Öteki Sinema için söyleşen: Banu Bozdemir

Merhaba Eylül, seni biraz tanıyabilir miyiz?

Merhaba ben Eylül! Kasım’da 23 yaşına gireceğim. Kendimi tanıtma sorularından hep çekinirim, ne diyeceğimi bilemem. En basitçe tasarladığım karakterleri ve onların yaşadığı garip dünyaları kurmayı çok severim.

Kusursuz Ölçü Nedir filminle ilgili çıkış noktası ne oldu? Günümüzde birçok insan bedeninden, görüntüsünden memnun değil gibi. Kusursuz Ölçü’yü yaratan kim?

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Yönetmen Gareth Edwards, küresel çapta büyük başarı yakalayan Jurassic World Rebirth serisinin devam filminde yer almayacak. Universal Pictures’ın 2025 yılında vizyona soktuğu ve dünya genelinde 870 milyon dolar gişe hasılatı elde ederek seriyi başarıyla yeniden başlatan yapımın ardından Edwards’ın koltuğunu koruması bekleniyordu. Ancak başarılı yönetmen, stüdyo ile yaşadığı “yaratıcı anlaşmazlıklar” sebebiyle projeden ayrılma kararı aldı.

İlk filmde Scarlett Johansson, Mahershala Ali ve Jonathan Bailey başrolleri paylaşmış; hikaye, mucizevi bir ilaç geliştirmek amacıyla dinozor DNA’sı elde etmeye çalışan gizli bir ekibin macerasını konu almıştı. Henüz resmi senaryo detayları açıklanmayan devam filmi için senarist David Koepp’in yanı sıra ana oyuncu kadrosunun geri dönmesi planlanıyor. Universal, yönetmen koltuğunda yaşanan bu ani değişikliğe rağmen çekimlere 2027 yılında başlamayı hedefliyor.

Ayrılık kararının ardından Universal Pictures tarafından yapılan resmi açıklamada, “Gareth ile Jurassic World Rebirth üzerinde çalışmak bizim için inanılmaz bir deneyimdi.” ifadelerine yer verildi. Godzilla, Rogue One: A Star Wars Story ve The Creator gibi yüksek bütçeli bilim kurgu projeleriyle tanınan Edwards’ın veda etmesi, serinin geleceği konusunda merak uyandırdı.

Gelecek yapım, Steven Spielberg’ün 1993 yılında Michael Crichton’ın romanından sinemaya uyarladığı efsanevi serinin sekizinci filmi olacak. Chris Pratt ve Bryce Dallas Howard’ın başrollerini üstlendiği bir önceki üçlemenin her bir filmi 1 milyar dolar barajını aşmayı başarmıştı.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Kitap uyarlamalarının altın çağını yaşadığı bir dönemden geçiyoruz. Ryan Gosling’in başrolde olduğu, Andy Weir’ın romanından uyarlanan ve bu yıl vizyona giren bilim kurgu başyapıtı Project Hail Mary dünya çapında 682 milyon dolar hasılat elde ederek büyük bir zafer kazandı. Aynı şekilde dijital platformlarda da Harlan Coben uyarlaması I Will Find You, Netflix’in tüm zamanların en çok izlenen İngilizce dizileri arasına girmeyi başardı. Bu büyük uyarlama rüzgarına şimdi de iddialı bir korku filmi katılıyor. Grady Hendrix’in çok satan ve bol ödüllü korku romanı “The Final Girl Support Group”, usta yönetmen Christopher Landon imzasıyla Paramount Pictures tarafından beyaz perdeye taşınıyor.

2021 yılında Goodreads Okur Seçimleri’nde “En İyi Korku Romanı” ödülünü kazanan Grady Hendrix imzalı “The Final Girl Support Group”, nihayet sinemaya uyarlanıyor. Projenin geçmişi aslında oldukça ilginç. Başlangıçta HBO, projeyi Charlize Theron’un da dahil olduğu bir dizi olarak geliştirmeyi planlamıştı. Ancak Deadline’ın haberine göre projenin rotası değişti ve hakları Paramount Pictures’a geçerek bir sinema filmine dönüştü. New York Times çok satanlar listesinin gediklisi olan yazar Grady Hendrix, korku ve mizahı harmanladığı Horrorstör, We Sold Our Souls ve How To Sell a Haunted House gibi eserleriyle de tanınıyor.

Okurlardan büyük övgü toplayan bu iddialı romanı beyaz perdeye taşıyacak isim ise korku sinemasının üretken yönetmenlerinden Christopher Landon oldu. Paranormal Activity serisindeki çalışmalarıyla dikkat çeken ve Happy Death Day (Ölüm Günün Kutlu Olsun) serisinin hem yazarlığını hem de yönetmenliğini üstlenen Landon, son olarak gerilim türündeki Drop ve romantik komedi/slasher kırması Heart Eyes filmleriyle adından söz ettirmişti.

Bu proje, yazar Grady Hendrix ile yapımcı/yönetmen Christopher Landon’ı ilk kez bir araya getirmiyor. Landon, 2022 yılında Prime Video’da izleyiciyle buluşan ve başrolünde Elsie Fisher’ın yer aldığı fantastik korku komedisi My Best Friend’s Exorcism filminde de yine Hendrix’in romanını yapımcı sıfatıyla ekrana taşımıştı.

Geliştirme aşamasındaki The Final Girl Support Group filminin oyuncu kadrosu ve vizyon tarihine dair detayların önümüzdeki aylarda netleşmesi bekleniyor.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Marvel’ın ateşi sönmüş, süper kahraman sineması kendi külleri içinde eşeleniyor, Hollywood ise 1980’lerden nostaljiyi sağmaktan başka bir şey yapamıyor. Reboot, remake, devam filmi! Elimizdekiler bunlar. Böyle bir ortamda stüdyo yöneticilerinden biri masaya yumruğunu vurup “İnsanlığın şu anda ihtiyacı olan şey yeni bir He-Man filmidir” demiş olmalı. Yani, bu filmin çekilmiş olmasının başka bir bahanesi yok!

Yaptılar. Üstelik küçük de oynamadılar. Bildirilen rakamlara göre 170 ila 200 milyon dolar arasında değişen devasa bir prodüksiyon bütçesi, yıldızlarla dolu bir oyuncu kadrosu, yoğun dijital efekt gösterisi ve yeniden kurulmak istenen koca bir marka evreni… Sonuçta ortaya her karesi “Bunun için çok para harcadık” diye bağıran yeni bir Kâinatın Hâkimleri filmi çıktı.

Aslında He-Man’i sinemacılardan önce platformcular hatırlamıştı. Netflix, 2021’de Kevin Smith imzalı Masters of the Universe: Revelation ile markayı daha karanlık, yetişkinlere dönük ve Teela merkezli bir anlatı içinde yeniden biçimlendirmeye çalıştı. Ardından Masters of the Universe: Revolution ile bu evreni genişletti, çocuklar için hazırlanan bilgisayar animasyonlu He-Man and the Masters of the Universe dizisiyle de yeni kuşağa ulaşmayı denedi.

Kâğıt üzerinde bakıldığında He-Man’i nostalji rafından indirip farklı yaş gruplarına yeniden satmaya yönelik ciddi bir platform harekâtı vardı, fakat bütün bu yapımlar ne geniş bir seyirci kitlesi yarattı ne de markayı yeniden popüler kültürün merkezine taşıyabildi; birkaç sadık hayranın ilgisi ve sosyal medyadaki kısa süreli tartışmalar dışında güçlü, kalıcı bir karşılık oluşmadı.

Tam da bu yüzden, Netflix’in yıllarca yokladığı ama bir türlü yeniden ateşleyemediği He-Man’e Hollywood’un dönüp 170-200 milyon dolarlık devasa bir sinema filmi yatırımı yapması şaşırtıcı. Ortada büyüyen bir seyirci talebi, yeni kuşaklara yayılmış bir marka heyecanı ya da “Bu filmi artık mutlaka yapmalıyız” dedirtecek kültürel bir dalga yok. Vardıysa bile biz görmedik.

Yeni He-Man filmi hafif, hareketli ve yer yer eğlenceli, aynı zamanda şaşırtıcı ölçüde zekâsız. Karakterleri derinleştirmiyor, yarattığı dünyanın mitolojisini önemsemiyor, seyircinin önüne attığı hiçbir fikrin peşine düşmüyor.

Daha kötüsü, görsel açıdan büyük bütçeli bir yapımdan beklenmeyecek kadar sentetik duruyor. Oyuncuların yeşil perde önünde çekildiğini neredeyse her sahnede hissediyorsunuz. Mekânların ağırlığı, ışığın kaynağı, karakterlerin çevreyle ilişkisi yok. Ortaya çıkan şey bir fantastik dünya değil, pahalı bir CGI bulamacı.

İşin tuhafı, He-Man’in sinema tarihindeki ilk büyük macerasının da benzer bir aşırılığın ürünü olması. 1987 tarihli Masters of the Universe, markanın en popüler olduğu dönemde çekilmişti. Dolph Lundgren’in He-Man’i, Frank Langella’nın İskeletor’u canlandırdığı film, çizgi dizinin renkli dünyasını beyazperdeye taşımak isterken bütçe sorunları yüzünden Eternia’dan çok dünyamızda geçen tuhaf bir bilimkurgu macerasına dönüşmüştü.

