Yeşilçam Hatırası – Öteki Sinema

Yeşilçamcıların Takıldığı Mekanlar

Osman Cavcı — Wed, 28 Apr 2021 06:29:14 +0000

Son zamanlarda dijital mecrada Yeşilçam tekrar anılır oldu. Adeta yeniden keşfedildi. Yıllarca sinema okulları Yeşilçam’ı küçümsediler aslında. Neyse, bu yazımda Yeşilçamcıların takıldığı mekânlar ile ilgili anılarımı ele almayı düşündüm.

Babam tiyatro, perde sanatçısı olduğundan hep Osman’ın kahvesini duyardım. Tam Galatasaray kulübünün karşısındaydı. Tiyatrocu tayfa oraya takılırdı, lokal gibi yani, meslek kahvesi. Ünlü tiyatrocular da giderdi. Renan Fosforoğlu, Mürüvvet Sim, yönetmen Yavuz Figenli, Ajlan Aktuğ. Çocukken babamı aramak için uğramışlığım vardır. Baya kahve işte. Bira bile satılırdı o zamanlar. Oyuncular okey oynarlardı daha çok, şak şuk, şakır şukur. Genelde tiyatrocular, filmlerde karakter oyunculuğu yapanlar giderdi.

Yıllar sonra sinemaya yeni başladığımda Ayhan Işık Sokak’taki (Erol Dernek Sokak diye geçer orası) Azmi’nin kahveye takılmaya başladım. Tabi ki ürkerek, çünkü içerisi ünlü oyuncu doluydu. Tabi ki kapı girişindeki yan masaya geçerdim. Burada birkaç genç otururduk.

Aman tanrım, içerde kimler var: Öztürk Serengil, Fikret Hakan, Zeki Ökten, Şerif Gören, Bülent Kayabaş, Mehmet Ali Erbil.

Terso Yönetmenler

Osman Cavcı — Sun, 07 Feb 2021 19:44:33 +0000

Arkadaşlardan bir film duydum, izledim. Sevişme sahneleri dışında beğenmedim. Ama kız seksi. Nedense en iyi o sahneyi çekmiş bizim terso yönetmen.

Kızın adı Özlem galiba. Gözetleme programlarında çok cömert soyunmuş. Sakıncası yok benim için. Bir sevişme sahnesi var ki siyah tanga dışında çıplak kız. “Kovboy Girl” pozisyonunda oldukça uzun bir sahne.

Tanıtım için de o sahneyi seçmiş. E tabi beklenti farklı oluyor filmden. Bir de kız gözetleme programlarında çıplaklıkla ilgi çekince.

Nedense terso yönetmenlerin yegâne oyuncu portföyü bu tarz kızlar. Beni aramadan bir hafta kadar önce bir haber okumuştum. O yönetmen Bodrum’da yeni filme başladı diye. Vay, helal işini bilen yönetmenlere. Beceri var. Cepte 5 kuruş para yok ama cesaret var. Ekibi toplayıp götürmüş Bodrum’a. Sokaklarda, kale falan görünür yerde birkaç sahne çekmiş. Hatta bir otele de yerleştirmiş ekibi. Sponsor arıyor, yani para gelirse devam ama çok zor. Ekip 3 gün bekleyip geri dönüyor İstanbul’a. Bizimki Bodrum’daki otelde kızla rehin kalmış. Şimdi beni çağırıyor ki belki para bulunur. Veya ortak gibi mi düşündü?

Üç Süpermen Olimpiyatlarda (1984)

Osman Cavcı — Sun, 13 Dec 2020 15:40:16 +0000

Üç Süpermen Olimpiyatlarda, aslında tam da Öteki Sinema filmidir. Konusu uçuk, aklı zorlayan, beyin yakan cinstendir. Yavuz Yalınkılıç’ı çok iyi tanırım. Yapımcılık yaptığım yıllarda kendisine 2 film çektirmiştim.

