışı bırakmıştı. Max’ın, tuhaf kıyafetli, Mohawk traşlı motorsikletliler çetesiyle, Humungus adlı, hokey maskeli kas yığınının adamlarıyla ilk karşılaşmasıydı bu ve son olmayacaktı da…

İşte böyle dinamik, enerji dolu bir açılış sahnesiyle başlıyordu 1982, Avustralya yapımı Çılgın Max 2: Yol Savaşçısı (Mad Max 2: The Road Warrior). Gösterildiği yıl Fransa’da yapılan ‘Avoriaz Fantastik Filmler Festivali’nde birincilik ödülünü alan bu film, kısa sürede ‘Kült’ mertebesine erişiverdi. Kıyamet sonrası dekorları, ilginç tiplemeleri, deri fetiş giysileri, canavar gibi kükreyen, iki, dört ya da daha fazla tekerlekli araçlarıyla, kesinlikle yeni bir sinemasal türün, bir furyanın başlamasına ön ayak oldu. Hemen ardından benzerleri yapıldı, defalarca taklit edildi… Neredeyse dünyanın her yerinde ‘B’ tipi film yapanlar için kullanışlı bir model oluşturdu. Hatta Çılgın Seks (Mad Sex), Dölleyenler (Breeders) gibi isimlerle porno versiyonları bile yapıldı. İnanamayacaksınız ama benzer bir film -porno olmasa da- Türkiye’de, ‘peribacaları’nın olduğu yerde, Ürgüp-Göreme’de çekildi; Cehennem Ülkesi (Land Of Doom / Peter Maris-1986).

Öteki Sinema © 2026 | 5 yorum | yazının devamı »

Özellikle 60’lı yılların ortalarından 70’li yılların başlarına dek, Türk sinema tarihinde bir kereye mahsus olmak üzere Altın Çağ’ını yaşamış olan fantastik furya, gerek anlattığı öykülerle, gerek sunduğu ilginç kostümler ve tabii ki onları giyen baş ve yan karakterlerle, belli zevkleri paylaşan bir kesimin ilgisini çekmeyi başarmıştır. İstemli ya da istem dışı, sıradan olanın, durağan olanın koştuğu kulvarları terk ederek, bir çırpıda kendi kulvarını oluşturmuştur da… Neler olmuştur bu kulvarı oluşturmasını sağlayan etmenler ?..

Filmlere bakarak bir analiz yaptığımızda öncelikle bu filmleri üreten şirketlerin çok fazla sermayesi olmayan, Özler Film, Şahin Film, Hisar Film, Emel Film, Yerli Film (Tual Film adını alacaktır daha sonra), Atadeniz Film ve Osmanlı Film (daha sonra Anıt Ticaret oldu) gibi küçük şirketler olduklarını görürüz. Şirketler küçük, sermaye de doğal olarak az olunca dönemin Türkan Şoray, Fatma Girik, Cüneyt Arkın ve Ayhan Işık gibi yüksek ücretle çalışan starları ile filmler yapmak imkansız olduğu için kendi starlarını yaratmak zorunda kalmışlardır. Kendi yönetmenlerini de bulmaları, ortaya çıkarmaları gerekmiştir. Dönemin bütün Fantastik Türk Filmleri için bu durum sözkonusu olmasa da büyük şirketlerin pahalı oyuncu ve yönetmenlerle yaptığı filmler, furyanın içinde devede kulak kalmaktadır. Yani Fantastik Türk Sineması genellikle B’den Z kategorisine dek samimiyetini korumuş, Yeşilçam ‘ın küçük ve az paralı şirketleri için can simidi olmuştur. Ama kendilerini A kategorisine sokan varlıklı şirketlerin burun kıvırdıkları, küçümsedikleri türleri barındırdığından, genellikle onlar tarafından dışlanmıştır. Fantastik Türk Sineması bu yüzden kırsal alanda ya da kentlertin ücra köşelerindeki mahalle sinemalarında, genellikle çocuk yaştaki izleyiciler tarafından tüketilen, hatta bütçesine göre yapımcılarına iyi kârlar getiren bir alan olmuştur. İzleyici potansiyelinin çoğunu çocuk yaştakiler oluşturduğundandır ki, filmlerin birçoğunun konuları ve tipleri, ya doğrudan Zagor, Kaptan Swing (Comandante Mark) ve Kızılmaske (The Phantom) gibi çizgiromanlardan alınmış, ya da çizgiromanlardakileri çağrıştıran konu ve (bazen birden fazla tipin kombinasyonu olan Demir Yumruk , Demir Pençe ve Kinova gibi) kahramanları içermişlerdir.

Öteki Sinema © 2026 | 2 yorum | yazının devamı »

“Buraya hocamın intikamını almaya geldim kalleş köpekler!.. Yılan ve akrep tekniğimle hepinizi geberteceğim!.. Sıcak kumlara gömüp, taşlaştırdığım ellerimle vücutlarınızdan oluk oluk kan akıtacağım!…”

Eyüp Sultan, Yeni Mete Sineması’nda geçen çocukluk günlerimde duyduğum bu ve benzeri sözler, video’ma ya da DVD oynatıcıma koyduğum her Hong Kong/Çin ürünü filmi izlerken aklıma gelir ve yazlık sinemaların bol olduğu o “2 Film Birden” li dönemlere giderim… Wang Yu ve Bruce Lee… Yaşı 30’un üzerinde olanlar ne demek istediğimi ve neler hissettiğimi anlayacaklardır. Hele bir de İstanbul’un kıyı köşe mahallelerinde ya da Anadolu’nun kırsal bölgelerinde doğup, büyümüşlerse…

İşte bu anılar ve duygular beni bu yazıyı yazmaya iten başlıca nedenler oldular. Her ne kadar Hong Kong-Kung Fu (ve diğer dövüş sanatları filmlerinin) kökleri onun filmlerine dayanmasa da, konunun Türkiye’deki tarihsel gelişimini göz önünde tutarak söze Wang Yu ile başlamak istiyorum; şu tek kollu uçan adamdan, hani enli ve keskin kılıcıyla kendisine ihanet edenlerden öcünü almak uğruna ağaçlara zıplayan, bir vuruşta otuz kelleyi koparan, çekik gözlü, sarı benizli kahramandan…

Öteki Sinema © 2026 | 4 yorum | yazının devamı »