Filmin yaklaşık 22 milyon dolarlık bütçesine karşılık Kuzey Amerika’da 17,3 milyon dolar civarında hasılat elde ettiği biliniyor. Bugün sık sık “Cannon Films’i batıran film” diye anılsa da gerçek biraz daha karışık. Cannon zaten kontrolsüz büyüme, borçlar, pahalı başarısızlıklar ve aynı dönemde çekilen Superman IV gibi yapımlar nedeniyle ciddi bir mali krizin içindeydi. He-Man şirketi tek başına batırmadı ama Cannon’ın görkemli çöküşünün en pahalı sembollerinden biri hâline geldi.

Yine de Cannon filminin yeni yapıma göre önemli bir üstünlüğü vardı: kişiliği. 1987 yapımı kötü olabilir, hatta birçok açıdan düpedüz beceriksizdir ama kendi tuhaflığına sahiptir. Frank Langella’nın neredeyse Shakespeare oynar gibi yaklaştığı İskeletor’u, neon ışıkları, kostümleri ve dönemin bağımsız sinemasına özgü kontrolsüz enerjisiyle hatırlanır. Yeni film ise daha büyük, daha pahalı ve teknik olarak daha kusursuz görünmesine rağmen birkaç hafta sonra hafızadan silinmeye mahkum.

Günümüz Hollywood’u kötü film çekmekten bile korkuyor. Kötü ama kişilikli olmak yerine, kusursuz biçimde ortalama olmayı tercih ediyor.

Sinemada Öldü, Prime Video’da Dirildi

Yeni Kâinatın Hâkimleri, 5 Haziran 2026’da ABD’de gösterime girdi. Açılış hafta sonunda yaklaşık 29 milyon dolar kazandı, ikinci hafta sonunda ise yüzde 70’i aşan sert bir düşüş yaşadı. Dünya çapındaki toplam hasılatı yaklaşık 113 milyon dolarda kaldı. Bu rakam, pazarlama masrafları hesaba katılmadan önce bile filmin bildirilen prodüksiyon bütçesinin hayli gerisinde. Kâğıt üzerinde bakıldığında yılın en büyük ticari hayal kırıklıklarından biriyle karşı karşıyayız.

Film Türkiye’de vizyona hiç girmedi. Box Office Türkiye kayıtlarında vizyon tarihi “ertelendi”, dağıtımcısı ise belirsiz görünüyor. Yani biz filmi sinemada seyretme fırsatı bile bulamadık.

ABD’deki salon macerasından yalnızca 47 gün sonra, 22 Temmuz’da Prime Video’ya geldi. Ardından ilginç bir şey oldu: Sinemada seyirci bulamayan He-Man, platformun en çok izlenen filmleri arasına girdi. Türkiye’de Prime Video’nun film sıralamasının başına yerleşti, 20-26 Temmuz haftasında uluslararası listelerde de zirveye çıktı. Bir başka deyişle He-Man, satamadığı sinema biletlerinin intikamını televizyonda aldı.

Sosyal medyada film hakkında beklenmedik ölçüde olumlu yorumlar yapılmaya başlandı. İnsanlar filmin eğlenceli olduğunu, haksız yere başarısız ilan edildiğini, sinemada seyirci tarafından ıskalandığını söylüyor.

Böylece kaçınılmaz soru ortaya çıkıyor: Film aslında iyiydi de seyirci mi fark etmedi?

Bence hayır. He-Man’in platformdaki başarısı, filmin kalitesinden çok dijital yayıncılığın geldiği noktayı işaretliyor.

İnsanlar Kâinatın Hâkimlerini izliyor çünkü platformlarda izlenecek yeni, büyük ve dikkat çekici film sayısı giderek azalıyor. Aylar boyunca ucuz diziler, birbirinin kopyası suç belgeselleri, iki odada çekilmiş gerilim filmleri ve algoritma tarafından yoğrulmuş romantik komediler arasında dolaşan seyircinin karşısına bir anda 200 milyon dolarlık bir Hollywood filmi çıktığında, yapım doğal olarak olduğundan daha değerli görünüyor. Çölde bulunan bir şişe ılık suyun şampanya muamelesi görmesi gibi.

Dijital platformlar başlangıçta bize neredeyse sınırsız bir sinema arşivi vaat etmişti. Dünya sinemasına ulaşacak, eski filmleri keşfedecek, salonlarda gösterilmeyen cesur yapımları izleyecek, televizyon kanallarının yayın akışından kurtulacaktık.

Bugün geldiğimiz noktada ise her stüdyo kendi platformunu kurdu, film katalogları parçalandı, yapımlar sürekli olarak bir servisten diğerine taşınmaya başladı. Aylarca listenizde beklettiğiniz yapım bir gecede katalogdan kaldırılıyor. Kullanıcı neye abone olduğunu, neyi satın aldığını, neyi yalnızca geçici olarak kiraladığını artık takip edemiyor.

Üstelik bütün bunlar olurken abonelik ücretleri de sürekli yükseliyor. Dijital platformlar eskisine göre yalnızca daha sıkıcı değil, aynı zamanda çok daha pahalı. Netflix’e ilk üye olduğum dönemde 4K paketin altı aylık toplam ücreti neredeyse tek bir sinema biletine denk geliyordu. Şimdi aynı platformun bir aylık ücreti bir buçuk sinema bileti parasına yaklaşmış durumda. Diğerleri de zam yaparken hiç çekinmiyor. Çünkü yıllarca geleceğin kaçınılmaz eğlence modeli diye pazarlanan bu işin sanıldığı kadar kârlı olmadığı, abone sayısı artarken bile hesapların her zaman tutmadığı ortaya çıktı.

İlk yıllarda kesenin ağzını açıp büyük yönetmenlere, yıldız oyunculara ve pahalı projelere para saçan platformlar artık aynı rahatlıkla davranamıyor. Birkaç prestij yapımı dışında bütçeler küçülüyor, riskli projeler azalıyor, içerikler giderek birbirine benziyor. Daha fazla para ödüyor, karşılığında daha az cesaret, daha az çeşitlilik ve daha az sinema alıyoruz. Üstelik bütün bu masrafa rağmen elimizde kalıcı bir şey de bulunmuyor. Film satın almıyoruz, arşiv yapamıyoruz, sevdiğimiz bir yapıma yeniden ulaşacağımızdan emin olamıyoruz.

İnsan ister istemez soruyor: Arşiv yapamayacaksam, istediğim filme istediğim zaman ulaşamayacaksam, katalog sürekli küçülüp dağılacaksa ve bütün bunlar için her ay birkaç sinema bileti parası ödeyeceksem ne anladık bu işten?

Platformların çoğu artık sinemaya alternatif olmaktan çok yeni nesil televizyon kanallarına dönüştü. Her ay birkaç büyük yapım vitrine konuyor, geri kalan alan ise düşük maliyetli içerikle dolduruluyor. Amaç unutulmaz filmler üretmek değil, abonenin üyeliğini bir ay daha iptal etmemesini sağlamak.

Bu yüzden platformlarda izlediğimiz pek çok yapımın gerçek bir başlangıcı ya da sonu yokmuş gibi hissediliyor. Film bitiyor ama hiçbir şey yaşamış olmuyorsunuz. Dizi sezonu tamamlanıyor, fakat ertesi sabah karakterlerin adlarını hatırlamıyorsunuz. İçerik tüketiliyor, katalog ilerliyor, otomatik oynatma bir sonraki bölümü başlatıyor.

Vasatlığın Yeni Dağıtım Düzeni

Yeni He-Man filmi tam da bu düzen için üretilmiş gibi. Sinemada izlemek için evden çıkmanızı, trafik çekmenizi, otopark parası vermenizi, bilet almanızı ve iki saatten fazla bir süre koltukta oturmanızı gerektirdiğinde yetersiz kalıyor. Çünkü beyazperde, filmin bütün kusurlarını büyütüyor. Yapay dekorları, boş mizahı, uzayan süresini ve dramatik zayıflığını saklayamıyor.

Evde ise şartlar değişiyor. Film zaten ödediğiniz aboneliğin içinde. Daha doğrusu size öyle geliyor, çünkü bu filmin de içinde bulunduğu katalog için her ay düzenli olarak para ödüyorsunuz. İzlemek için ayrıca bir bilet satın almadığınızdan, özel bir karar verdiğinizi düşünmüyorsunuz. Koltuğa uzanıyor, telefonunuza bakıyor, mutfağa gidiyor, birkaç sahneyi kaçırıyor ama yine de hikâyeden kopmuyorsunuz. Çünkü zaten kaçırılacak pek bir şey yok.

Sinemada “Bu filme neden para verdim?” dedirten yapım, platformda “Fena değilmiş” duygusu yaratıyor. Aradaki fark filmin kalitesi değil, seyircinin yaptığı yatırım.

Bu durum, sinema salonlarıyla platformlar arasındaki temel ayrımı da ortaya koyuyor. Sinema bileti satın almak aktif bir seçim. Seyirci, filmin buna değeceğine inanmak zorunda. Platformda bir yapımı açmak ise çoğu zaman pasif bir eylem.

Dolayısıyla gişede başarısız olmuş ortalama bir filmin dijital platformda zirveye çıkması artık şaşırtıcı değil. Tam tersine, sistemin doğal sonucu. Platformlar kötü filmleri iyileştirmiyor. Sadece onların etrafındaki rekabeti ortadan kaldırıyor ve seyircinin ödediği parayı tek tek filmlerden görünmez hâle getiriyor.