Yavuz Yalınkılıç çok iyi biriydi ama filmleri aynı derecede iyi değildi. Senaryo çalışmazdı. Sette yazardı. Elinde 2 sayfa kâğıt olurdu, gerisini set ortamında yazardı. Sette çekim sırasında aklına bir şey gelir, sufle verir, oyuncu tekrarlardı. Devamlılıkla, konuyla alakası olmasa da çekerlerdi. Asistanlar kargacık burgacık notlar alırdı, oyuncular laflarını tam söyleyemezlerdi, eksik hep. Çünkü oyuncular da genelde en ucuzları olurdu.

Daha sonra bu kâğıtlar bir araya getirilir, notları da katarak daktiloya alınırdı. Tabi daha dublajı var filmin. Seslendirme sanatçıları da bakarlar adam o lafı etmiyor, yarısını anca söylemiş, kendileri ustaca ekler yaparlardı. Şimdi ortaya bir kaos çıktı, tam da bu filmin istediği şey. Hani çocuklar sokakta oynarken bir şey canlandırırlar ya, müsamere. Süpermenler Amerikalı, Artemis eski Yunan, askerler Romalı, yönetmen Türk.

12 Eylül, Yeşilçam ve Seks Filmleri

Osman Cavcı — Sat, 12 Sep 2020 11:44:56 +0000

1974’te başlayan seks komedi filmleri, 12 Eylül 1981’e doğru porno haline gelmişti. Tiyatro kökenli oyuncular bu işleri bırakmıştı. Parça falan değil, filmler aşikâre böyle çekiliyordu artık. O dönemin kadın oyuncuları Meltem, Dilber, Funda, Zerrin, Zafir, bu filmlerde bildiğimiz porno sahnelerde oynuyorlardı.

12 Eylül sabahı tanklar ve askerler sokaklarda. Siyah beyaz televizyonda Kenan Komutan… Tabi ki bu darbe Yeşilçam’a da sıçradı. Bu tarz filme bulaşmış ne kadar yapımcı, rejisör, senarist, oyuncu, figüran varsa hepsini Erman Han’ın (sinema yapımcılarının bulunduğu iş merkezinin) bodrum katında kurulan seyyar karakola toplamışlar. (Ben bu konuyu Renkli Türkçe filmimde işledim.)

Bunları yıllar sonra Yeşilçam’a takılmaya başladığımda set işçilerinden öğrendim. Çok dayak yemişler. Falakaya yatan olmuş, kadınları toplayıp aşağılamışlar, ifadeleri alınmış. Portatif bir beyaz perde koyup filmleri izletmişler ve “bu sen misin” diye sormuşlar, çoğuna davalar açılmış. Bu filmleri oynatan sinema sahipleri ve müdürler de nasiplerini almış. Evet, bitsin tabi ki böyle bir dönem ama şekil böyle olmamalı.

O’nun Hikayesi: Melek Görgün

Osman Cavcı — Mon, 29 Jun 2020 13:58:40 +0000

Bazı taklit yerli filmler yabancı orijinallerinden daha iyidir. Şaşırdığım filmlerden biri de Yılmaz Atadeniz’in taklit filmi. Kendi de söyledi: “Osman, ben o filmi Fransız O’nun Hikayesi’nden aldım, aynısını yaptım.” Olmuştu ama asla aynısı değil, hatta daha da iyisi. Neye göre?

İlk seyrettiğimde ergendim, aklımda bir şeyler kalmıştı ama flu bir şeyler. Daha sonra orijinalini izledim. Boş verin neredeyse klasikleşmiş bu filmi, onu anlatacak değilim. Melek Görgün’ün oynadığı yerli filme gelelim.

Cihangir ve “Kadın Çapkın Olunca”

Osman Cavcı — Wed, 27 May 2020 18:44:11 +0000

Renkli – Türkçe (1999) filmindeki sinema makinisti Sabit’in eski porno yıldızı Zerrin Öz’ü takip etmesi, evini öğrenmesi, sonra o evi gözetlemeye başlaması sahnelerini Cihangir semtinde çekmiş olmamız tesadüf değildi.

Birçok eski ve yeni artist, şarkıcı, gece hayatı kadını ve de oyuncu bu semtte yaşardı. Yetmişli yıllarda hem akrabalarım hem arkadaşlarım orada otururdu. Gelip giderken seks filmlerinin soyunan kadınlarından Meral Deniz’i orada görmüştüm. A oydu be. Elinde makyaj çantası, apartman topuklu ayakkabılarının üzerinden İspanyol paçalı pantolonu beline doğru daralıyordu. Bir adamla ayaküstü lafladılar. Mahallenin piçleri hangi apartmanda hangi ünlünün oturduğunu bilirlerdi. Aha şu apartmanda Feri Cansel oturuyor. Feri Cansel dönemin soyunan en seksi kadınlarından biriydi. Evini öğrenmek ve o apartmana bakmak bile fetiş bir şey. Düşünün bu kadınla aynı apartmanda oturuyorsunuz. Fahriye Abla şiiri gibi o yaşlarda.

Eski İstanbul’un Eski Sinemaları

Osman Cavcı — Thu, 23 Apr 2020 18:08:54 +0000

Ben çocukken (Boğaz’daki) Arnavutköy’de bir sinema salonu vardı. Halk ağzında “Dayı’nın Sineması” diye bilinen, Rum mimarisi Çiçek Sineması. Şimdi Ziraat Bankası olmuş, beş sene önce girdiğimde, “biz burada mı seyrettik o filmleri” dedirtti. Peki, perde neredeydi? Balkon da vardı. Girişte gişe vardı. Cinema Paradiso gibi…

Yeşilçam Senaristleri

Osman Cavcı — Mon, 30 Mar 2020 11:50:48 +0000

Sokağa takılmaya başladıktan sonra orada önceleri tanımadığım ama sonra onları baştan çok önemli adamlar zannederken sadece öyle görünmeye çalışan, koltuk altlarında sürekli dosyalarla dolaşan adamlar olduklarını anladığım Yeşilçam tipleri vardı. (Sokak: Filmciler Sokağı yani Gazeteci Erol Dernek Sokak.) Bunlar kendilerine senarist derlerdi.

Bu Yeşilçam senaristleri rolünü çok iyi oynarlardı. Bazı yönetmenlerin masasında otururlar, uzun uzun konuşurlardı. O zamanın modası, akımı diyelim, heybe gibi bir çanta taşır, ”aşk filmlerinin unutulmaz yönetmeni” tarzında fular takar, öyle dolaşırdı bu adamlar…

Daha sonra bu adamların sadece piyasaya girme, yer tutma ama asıl amaçlarının film yönetmek olduğunu, senaryo yazmakla hiç dertlerinin olmadığını anlamıştım. Çoğu delirdi, aralarından bazıları eserlerinin çalındığını iddia etti. Hep senaryoları çalınıyordu. Böyle mutlu oldular.

Hatta bu adamlar kendilerini sol tandans göstermeye çalışan üçkâğıtçılardı. Karikatür tipler.

Yeşilçam Mekânları

Osman Cavcı — Sat, 22 Feb 2020 15:42:16 +0000

1970’lerde daha çocuktum. Boğazdaki Arnavutköy’de, tepede, bizim de evimizin yakın olduğu Adalı Fettah Sokak. Sevim Hanım’ın boğaz manzaralı muhteşem köşkünde Yeşilçam filmleri çekilirdi. Annemim konken komşusuydu. Paşazade torunları kızları bunlar. Ayşecik filmleri ve birçok film orada çekilirdi. Zengin köşkü mekânı olarak. Hatırlarsınız belki, bir salon sağ soldan yukarı çıkılan şık bir köşk. Ama bu paşa kızlarının durumları çok iyi değildi. Köşkün masrafları da ağır. Tek çare filmcilere kiraya vermek.

Boğaziçi Üniversitesi’nin Bebek kapısına yakın, başka bir köşk vardı. Birçok film de orada çekilmişti. Özellikle seks filmleri. Genelde dış mekânla iç mekân tutmaz. İç mekânlar başka yerde çekilir. Bebek’teki o yalıya çok baktım ama bulamıyorum. Genelde köyden miras davası ile gelmiş köylü adamlar, kızlar, Kezbanlar bu köşke girerdi.