He-Man’in Gerçek Gücü

Belki de Kâinatın Hâkimlerinin asıl başarısı, istemeden de olsa dijital yayıncılığın sefaletini görünür hâle getirmesi. Film sinemada başarısız oldu çünkü seyirci onu seyretmek için yeterli neden bulamadı. Prime Video’da başarılı oldu çünkü seyircinin önünde daha cazip çok az seçenek vardı. İki sonuç birbiriyle çelişmiyor. Aynı gerçeğin iki farklı yüzünü gösteriyor.

He-Man iyi bir film olduğu için yeniden keşfedilmedi. Platformların içerik çölünde, büyük bütçeli ve tanıdık markalı herhangi bir film kolayca vahaya dönüşebiliyor. Seyirci de uzun süredir kuru katalog yapraklarını çiğnediği için karşısına çıkan ilk renkli şeyi ziyafet sanıyor. He-Man’in kaldırdığı son kılıç bu olabilir!

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Filmin uyarlandığı kitabın yazarı Joan Lindsay’in o öldükten sonra yayınlanan, hikayenin asıl finali de bu fantastik açıklamalara bir dayanak oluşturmuştur. Buna göre kaybolan kızlar bir süre sonra kaybolan öğretmenleriyle buluşur ve birlikte bir kaya yarığından içeri girerek yok olurlar. Orada zaman bükülür ve başka canlılara dönüşürler. Filmin, yaşamın “rüya içinde bir rüya” olduğuna dair bir söylemle açılması ve baştan sona Russell Boyd’un enfes görüntüleriyle Gheorghe Zamfir’in büyülü pan flütünün bir rüya atmosferi yaratması, açıklama çeşitliliğini artırır.

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Bu formülün sonsuza kadar işleyeceğine Hollywood patronlarını kim inandırdı, bilmiyorum ama artık kendileri de bir şeylerin ters gittiğinin farkındadır sanırım. Seyirci eskisi gibi davranmıyor. Tanıdığı her logoya, çocukluğundan hatırladığı her karaktere ve önüne konulan her devam filmine otomatik olarak bilet almıyor.

Hollywood’un yanılgısı tam da burada başladı: Filmleri değerli kılan şeyin yaratıcıları değil, markaları olduğuna inandılar.

Bu anlayışa göre seyircinin sevdiği şey George Lucas’ın dünyası değil, Star Wars logosuydu. Lucas gider, yerine başkaları gelir, sistem çalışmaya devam ederdi. Önemli olan hikâyeyi kimin anlattığı değil, şirketin elinde hangi fikrî mülkiyetin bulunduğuydu. Kâğıt üzerinde mantıklı görünüyordu. En azından şirket yöneticilerine.

Ama ben ve bu satırları okuyan bilim kurgu meraklısı olan sizler biliyoruz ki, Star Wars hiçbir zaman yalnızca ticari bir marka olmadı. George Lucas’ın Japon samuray filmlerinden, westernlerden, eski macera seriyallerinden, mitolojiden ve çocukluk hayallerinden kurduğu kişisel bir evrendi. Lucas’ın bütün kararları doğru değildi. Özellikle öncül üçleme döneminde haklı olarak çok eleştirildi ama kusurlarına rağmen o dünyanın merkezinde belirli bir hayal gücü vardı.

Lucas sistemden çıkarıldığında stüdyo, altın yumurtlayan tavuğun Lucas değil, Star Wars markası olduğunu düşündü. Bugün geldiğimiz noktada ise bir zamanların kültürel fenomeni, yeni karakterler tanıtıp birkaç oyuncak ve koleksiyon ürünü satmaya çalışan sıradan bir içerik fabrikasına doğru küçüldü.

The Mandalorian bunun iyi bir örneği. İlk sezonlarında seyirciye yeni ve taze bir şey sunuyordu. Bir süre sonra o da büyük evrenin dişlilerinden birine dönüştü. Hikâyenin kendi başına nereye gittiğinden çok, hangi karakteri geri getireceği ve hangi yeni projeye kapı açacağı konuşulmaya başlandı. Efsaneyi “iş yaparsa üç beş oyuncak da satarız” hesabına kadar indirdiler.

Hollywood’a bu cesareti veren asıl yapı muhtemelen Marvel Sinematik Evreni’ydi. Marvel modeli uzun yıllar boyunca gerçekten çalıştı. Birbirine bağlanan filmler, jenerik sonrası sahneler, yeni kahramanlar ve yıllar öncesinden hazırlanan büyük buluşmalar, seyirciye sürekli genişleyen bir hikâyenin parçası olduğu hissini veriyordu. Her film tek başına bir maceraydı ama aynı zamanda daha büyük bir anlatının içinde yer alıyordu.

Sorun şu ki Hollywood bu başarıdan yanlış ders çıkardı. Marvel’ın başarısının karakterlerden, doğru oyuncu seçimlerinden, seyircide yaratılan meraktan ve filmler arasındaki dengeli gelişimden kaynaklandığını düşünmediler. Bütün sırrın bir “evren” kurmak olduğuna inandılar. Böylece her marka, etrafında on film, beş dizi ve yirmi yan ürün üretilebilecek potansiyel bir maden olarak görülmeye başlandı.

DC karakterleri, Disney animasyonları, eski oyuncaklar, çizgi filmler, bilgisayar oyunları… Ne varsa aynı üretim mantığıyla yeniden dolaşıma sokuldu. Bir noktadan sonra sinema, hikâye anlatma sanatından çok marka yönetimine dönüştü.

Bu sistemin merkezinde film yoktu. Fikrî mülkiyet vardı. Hangi hikâyenin anlatıldığı, onu kimin anlattığı ve filmin nasıl bir sinema dili kurduğu ikinci plandaydı. Asıl mesele şuydu: Bu yapım hangi markaya ait ve buradan kaç devam filmi, kaç dizi, kaç oyuncak, kaç tema parkı ürünü çıkarabiliriz?

Hollywood’un üretim hattı giderek fabrikaya benzedi. Yönetmen, yaratıcı kararları veren kişi olmaktan çıkıp üst düzey bir uygulayıcıya dönüştü. Senaristler tamamlanmış hikâyeler yazmak yerine şirketin önümüzdeki beş yıllık takvimine geçiş sağlayan metinler hazırlamaya başladı.

Filmler artık film değildi. Bir sonraki filmin uzun fragmanıydı. Sonuçta teknik olarak düzgün, görsel efektleri kusursuz, temposu dikkatle hesaplanmış ama ruhu olmayan yapımlar ortaya çıktı. Her şey olması gerektiği yerdeydi. Aksiyon sahnesi, espri, dramatik an, jenerik sonrası sürpriz… Yine de filmler bittikten birkaç saat sonra insanın aklında pek bir şey kalmıyordu. Çünkü ortada hatırlanacak bir kişilik yoktu.

Stüdyolar seyirciyi fazla hafife aldı. Önüne tanıdığı karakterleri, eski filmlere yapılan göndermeleri, nostaljik müzikleri ve birkaç büyük aksiyon sahnesini koyduklarında bunları sorgulamadan tüketeceğini sandılar. Kabaca, “Al bunu, otla” dediler ama artık olmuyor.

Yeni Marvel ve DC filmlerinin önemli bir kısmı, birkaç yıl önce garanti kabul edilen gişe rakamlarına yaklaşamıyor. Büyük bütçeler, dev reklam kampanyaları ve dünya çapındaki dağıtım ağı seyircinin ilgisini otomatik olarak yaratmaya yetmiyor. Bazı filmler daha salondaki ömrünü tamamlamadan dijital platformlara geçiyor.

Bu tablo çoğunlukla “süper kahraman yorgunluğu” ya da “devam filmi enflasyonu” gibi kavramlarla açıklanıyor. Bunlarda elbette doğruluk payı var. Seyirci aynı şeyleri tekrar tekrar izlemekten sıkıldı. Fakat mesele yalnızca bu değil.

Seyirci birbirine benzeyen süper kahraman filmlerinden bıktı. Anlatacak yeni bir şeyi olmadığı hâlde çekilen devam filmlerinden vazgeçti ve arkasında gerçek bir sinema fikri bulunmayan mekanik gösteriden uzaklaştı. Hollywood’un krizi, türlerin ya da markaların tükenmesi değil. Yaratıcı iradenin üretim sürecinden çıkarılması.

Büyük Bütçenin Bir Sahibi Olmalı

Christopher Nolan, Denis Villeneuve ve Tom Cruise gibi isimlerin günümüz Hollywood’undaki önemi burada ortaya çıkıyor. Birbirlerinden çok farklı filmler yapıyorlar ama ortak bir tarafları var: Büyük bütçeli sinemayı kurumsal bir üretim bandı olarak değil, kişisel bir vizyonun aracı olarak görüyorlar.

Nolan’ın filmlerine yalnızca hikâyeleri için gidilmiyor. İnsanlar bir Christopher Nolan filmi izleyeceklerini bilerek bilet alıyor. Zamanı nasıl bükeceğini, büyük formatı nasıl kullanacağını, pratik efektlere neden bu kadar önem verdiğini az çok biliyorlar. Daha önemlisi, filmin gerçekten sinema salonu için yapıldığını hissediyorlar.

Denis Villeneuve için de benzer bir durum söz konusu. Dune, yalnızca Frank Herbert’ın ünlü romanının pahalı bir uyarlaması değildi. Villeneuve’ün mimariye, sessizliğe, ölçeğe ve görsel kompozisyona dayanan sinemasının büyük stüdyo bütçesiyle buluşmasıydı. Aynı marka, aynı oyuncular ve aynı bütçe başka bir yönetmenin elinde çok daha sıradan bir filme dönüşebilirdi.