Killing ya da Kilink

Osman Cavcı — Sat, 28 Dec 2019 09:36:06 +0000

70’li yıllarda komşumuz Gönül Abla’nın evinde sinema makinisti kocasının Killing mecmualarını hatırlıyorum. Resimli, siyah beyaz, seksi fotoroman. Çocukluk aklımla kodlayamıyorum ama ayıp dergi gibi. Kaçamak bakarken annem elimden alıyor. Yerde yatan siyah külotlu, sütyenli, jartiyerli bir kadın, başında kırbaçlı cani, iskelet kostümlü Killing. İçimde bir ürperti, elektriklenme. Çok güzel kapakları vardı.

Babam çocuk tiyatrosu yapıyordu. Bir gün beni de götürdü. Beyoğlu’ndaki artistler kahvesinde bekliyoruz. Ben çocuğum, 7 yaşında falan. Kahveden Killing çıktı, yürüdü, “baba Killing” dedim. Killing’i ilk kez gerçek hayatta görmüştüm. Tabii ki o rolü oynayan artistlerden biriydi…

Babam ile yine ailece turneye gitmiştik. Aydın’da askeriyede oynayacaklar. Ahır gibi soğuk bir sinemanın kulisindeyiz. Askerler, çavuşların bağırmaları ve küfürleri ile sinema salonuna dolmaya başladı. Babamlar da arkada oyunun hazırlıklarını yapıyor. Beyaz bir perde var. Aniden perdede Killing filmi başladı, siyah beyaz. Killing yine kadınları dövüyor. ”Kahpe yosma!” Islıklar falan, zaten film ortadan başlamıştı. Bir yanlışlık olmalı. Subaylar filmi durdurdu. Salonda ıslıklar. O akşam tiyatro oynandı.

Osman Cavcı Yazıyor: Turşu Suyu İçen Yönetmenin Projesi

Osman Cavcı — Wed, 06 Nov 2019 07:13:52 +0000

Beylikdüzü’nde oturduğum vakitlerde meşhurlardan ve sinemadan hoşlanan bir kızla tanışmıştım. Aslında bir yolunu arayıp tutunmaya çalışan bir deliydi. Facebook ‘a girer, profilinde sinema ve aktör yazan kim varsa eklerdi ve onlarla tanışırdı. Samimi olduğumuzda bana çok güldüğüm bir hikâye anlatmıştı…

Bir gün Facebook’tan biriyle tanışıyor, adamın profilinde senarist, yönetmen yazmakta. Adamı eve davet ediyor. Adamı tanımadım. Ama kız “şöhret rejisörün yatak odasından geçer” sazanlarından. Şöhret olmak için her şeyi yapacak yani.

Böyle bir sürü macerasını bana acılar çektirerek anlatmıştı. Çoğu ipe sapa gelmez adamlar, üçkâğıtçılardı. ”Yeter anlatma“ diye yalvarmıştım. Fakat son anlattığı öykü ilgimi çekti.

Anlattığına göre adam ciddi biri. Yine tanımadım ama. Eğer ciddi ise bu kızla ne işi var. Belli ki şöhreti yatak odasından yaratacak. Olabilir, belki de âşık olmuştur. Güzel bir kızdı.

Neyse, adamın senaryosu var, bizim kızı evde çalıştırmaya başlıyor. Senaryo şöyle (hikâyeyi kız sonra bana anlattı): Kocası kahvede kumar oynayan hayırsızın biri. Kız evlere hizmetçiliğe gidiyor. Köylü gibi konuşuyor ama güzel. Ona köylü rolünü çalıştırmış biraz. “Geliyom, yapıyom, bizim herif kayfede kumar mı ne oynuyoo” gibi replikler var. Yok, adam ciddi.

Osman Cavcı Yazıyor: Aydemir Akbaş Donunu Bana Verecek!