Tom Cruise ise yönetmen değil ama özellikle Mission: Impossible serisinde yapımcı ve yıldız olarak benzer bir yaratıcı otorite kuruyor. Onun filmlerinde pazarlama sloganı ile üretim biçimi birbirinden ayrılmıyor. Seyirci gerçekten uçaktan atlayan, motosikletle uçuruma süren, hareket hâlindeki trenin üzerinde dövüşen bir yıldızı görmeye gidiyor. Cruise’un saplantı düzeyindeki üretim anlayışı, filme toplantı odalarında üretilemeyecek bir fiziksel gerçeklik kazandırıyor.

Bu insanların başarısı yalnızca yıldız güçleriyle açıklanamaz. Seyirci, büyük bütçeli sinemada hâlâ kişisel bir imza arıyor. Büyük bütçe tek başına değer üretmez. Para, belirli bir sinema fikrinin hizmetine girdiği zaman anlam kazanır. Aksi hâlde yüz milyonlarca dolarlık harcama, perdede yalnızca daha pahalı bir sıradanlık yaratır.

Yeni Hollywood’un Unutulan Dersi

Aslında bu model yeni değil. 1970’lerde Amerikan sinemasını değiştiren Yeni Hollywood döneminin temelinde de benzer bir ilişki vardı. Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Steven Spielberg, George Lucas, Brian De Palma ve William Friedkin gibi yönetmenler büyük stüdyo sisteminin içinde çalışıyor ama o sistemin imkânlarını kendi sinemalarını kurmak için kullanıyordu. Daha sonra Ridley Scott gibi isimler de bu çizgiye eklendi. Bu kuşak için kullanılan “sakallılar” tabiri, yalnızca fiziksel bir görünüşü anlatmıyordu. Eski Hollywood’un takım elbiseli yöneticilerine karşı yükselen yeni bir yaratıcı sınıfı temsil ediyordu.

Bunlar stüdyo sistemini reddeden bağımsız sinemacılar değildi. Tam tersine, stüdyo parasını ve dağıtım gücünü kullanarak kişisel filmler çekiyorlardı. The Godfather, Taxi Driver, Jaws, Star Wars, The Exorcist, Apocalypse Now ve Alien yalnızca büyük prodüksiyonlar oldukları için kalıcı olmadı. Bu filmler, yönetmenlerinin kişisel saplantılarını, dünya görüşlerini ve biçimsel tercihlerini büyük prodüksiyon ölçeğinde seyirciye ulaştırabildiği için sinema tarihine geçti. Yeni Hollywood’un sırrı buydu: Sinemacının vizyonu ile stüdyo bütçesini aynı filmde buluşturmak.

Bugünün stüdyo düzeni ise bu ilişkinin tersini kuruyor. Yönetmenden filme kişilik katması değil, markanın önceden belirlenmiş kimliğine uyum sağlaması bekleniyor. Yönetmen ne kadar görünmez olursa, üretim stüdyo açısından o kadar güvenli kabul ediliyor.

Nostaljinin Ekonomik Sınırları

Hollywood hâlâ eski alışkanlıklarını terk edebilmiş değil. Yeni bir He-Man, yeni bir Superman, yeni bir Supergirl, peş peşe gelen Marvel filmleri, canlı çekim Disney uyarlamaları ve yeniden başlatılan eski seriler…

Stüdyolar nostaljiyi hâlâ güvenli yatırım olarak görüyor. Nostalji güçlü bir pazarlama aracıdır. İnsanlarda tanışıklık, merak ve çocukluk hatırası uyandırır. Ancak nostalji tek başına bir iş modeli olamaz. İnsanlar geçmişte sevdikleri bir karakteri yeniden görmek isteyebilir. Bu istek, kötü bir filme sınırsız kredi açacakları anlamına gelmez.

Daha önemlisi, her eski markanın yeni bir sinema olayına dönüşme kapasitesi yoktur. Bir karakterin kırk yıl önce popüler olması, bugün iki yüz milyon dolarlık bir filmi taşıyabileceği anlamına gelmez. Hollywood uzun süredir geçmişteki ilgiyi bugünün talebiyle karıştırıyor. Bu yüzden birçok yeniden çevrim ve yeniden başlatma projesinde film daha çekilmeden evren planları hazırlanıyor. Oyuncak anlaşmaları yapılıyor, devam filmleri duyuruluyor, yan diziler tasarlanıyor. Ortada henüz tek bir iyi film yok ama beş yıllık takvim hazır. Bu, çağdaş Hollywood’un en pahalı hastalıklarından biri.

Marvel’ın Söndürülen Ateşi

Marvel’ın ilk dönem filmlerinde gerçek bir keşif duygusu vardı. Stüdyo, farklı yönetmenlere ve türlere sınırlı da olsa alan açıyordu. İlk Iron Man teknoloji ve silah endüstrisiyle ilgiliydi. Captain America: The First Avenger savaş serüvenine, Thor fantastik aile dramına, Guardians of the Galaxy ise uzay operası ve komediye yaslanıyordu.

Filmler aynı evrene aitti ama bütünüyle aynı görünmüyordu. Zamanla bu çeşitlilik yerini standartlaşmaya bıraktı. Filmlerin görüntü dili, mizah anlayışı ve aksiyon ritmi birbirine yaklaşmaya başladı. Ağır bir sahne mutlaka bir espriyle kesiliyor, dramatik sonuçlar bir sonraki filmin ihtiyaçlarına göre erteleniyor, ölüm ve kayıp gibi olaylar çoklu evrenler sayesinde kolayca geri alınabiliyordu.

Her film bir sonrakini hazırlıyor ama giderek daha azı kendi başına tamamlanmış bir hikâye anlatıyordu. Marvel’ın şenlik ateşi yalnızca çok fazla film çekildiği için sönmedi. İlk yıllardaki yaratıcı heyecan, yerini kurumsal zorunluluğa bıraktığı için söndü. Seyirci artık bir macera izlediğini değil, şirketin içerik takvimini takip ettiğini hissetmeye başladı. Bir yerden sonra sinema perdesi, hikâyelerin anlatıldığı alan olmaktan çıkıp yatırımcı sunumlarının görsel uzantısına dönüştü.

Seyirci Sinemadan Vazgeçmedi

Hollywood’un krizini açıklarken en sık duyduğumuz iddialardan biri şu: İnsanlar artık sinemaya gitmek istemiyor. Dijital platformlar yükseldi, bilet fiyatları arttı, ev sinema sistemleri gelişti, gençlerin dikkat süresi kısaldı… Bunların hepsinde belirli ölçüde doğruluk payı var ama açıklama olarak yeterli değiller.

Çünkü seyirci gerçekten görmek istediği bir film çıktığında hâlâ salonlara gidiyor. Nolan, Villeneuve, James Cameron ya da Tom Cruise gibi isimlerin filmleri sinema salonunu hâlâ vazgeçilmez bir deneyim olarak sunabiliyor.

Burada seyirci yalnızca büyük görüntü ve yüksek ses satın almıyor. Belirli bir yaratıcı vizyona katılma duygusu satın alıyor. Bu yüzden “seyirci artık sinemaya gitmiyor” iddiası, stüdyolar için kullanışlı ama fazlasıyla rahat bir mazeret. Seyirci sinemadan vazgeçmedi. Kötü, ruhsuz ve kendisini yalnızca tüketici olarak gören filmlerden vazgeçti.

İnsanların dikkat süresinin kalmadığını söyleyenler, üç saatlik filmlerin dolu salonlarda izlendiğini açıklamak zorunda. Gençlerin yalnızca telefon ekranına baktığını iddia edenler, büyük bir sinema olayına dönüşen filmlerin neden haftalarca konuşulduğunu da düşünmeli. Sorun genç kuşak değil. Sinema salonları da değil. Asıl sorun, seyirciye izlemeye değer filmler sunamayan bir üretim sistemi.

Hollywood’un ve genel olarak kitle sinemasının yaşadığı kriz, teknolojik olmaktan önce yaratıcı bir krizdir. Stüdyolar daha fazla marka satın alarak, daha büyük efekt bütçeleri ayırarak ya da eski filmleri yeniden çekerek bu sorunu aşamaz. Sinema, bir fikrin, bir bakışın, bir kişiliğin ve bazen de yaratıcı bir saplantının perdeye yansımasıdır. Yönetmenlerin, senaristlerin ve oyuncuların yerini logolar aldığında geriye yalnızca pahalı ambalajlar kalır.

Bugün The Odyssey için bilet almaya çalışın. Dolu salonlarda kenarda köşede bir koltuk bulabilirseniz kendinizi şanslı sayın.

Ben denedim, bulamadım. Sonra oturup bu yazıyı yazdım. Sinema ölmedi. Yaşasın sinema!

Murat Tolga Şen

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Telefon sinyali bulabilmek için metrelerce yüksekliğe tırmanan iki arkadaşın çaresizliğini ve yok artık dedirten o meşhur hayatta kalma hamlesini merkeze alan 2022 yapımı Fall, sürpriz bir hit olmayı başarmıştı. Şimdi, aynı klostrofobik ve baş döndürücü atmosfer yepyeni bir hikayeyle geri dönüyor.

Konsept ilk filmle benzerlik taşısa da, Fall 2: Deadpoint tamamen yeni bir oyuncu kadrosuyla karşımıza çıkıyor. Başrollerini Harriet Slater ve Arsema Thomas’ın paylaştığı film, Tayland’ın zorlu Kwan Dağı’na tırmanmaya hevesli iki dağcı arkadaşın hikayesini anlatıyor.

İkilinin bu heyecan verici tırmanışı, işlerin ters gitmesiyle kısa sürede bir ölüm kalım savaşına dönüşüyor. Metrelerce yüksekte, hiçbir yardımın ulaşamayacağı bir noktada mahsur kalan karakterler; baş döndürücü yükseklik, sert doğa koşulları ve açlık/susuzluk kaynaklı halüsinasyonlarla amansız bir mücadeleye giriyor.

Tatil planları yaparken bir kez daha düşünmenize ve doğa sporlarına tövbe etmenize neden olabilecek Fall 2: Deadpoint (Fall 2: Ölümcül Tırmanış), 2 Eylül’de sinemalarda izleyiciyle buluşacak.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black ve Karen Gillan’ı ikonik avatarlar olarak son kez bir araya getiren Jumanji: Open World, vizyon tarihiyle gişede büyük bir rekabete hazırlanıyor.

Robin Williams ve 13 yaşındaki Kirsten Dunst’ın başrollerini paylaştığı 1995 yapımı klasik Jumanji kutu oyununu, içine hapsolunan bir video oyununa dönüştürerek büyük bir başarı yakalayan modern seri, görkemli bir finalle veda ediyor. 2017 yapımı Jumanji: Welcome to the Jungle ve 2019 yapımı Jumanji: The Next Level filmlerinin devamı niteliğindeki üçüncü halka, serinin alametifarikası olan aksiyon, komedi ve beden değiştirme karmaşasını bir kez daha seyirciyle buluşturuyor.

Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black ve Karen Gillan’dan oluşan ana dörtlüye bu son macerada yine zengin bir kadro eşlik ediyor. Önceki filmlerden tanıdığımız Danny DeVito, Nick Jonas, Awkwafina, Marin Hinkle, Bebe Neuwirth, Lamorne Morris ve Rhys Darby seriye geri dönerken; Dan Hildebrand ve Jack Jewkes kadroya yeni katılan isimler olarak dikkat çekiyor.

Kamera arkasında ise serinin başarısının mimarları yerini koruyor. İlk iki filmi de yöneten Jake Kasdan, yönetmen koltuğuna yeniden otururken, senaryoyu Jeff Pinkner ve Scott Rosenberg ile birlikte kaleme aldı. Yapımcı kadrosunda ise Matt Tolmach, Dwayne Johnson, Dany Garcia, Hiram Garcia ve Jake Kasdan ortaklaşa yer alıyor.

Başlangıçta 11 Aralık olarak açıklanan filmin vizyon tarihi, stratejik bir hamleyle Noel haftasına kaydırıldı. Bu erteleme, “Jumanji: Open World”ü gişede eşi benzeri görülmemiş bir devler liginin ortasına atıyor.

Hayranların şimdiden gişe çarpışmasına atıfla “Dunesday” olarak adlandırdığı; 18 Aralık’ta vizyona girecek olan “Dune: Part Three” ve “Avengers: Doomsday” gibi iki devasa filmin hemen ardından salonlardaki yerini alacak olan yeni Jumanji filmi, yılın en çetin gişe savaşlarından birine ev sahipliği yapacak.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Games Workshop, Henry Cavill’ın dümeninde olduğu Warhammer 40,000 Evreni hakkında merakla beklenen gelişmeleri paylaştı ve masaüstü oyunlarına dayanan yepyeni Amazon animasyonlarını duyurdu.

Aralık 2024’te Warhammer 40,000 film ve dizileri yaratmak üzere Amazon ile görüşmelerini tamamlayan Games Workshop, nihayet projenin gidişatına dair resmi bir güncelleme sağladı. Games Workshop CEO’su Kevin Rountree, Amazon’un United Artists (UA) ve usta yönetmen Mike Flanagan’ın projeye dahil olduklarını; ilk taslakları tamamlayan ekibin yakında senaryo aşamasına geçeceklerini belirtti.

Rountree, Vertigo’nun ve tam bir Warhammer 40,000 hayranı olan Henry Cavill’ın halen projede yer aldığını da sözlerine ekledi. Bu açıklama, projedeki sessizliği Cavill’ın yapımcı ve oyunculuktan ayrılmış olabileceğine yoran hayranlara derin bir nefes aldırdı.

Peki sırada ne var? Görünüşe göre, senaryo üzerinde çalışmalar daha yeni başlayacağı için ortam ve karakterler hakkında kesin detaylar almamıza daha epey zaman var. Üstelik Flanagan’ın çalışmalarının bir filmle mi, yoksa bir diziyle mi ilgili olduğunu bile henüz bilmiyoruz. Ancak Rountree’nin, “UA çok kararlı davrandı ve o meşhur hızını ve kalitesini projeye taşıdı” şeklindeki sözleri, haber akışının yakında hızlanacağı umudunu yeşertiyor.

Flanagan’ın projeye dahil edilmesi, ton açısından bize çok net bir mesaj veriyor. Kendisi en çok Netflix’in The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor ve Midnight Mass gibi kültleşen korku dizileriyle tanınıyor. Ayrıca yaklaşmakta olan Amazon Prime Video dizisi Carrie’nin de arkasındaki isim olan Flanagan, DC Evreni filmi Clayface’in senaryosunun ilk taslağını da kaleme almıştı.

Dolayısıyla bu Warhammer 40,000 yapımı büyük olasılıkla korku türüne güçlü bir şekilde yaslanacak. Her ne kadar Uzay Piyadeleri ve korkunç uzaylılar arasındaki görkemli savaşlarla ünlü olsa da; evren kendi içinde beden dehşetine varacak kadar zengin korku unsurları barındırıyor. Kendilerini ve etraflarındaki her şeyi çürüten korkunç Death Guard’lar veya herkese kabuslar yaşatan Warp iblisleri, Flanagan’ın ellerinde muazzam bir potansiyel taşıyor.

Cavill, kısa süre önce Esquire ile yaptığı bir röportajda Warhammer 40,000 evrenini uyarlamanın karmaşıklığına ve zorluğuna değinmiş, ancak bu meydan okumaya bayıldığını vurgulamıştı. Warhammer’ı hayata geçirmenin gerçekleşen bir rüya olduğunu söyleyen aktör, şu ifadeleri kullandı: “Ancak bu, daha önce yaptıklarımdan çok farklı; zira daha önce olayların dümeninde hiç bu kadar bulunmamıştım. Bunu yapmak harika bir şey. Çok çetrefilli ve çok karmaşık bir iş, işte bu yüzden de onu çok seviyorum. Bu karmaşıklığın, zorluğun ve nüansların hakkını verecek şekilde projeyi kağıda dökmenin getirdiği engeller, inanılmaz derecede keyif aldığım bir meydan okuma.”

Amazon ile Games Workshop arasındaki anlaşma ilk duyurulduğunda da Cavill, Warhammer dünyasının o muazzam büyüklüğüne doğru yaklaşımları belirlemek için yazar odalarında eski ciltleri ve metinleri günlerce incelediklerini belirterek, hayranların içini ferahlatmıştı.

Haberler bununla da sınırlı kalmadı. Games Workshop, Amazon’un sevilen animasyon antolojisi Secret Level’ın 1. sezonundaki Warhammer 40,000 bölümünün başarısının ardından, 2. sezon için de yepyeni bir bölümü neredeyse tamamladığını duyurdu. Ancak bu yeni bölüm, fantastik evren olan Warhammer: Age of Sigmar’da geçecek.

Asıl bomba ise sona saklandı: Games Workshop, Deathwatch ekibini merkezine alan tam teşekküllü bir Warhammer 40,000 animasyon dizisi için çalışmalara başladığını duyurdu! Senaryosunu John Orloff’un yazacağı ve animasyonlarını yine efsanevi Blur stüdyosunun üstleneceği dizi Amazon üzerinden yayınlanacak.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Bu “yerli ve millî sinema” güzellemesi değil, basit bir işletme hesabı. The Odyssey salonları doldurdu ama zaten öyle olur. Hollywood yılda birkaç büyük film gönderir, salonları birkaç hafta doldurur ve çekilir ama sinema salonlarının kirası, personel gideri, elektriği, bakımı ve vergisi yılın 365 günü devam eder. Salonları ayakta tutan şey yalnızca birkaç büyük Amerikan filmi değil, düzenli biçimde seyirci çeken yerli yapımların oluşturduğu devamlılıktır.

2026’nın ilk 29 hafta üç günlük bölümünde Türkiye’de toplam sinema seyircisi geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 9,4 artarak 16,7 milyona ulaşmı. İlk bakışta fena görünmüyor. Fakat yerli filmlere baktığımızda tablo tersine dönüyor: Aynı dönemde yerli film seyircisi yüzde 27,2 azalarak 6,4 milyona gerilemiş durumda. 2018’in aynı döneminde yerli filmler 24,2 milyon bilet satmıştı. Yani sekiz yıl önceki rakamın neredeyse dörtte birine düşmüşüz. Salgın bahanesinin de, platform bahanesinin de, “seyircinin alışkanlıkları değişti” tesellisinin de arkasına saklanamayacağımız kadar sert bir düşüş.

Üstelik mesele yalnızca toplam seyirci sayısı değil. 2026 yılında vizyona giren ve en çok izlenen 10 filmin sadece üçü yerli: Kardeş Takımı 3, Efes’in Sırrı ve Çatlı. Yılın en çok izlenen yerli filmi olan Kardeş Takımı 3 toplamda 716 bin 776 seyirciye ulaşabilmiş durumda. Bundan on yıl önce orta karar kabul edilecek bir rakam, bugün yerli sinemanın zirvesi sayılıyor.

Karşılaştırmak için söyleyelim: Fransa’da yılın ilk yarısındaki ilk 10 filmin beşi Fransız yapımı. Güney Kore’de ise yıllık listenin üst sıralarında yerli filmler açık biçimde ağırlık taşıyor. Hollywood her yerde güçlü ama Fransa ve Güney Kore gibi ülkelerde karşısında hâlâ kendi seyircisiyle konuşabilen bir ulusal sinema var. Bizde ise Hollywood’un karşısına çıkarılabilecek bir endüstriden çok, arada bir gişeye uğrayan birkaç yerli marka kaldı.

Daha da tuhafı, film üretmeye devam ediyoruz. 2026’nın ilk 29 haftasında 71 yeni yerli film vizyona girmiş. Fabrikanın bacası tütüyor ama üretilen malı alan yok. Bu nedenle “Türk sineması film üretemiyor” demek tam olarak doğru değil. Türk sineması film üretiyor, fakat seyircinin görmek isteyeceği filmleri üretemiyor.

Düşen bilet satışları bütçeleri küçültüyor. Küçülen bütçeler daha aceleci, daha ucuz ve daha özensiz filmlere yol açıyor. Kötü filmler seyircinin yerli sinemaya olan güvenini biraz daha azaltıyor. Seyirci azaldıkça bütçeler yeniden düşüyor. Böylece kendi kendini besleyen, son derece verimli bir çöküş makinesi kuruluyor.

Bir de korku filmi enflasyonumuz var. Yanlış anlaşılmasın, korku sinemasına karşı değilim. Tam tersine, Türkiye’nin folkloru, inanç tarihi, taşrası, mezarlıkları, terk edilmiş köyleri ve karanlık aile hikayeleriyle müthiş bir korku sineması potansiyeli var. Fakat biz bu potansiyeli sinemaya dönüştürmek yerine cin, muska, bodrum katı arasında öğütüp duruyoruz. Korku, yaratıcı bir alan olmaktan çıkıp düşük bütçeli yatırım modeline dönüştü. Birkaç ev, beş oyuncu, bolca yüksek ses efekti… Hap yap, parayı kap.

Tam bu ortamda Christopher Nolan’ın The Odyssey filmi vizyona girdi. Türkiye’de yaz aylarında sinemaya gidilmediği söylenir. Güzel bir ülkemiz, uzun sahillerimiz, sıcak gecelerimiz var. İnsanlar yazın karanlık bir salona kapanmak yerine denize gitmeyi, açık havada oturmayı, tatil yapmayı tercih ediyor. Yerli yapımcıların yıllardır kullandığı en kullanışlı mazeretlerden biri de budur zaten: “Film yazın vizyona girdi, o yüzden çalışmadı.” Odyssey bu mazereti alıp Ege Denizi’ne fırlattı.

17 Temmuz’da gösterime giren film, ilk hafta sonunda 224 bin 890 seyirciye ulaşarak 2026’nın en iyi açılışını yaptı. İlk iki haftanın sonunda toplam seyirci sayısı 698 bin 909’a çıktı. Yani film, iki haftada yılın en çok izlenen yerli filmi Kardeş Takımı 3 ile arasındaki farkı 17 bin 867 bilete kadar indirdi. Hasılatta ise Kardeş Takımı 3’ü çoktan geçti: Odyssey 237,7 milyon TL kazanırken, Kardeş Takımı 3 143,2 milyon TL’de kaldı. Bu yazı okunurken seyirci sayısında da geçmiş olması hiç şaşırtıcı olmayacak.

Dahası, Odyssey seyircisinin yaklaşık yüzde 17’si filmi IMAX salonlarında izledi. İnsanlar daha pahalı bilet aldı, uzak salonlara gitti, uygun seans bulmak için günler öncesinden rezervasyon yaptı. Karşılarında televizyonda ya da telefonda izlemek istemedikleri, büyük perdede deneyimlemeyi önemsedikleri bir film vardı.

Buradan çıkarılacak sonuç “Nolan çekerse seyirci gelir” değil elbette. Her ülkenin bir Christopher Nolan çıkarmasını bekleyemeyiz. Asıl sonuç şu: Seyirci sinema salonlarına küsmüş değil. Seyirci, para ve zaman harcamaya değmeyeceğini düşündüğü filmlere küsmüş durumda.

Seyirci artık “belki güzeldir” diyerek yerli filme girmiyor. Çünkü yıllar boyunca bu “belki”nin karşılığında çoğunlukla özensiz komediler, televizyon dizisinden bozma dramlar, aceleye getirilmiş devam filmleri ve seri üretim korkular izledi. Yerli sinema seyircinin parasından önce güvenini tüketti.

Odyssey’nin başarısını gören bazı sinema tüccarları ise meseleyi yine yanlış okuyabilir. “Demek ki sinemada hâlâ para var” diye düşünüp ellerindeki eski markaların tozunu almaya başlamaları mümkün. Oysa Odyssey’nin gösterdiği şey, herhangi bir filmin değil, olay duygusu yaratan filmin çalıştığıdır.

Sinemayı kimden geri alıyoruz?

Yılmaz Erdoğan, katıldığı F90 programında Vizontele 3 hazırlıklarının başladığını duyururken “Öyle öyle sinemayı geri almalıyız” diyor. Bu yıl 2 Aile Arasında filmini yaptıklarını, gelecek yıl da Vizontele 3 projesinin bulunduğunu anlatıyor.

İyi niyetli bir cümle. Sinema salonlarına yeniden büyük yerli filmler getirmek, seyirciyi kazanmak, sektörün çarklarını döndürmek… Kim itiraz edebilir? Fakat insan yine de sormadan edemiyor: Sinemayı kimden geri alıyoruz?

Hollywood’dan mı? Netflix’ten mi? Seyirciden mi? Yoksa yıllardır doğru düzgün film üretmeyen kendi sektörümüzden mi?

Daha önemlisi, sinemayı geri alma planı neden iki devam filminden ibaret? Aile Arasında 2 ve Vizontele 3. Geleceği kurtarmak için geçmişin envanterini karıştırıyoruz. Sinemamızın hayal gücü öyle daralmış ki yeni bir hikâye kurmak yerine, yirmi beş yıl önce seyircinin sevdiği bir filmin üçüncüsüne sığınıyoruz.

İlk Vizontele 2001 yılında gösterime girdiğinde gerçekten güzel bir filmdi. Sıcaktı, komikti, samimiydi. Televizyonun küçük bir kasabaya gelişini anlatırken yalnızca bir teknoloji hikayesi kurmuyor, modernleşmeyi, taşrayı, devletle halk arasındaki mesafeyi, merakı, yalnızlığı ve toplumsal hafızayı da anlatıyordu. Filmin gücü isminden ya da markasından değil, belirli bir dönemin ruhunu yakalayabilmesinden geliyordu.

O filmde oynayan insanların yüzleri, sesleri, bedenleri ve aralarındaki enerji de hikâyenin parçasıydı. Vizontele bir “franchise” değildi. Bir dönemin, bir coğrafyanın ve bir ekip ruhunun filmiydi.

Şimdi aradan çeyrek asır geçtikten sonra Vizontele 3 çekilebilir. Hatta iyi bir film de çıkabilir. Nostalji hâlâ güçlü bir pazarlama aracı. Seyirci eski karakterleri yeniden görmek isteyebilir. Fakat başka bir şeydir bir filmin gişe yapması, başka bir şeydir sinemayı kurtarması.

Kimsenin beklemediği devam filmlerini çekip sonra “yerli sinemayı geri getiriyoruz” demek, sektörün esas sorunundan kaçmaktır. Çünkü Türk sinemasının ihtiyacı Vizontele isminin üçüncü kez afişe yazılması değil. Bize yeni yüzler, yeni yazarlar, yeni yönetmenler, yeni hikayeler lazım.

Mısır Savaşları’ndan platformlara

İşin ironik tarafını anlamak için 2018’in sonuna dönmek gerekiyor. O tarihte patlak veren ve “Mısır Savaşları” diye anılan kriz, Türk sinema tarihinin en büyük sektörel kavgalarından biriydi. Tartışmanın merkezinde bilet gelirlerinin nasıl paylaşıldığı ve salonların uyguladığı promosyon sistemi vardı.

Sinema salonları bileti tek başına satmak yerine mısır ve içecekle paketliyordu. Paket fiyatının önemli bölümünü büfe ürünlerine yazarak biletin kâğıt üzerindeki değerini düşük gösteriyorlardı. Yapımcılar gelir payını yalnızca bilet bedeli üzerinden aldığı için salon dolsa bile kazançları sınırlı kalıyordu. Mısırdan ve koladan elde edilen yüksek kâr ise yapımcıyla paylaşılmıyordu.

Yapımcıların itirazı haklıydı. Film seyirci getiriyor, seyirci mısır alıyor, fakat filmi yapanlar asıl kazançtan pay alamıyordu.

Kavganın bir tarafında Türkiye’deki salonların büyük bölümünü kontrol eden CGV Mars Entertainment, diğer tarafında ise Yılmaz Erdoğan, Cem Yılmaz, Şahan Gökbakar ve Mahsun Kırmızıgül gibi dönemin büyük gişe üreticileri vardı. Yapımcılar yeni filmlerini vizyona sokmama kararı aldı. Organize İşler: Sazan Sarmalı, Karakomik Filmler ve Recep İvedik 6 gibi yapımların gösterim tarihleri ertelendi.

Kriz, Mars Grubu yöneticisinin “Cem Yılmaz olmazsa başka Cem Yılmazlar çıkar, onlar film çekmezse çekeni bulacağız” sözleriyle zirveye ulaştı. Bu kibirli açıklama sektörde büyük tepki yarattı ve tartışmayı basit bir gelir paylaşımı kavgasının ötesine taşıdı.

Sonunda Kültür ve Turizm Bakanlığı devreye girdi. 30 Ocak 2019’da yürürlüğe giren düzenlemeyle sinema biletiyle başka bir ürünün aynı anda satılması yasaklandı. Promosyon, kampanya ve indirimli bilet uygulamaları yapımcı ve dağıtımcıyla yapılacak sözleşmelere bağlandı. Film öncesi reklam sürelerinden bilet satışlarının takibine kadar birçok alanda yeni kurallar getirildi.

Buraya kadar yapımcıların kazandığı düşünülebilir. Fakat hemen ardından tuhaf bir gelişme yaşandı. Yılmaz Erdoğan’ın Organize İşler: Sazan Sarmalı filmi 1 Şubat 2019’da vizyona girdi. Film henüz üçüncü haftasındayken, salonlardaki gösterimi devam ettiği hâlde Netflix’te yayınlanmaya başladı. Yapımcı salon işletmecilerine karşı verdiği savaşın hemen ardından, filmi salonlarla aynı anda dijital platforma taşımıştı.

Bu olayın yarattığı tartışmanın ardından, Ekim 2019’da yayımlanan yönetmelikle sinemada gösterime giren filmlerin ücretli dijital platformlarda beş ay, ücretsiz yayın yapan mecralarda ise altı ay boyunca gösterilemeyeceği hükme bağlandı.

Kâğıt üzerinde salonlar korunmuştu. Fakat yasa, salona film gelmesini sağlayacak bir üretim modeli kurmuyordu. Sinema salonunu platformlardan koruyor ama yapımcıyı sinemaya film çekmeye mecbur etmiyordu.

Sonraki yıllarda yaşanan da tam olarak buydu. Sinema salonları için kavga eden büyük isimlerin ağırlık merkezi dijital platformlara kaydı. Cem Yılmaz, Netflix ile altı projelik anlaşma yaptı, filmlerini, dizilerini ve stand-up gösterilerini platform için üretmeye başladı. Yılmaz Erdoğan ise Organize İşler markasını bile bir Netflix dizisi olarak sürdürdü.

Salonda ise büyük bütçeli, geniş seyirciye seslenen yerli film sayısı giderek azaldı. Boşluğu kaliteli bağımsız filmler değil, çoğunlukla hızlı üretilen komediler, devam filmleri ve ucuz korkular doldurdu. Yani Mısır Savaşları’nı yapımcılar kazandı ama savaşılan alanı kısa süre sonra kendileri terk etti.

Bugün Türk sinemasının karşı karşıya olduğu sorun yalnızca finansal değil. Siyasi baskılar ve otosansür yüzünden anlatılabilecek konular daralıyor. Yapımcılar risk almıyor. Televizyon estetiği sinemaya taşınıyor. Senaryo geliştirmeye ayrılacak para oyuncu isimlerine, oyuncuya ayrılacak para reklama, reklama ayrılacak para da vizyon haftasında sosyal medya fenomenlerine gidiyor. Filmin kendisi ise bütün bu alışverişin sonunda elde kalan bütçeyle çekiliyor.

Sonra seyirci gelmeyince yine seyirci suçlanıyor. “İnsanlar sinemaya gitmiyor.” Hayır, insanlar sinemaya gidiyor. Gitmediği şey, televizyonda bedava izleyebileceği hikayenin daha uzun ve daha pahalı versiyonu.

Türk sinemasının ihtiyacı bir kez daha Vizontele çekmek değil. Bugünün Vizontele’sini bulmak. Bugünün kasabasını, bugünün yoksulluğunu, bugünün yalnızlığını, bugünün göçünü, bugünün gençlerini, bugünün baskılarını, bugünün sınıf çatışmalarını anlatacak filmler gerekiyor. Seyircinin hayatına değen ama televizyon dizisi gibi görünmeyen, büyük bütçesi olmasa bile büyük bir fikri olan filmler…

Yılmaz Erdoğan’ın heybesinde böyle bir hikâye varsa elbette izleyelim. Fakat sinemayı kurtarmak için ilk refleks, yirmi beş yıl önceki bir başarıya sarılmaksa orada daha ticari bir özlem vardır.

Murat Tolga Şen

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Modern korku ve gerilim sinemasının usta yönetmenlerinden Adam Wingard, “You’re Next” ve “The Guest” ile yarattığı o karanlık ve stilize dünyaya A24 çatısı altında geri dönüyor. Bu sabah yayınlanan ilk resmi fragmanıyla sinemaseverleri heyecana boğan “Onslaught”, durdurulamaz katilleri ve yüksek aksiyonuyla Eylül ayında sinemaları kasıp kavurmaya hazırlanıyor.

İlk görüntülere bakılırsa Wingard, 13. Cuma (Friday the 13th) ruhunu tam teşekküllü bir aksiyon filmine dönüştürmüş durumda. Karşımızda insan formunda ısı güdümlü füzeler olarak tanımlanan, genetiği değiştirilmiş üç maskeli manyak var. Ve evet, serinin hayranlarını en çok sevindirecek detay da kesinleşti: Bu süper askerler, 2014 yapımı sevilen film The Guest’te gördüğümüz o gizli ve karanlık programın bir parçası!

The Guest filminin efsanevi ikilisi, yönetmen Adam Wingard ve senarist Simon Barrett’ı yıllar sonra yeniden bir araya getiren Onslaught’un başrolünde son dönemin yükselen yıldızı Adria Arjona yer alıyor. Filmin resmi özetine göre hikaye; genetiği değiştirilmiş bu süper askerlerden oluşan haydut mangasının çölde serbest kalmasını ve eski bir ordu keskin nişancısının (Arjona), küçük kızını korumak için düşmanlarına cehennemi yaşatmasını konu alıyor.

Adam Wingard projeyle ilgili yaptığı açıklamada, filmin önceki işleriyle olan o doğrudan ama ince bağına şu sözlerle dikkat çekiyor: “Bunu The Guest ve You’re Next arasında bir üçleme kapanışı olarak görüyorum. Karakterlerin devamı anlamında doğrudan bir devam filmi değil, ancak The Guest ile aynı kasabada geçiyor. Temel fikir şu; burada gördüğümüz gizli programlar, Dan Stevens’ın The Guest’te içinden çıktığı o devasa şeyin diğer küçük yönlerini temsil ediyor.” Wingard sözlerini, “Yani teknik olarak buna bir devam filmi diyebilirsiniz, aynı evrende geçiyor” diyerek noktalıyor.

Film, sadece arkasındaki yaratıcı ekiple değil, oyuncu kadrosuyla da büyük ses getirecek. Başroldeki Adria Arjona’ya; The Night House ve Godzilla x Kong yıldızı Rebecca Hall ile The Guest evreninin olmazsa olmazı Dan Stevens eşlik ediyor. Kadronun diğer öne çıkan isimleri arasında usta aktör Michael Biehn, Reginald VelJohnson, Eric Wareheim, Drew Starkey ve MMA dünyasının efsanevi ismi Alex “Poatan” Pereira bulunuyor. A24 stüdyosunun dağıtımını üstlendiği film, ABD’de 4 Eylül 2026 tarihinde sinemalarda gösterime girecek.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Heyecanla beklenen Children of Blood and Bone (Kandan ve Kemikten Çocuklar) uyarlamasının ilk fragmanı yayınlandı. Tomi Adeyemi’nin 2018 çıkışlı ilk romanından uyarlanan film, fantastik Orïsha diyarında geçiyor ve halkının çalınan sihrini geri kazanmak için zorlu bir maceraya atılan genç Zélie’nin hikayesini konu alıyor.

Filmin resmi özetine göre Zélie bu arayışında; ağabeyi Tzain ve kralın acımasız yönetimine karşı savaşmak için kralın kızı ve oğluyla güçlerini birleştiriyor. The Woman King filminin yıldızı Thuso Mbedu’nun Zélie rolüyle başı çektiği yapım, yıldızlarla dolu bir oyuncu kadrosuna sahip.

Fragman, bir zamanlar büyüyle dolu olan Orïsha dünyasını ve halkının acımasız bir kralın kontrolü altında nasıl ezildiğini hızlıca gözler önüne seriyor. Annesinden koparılıp saldırıya uğradıktan sonra Zélie, krala karşı durabilmek için sihri olmadan antrenman yaparken görülüyor. Aynı zamanda, kralın oğlunun da babasının yönetim şekline duyduğu nefretin giderek büyüdüğüne tanık oluyoruz. Çok geçmeden Zélie, halkına sihri geri getirmek ve krallığa karşı savaşmak için diğerleriyle bir araya geliyor. Fragmanın son anları ise oldukça çarpıcı: Zélie, saldırganları püskürtmek için sarmaşıklardan devasa bir varlık yaratıp onu kontrol etmek üzere sihrini kullanıyor.

Mbedu’nun yanı sıra filmde Damson Idris, Cynthia Erivo, Idris Elba, Amandla Stenberg ve Tosin Cole gibi önemli isimler rol alıyor. Kadroda ayrıca Captain Marvel’dan hatırlayacağımız Lashana Lynch, Chiwetel Ejiofor, Regina King ve usta oyuncu Viola Davis de yer alıyor.

Filmin yönetmen koltuğunda, senaryoyu romanın yazarı Tomi Adeyemi ile birlikte kaleme alan Gina Prince-Bythewood oturuyor. Yapımcılığını Wyck Godfrey, John Fischer, Isaac Klausner, Karen Rosenfelt ve Matt Jackson üstleniyor. Yönetici yapımcı kadrosunda ise Jeff Waxman, Jennifer Madeloff, Tomi Adeyemi, Reggie Rock Bythewood, Marty Bowen, Pete Chiappetta, Anthony Tittanegro, Andrew Lary, Sophie Cassidy ve Zack Conroy gibi güçlü isimler bulunuyor.

Film henüz vizyona girmeden bazı tartışmaların odağı haline gelmiş durumda. Orijinal romanın yazarı Tomi Adeyemi’nin projeyle arasına mesafe koyması dikkat çekti. Kararıyla ilgili daha fazla detay vermeyen Adeyemi, filmi izlemeyeceğini ve tanıtım faaliyetlerinde bulunmayacağını açıkladı.

Görsel efektleri ve güçlü hikayesiyle merak uyandıran Children of Blood and Bone, 15 Ocak 2027 tarihinde sinemalarda izleyiciyle buluşacak.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

1984 yılında yayımlanan ve bilimkurgu dünyasının en prestijli üç ödülünü (Hugo, Nebula, Philip K. Dick) birden kazanan siberpunk efsanesi roman “Neuromancer”, bugüne kadar sinema ve televizyon dünyasının en çok uyarlamak istediği ancak cesaret edemediği eserlerin başında geliyordu. Matrix gibi sayısız popüler kültür fenomenine ilham veren bu başyapıt, Dark Winds serisinden tanıdığımız Graham Roland ve The Twilight Zone yönetmenlerinden JD Dillard’ın yaratıcılığında nihayet ekrana taşınıyor. Pilot bölümün yönetmen koltuğunda da bizzat Dillard oturuyor. Başrolünde yetenekli aktör Callum Turner’ın yer aldığı 10 bölümlük seriden yayınlanan ilk teaser fragmanı, izleyicileri dijital casusluğun ve yüksek bahisli suçların neon ışıklı karanlık dünyasına davet ediyor.

Paramount Television Studios ve Anonymous Content ortaklığında geliştirilen hikaye; dijital bir casusluk ağına çekilen ve ağır hasar görmüş üst düzey bir süper-hacker olan Case’i (Callum Turner) merkezine alıyor. Case, anlatılmamış sırlara sahip dev bir şirket hanedanına karşı imkansız bir soygun gerçekleştirmek için “jilet kız” lakaplı tehlikeli ve ölümcül suikastçı Molly (Briana Middleton) ile mecburi ve ölümcül bir ortaklık kuruyor.

Başroldeki yetenekli aktör Callum Turner, son dönemdeki yükselişiyle Hollywood’un en gözde isimlerinden biri haline gelmiş durumda. Rose of Nevada filmindeki başarılı performansının ardından, Daniel Craig sonrası boşalan efsanevi James Bond rolü için de adı kulislerde en güçlü adaylar arasında geçiyor. Dizinin ağır toplarla dolu yardımcı oyuncu kadrosunda ise Turner ve Middleton’a; Mark Strong, Peter Sarsgaard ve Clémence Poésy gibi usta isimler eşlik ediyor.

Neuromancer ik bölümüyle 22 Ocak 2027’de Apple Tv’de yayınlanacak.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Daha önce 1976 yılında Brian De Palma yönetmenliğinde unutulmaz bir sinema filmine (ve ardından gelen devam/yeniden yapım projelerine) uyarlanan Stephen King’in kült eseri Carrie, bu kez dizi formatında ve oldukça iddialı bir ekiple geri dönüyor. Paylaşılan ilk detaylara göre dizi, dışlanmış lise öğrencisi Carrie White’ın trajik ve ürkütücü hikayesine cesur ve güncel bir yeniden bakış vadediyor.

Projenin senaristliğini, yönetmenliğini, yürütücü yapımcılığını son yıllarda The Haunting of Hill House, Midnight Mass ve The Fall of the House of Usher gibi şaheserlerle modern korku televizyonunu şekillendiren Mike Flanagan üstleniyor.

Kadro seçimi ise tam anlamıyla türe saygı duruşu niteliğinde. Başrol Carrie White’ı canlandıracak olan Summer H. Howell, Curse of Chucky, Cult of Chucky ve Channel Zero gibi yapımlardan korku türüne oldukça aşina bir isim. Carrie’nin o meşhur baskıcı annesi Margaret White’a ise Mike Flanagan’ın projelerinin vazgeçilmez yıldızı Samantha Sloyan hayat veriyor. Lise müdürü Principle Grayle rolünde, Scream serisinin efsanevi ismi Matthew Lillard’ı izleyeceğimiz dizinin dev kadrosunda ayrıca; Siena Agudong (Sue Snell), Alison Thornton (Chris Hargensen), Amber Midthunder (Miss Desjardin), Josie Totah, Arthur Conti ve Joel Oulette gibi genç yetenekler de yer alıyor.

Dizinin resmi özetine göre bu yeni uyarlama, hikayenin temel dinamiklerini korurken yeni da katmanlar ekliyor. Baskıcı ve dindar annesiyle inzivada bir hayat süren Carrie’nin dünyası, babasının ani ve zamansız ölümüyle sarsılıyor. Bir devlet lisesinin tanımadığı atmosferine girmek zorunda kalan genç kız, tüm topluluğu sarsacak bir zorbalık skandalının ortasında kalırken, içindeki o gizemli ve ölümcül telekinetik güçler de uyanışa geçiyor.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »

Dünyanın en popüler video oyun serilerinden biri olan ve sinemada 2002 yılından itibaren altı filmlik devasa bir evrene dönüşen Resident Evil, sinemaseverleri ve oyuncuları heyecanlandıracak yepyeni bir vizyonla geri dönüyor. Sony Pictures, ünlü korku filmleri Barbarian ve Weapons yapımlarının arkasındaki dahi yönetmen Zach Cregger’ın imzasını taşıyan Resident Evil filmi için yeni fragmanı yayınladı. San Diego Comic-Con’da gerçekleştirilecek büyük panel öncesinde servis edilen fragman, serinin hayranlarına her zamankinden çok daha karanlık, kaotik ve klostrofobik bir hayatta kalma mücadelesi vadediyor.

Columbia Pictures ve Constantin Film ortaklığında, TriStar Pictures iş birliğiyle hayata geçirilen bu yeni film, oyun evreninin köklerine sadık kalırken anlatıyı tamamen taze bir perspektiften ele alıyor. Film, 18 Eylül 2026 tarihinde sinema salonlarında vizyona girmek için gün sayarken, yayınlanan görüntüler Raccoon City’nin meşhur tekinsiz atmosferini modern bir sinematografiyle harmanlıyor. Filmin senaryosunu yönetmen Zach Cregger ile birlikte, John Wick: Chapter 4 ve Army of the Dead gibi yüksek aksiyonlu filmlerin senaristi Shay Hatten yazdı. Bu ortaklık, projenin sadece saf bir korku filmi değil, aynı zamanda nefes kesen bir aksiyon dozajına da sahip olacağının en büyük kanıtı.

Raccoon City Hastanesi’nde Dehşet Gecesi

Filmin konusu, alışılmış kahraman anlatılarının dışına çıkarak sıradan bir insanın hayatta kalma savaşına odaklanıyor. Hikaye, Austin Abrams tarafından canlandırılan Bryan adındaki bir tıbbi kuryenin etrafında şekilleniyor. Raccoon City Hastanesi’ne acil bir teslimat yapmak üzere yola çıkan Bryan, şehre adım attığı andan itibaren kendini geri dönüşü olmayan bir kaosun ortasında bulur. Tek bir korkunç gece boyunca hastanenin koridorlarında ve şehrin sokaklarında çöken medeniyetin ortasında kalan genç kurye, ne olduğunu anlayamadığı biyolojik bir dehşete karşı amansız, dur durak bilmeyen bir ölüm kalım yarışına girişir.

Oyuncu kadrosuyla da dikkat çeken yapımda Austin Abrams’a, Severance dizisiyle tanınan başarılı komedyen Zach Cherry, boksörlük kariyerinin ardından oyunculukta da adından söz ettiren Kali Reis ve Oscar adayı usta aktör Paul Walter Hauser eşlik ediyor. Comic-Con’da fragmanın yayınlanmasıyla birlikte hayran forumlarında büyük bir övgü toplayan yeni “Resident Evil”, hem nostaljik oyun mekaniklerine selam gönderen atmosferi hem de Cregger’ın kendine has gerilim diliyle sonbahar sezonunun en büyük gişe canavarlarından biri olmaya aday görünüyor.

Kaynak: beyazperde.com

Öteki Sinema © 2026 | 0 yorum | yazının devamı »