Osman Cavcı — Mon, 15 Jul 2019 18:17:42 +0000

Yıl 1990, Antakya’dayız. Hanımın Çiftliği. Aydemir Akbaş ile aynı odadayız. Adamın seks komedi filmlerini izlemişim. Vay be. Bu da mı gelecekti başımıza. Aydemir Abi çıplak yatıyor. Odada bildiğimiz daltaşak dolaşıyor. Aslında başlangıçta kırmızı, rengi solmuş bir donu vardı. O donu 75’lerdeki seks komedi filmlerinden biliyorum. Hep o don. Yıllarca giymiş, hala giyiyor o tarihte. Sonra kirlendi mi ne olduysa çamaşır yıkamamak için donsuz dolaşmaya başladı. Filmlerde donunu çıkarmazdı. Ha bir de çoraplarını. Ama şimdi onlar da yok. Utanmıyor, çekinmiyor. Yaşça çok gencim. Matrak adam. Ne olur ne olmaz, sıcakta yorgana sarılıp yatıyorum.

[divider style=”solid” top=”20″ bottom=”20″]

Aydemir Abi ciddi adamdır, az güler, neredeyse hiç konuşmaz. Mimikler yapar ya da ayıp el hareketleri. “Aydemir Abi bu gece içmeyeceğim” dedim, başparmağını işaret ve orta parmağının arasından çıkardı.

Osman Cavcı Yazıyor: Baylar, Bura Tiyatro Değil!

Osman Cavcı — Wed, 03 Jul 2019 18:08:03 +0000

Tiyatro ve sinemanın sevilen oyuncusu Baykal Kent, hayatı sinema gibi yaşayanlardandı. Bir gün aradı. “Cavcı, hemen Rumelihisarı’na gel, proje konuşacağız.” Of, harika teklif. Cepte de beş kuruş yok. Gittim, bir yandan da bu proje sayesinde ne biçim içeriz diye hesap yapıyorum. Baktım Baykal Çapa Restoran’da içiyor. Balık, kalamar, ıstakoz, salata, midye tava, midye dolma… Kafa kıyak. Ben de içmeye başladım. M. Cemal geçiyordu kapıdan. Davet etti Baykal. Sonra Mustafa Uzunyılmaz. Sonra Atakan Karakaplan. Sonra başkası… Giderek kalabalıklaşıyoruz. Masa eklendi. Baykal “yiyin lan” diye nara patlattı. Tabaklar servisler değişiyor durmadan…

[divider style=”solid” top=”20″ bottom=”20″]

Arka masaya iki televizyoncu geldi. Kendi aralarında konuşuyorlar. Baykal’a selam verdiler. Yediler, içtiler. Baykal onlara da para ödetmedi. “Hesaplar benden!”

Doymadı. “Personel yemeği var mı?” diye sordu. Müessese kırmadı. Getirdiler. Baykal hızını alamadı, üst kata seslendi: “Yukarıda kaç kişi var lan? Hesap ödemeyin!” O anda irkildim. Bunun sonu fena. Yine Baykallık bir hikâye mi çıkacak?

Baykal terlemeye başladı. Kapıdan geçen piyangocuyu çağırıp elindeki bütün kazı kazanları aldı. Tomar tomar. Bir yandan da para var efekti yaratıyor, güven veriyor. Başladı kazımaya. Kazıdıkça yerlere karlar yağdı. Bir yandan biz de kazıyoruz. Ama çıkmıyor.

Neyse, sonuç sıfır. Baykal çöktü. B planı uygulayacak. Hesabı istedi. Baykal hesaba bakar bakmaz “ben fena oldum, kapıya çıkayım hava alayım” dedi. Kapının önünde sandalyeye oturdu. Biz içeride filmin sonunu bekliyoruz. Filmin sonu belli. Yoldan geçen ilk taksiye binip kaçtı. Garsonlar peşinden koştu… Rehin kaldık.

Ayşen Gruda, Bülent Kayabaş ve Ben Bir Trende Gidiyoruz

Osman Cavcı — Fri, 25 Jan 2019 12:45:42 +0000

TRT televizyonuna Apti ile Fatoş diye skeç çekiyoruz, haftalık güldürü. Ayşen Gruda ve Yaman Tüzcet oynuyorlar. Ben de saçma bir kapıcı oynuyorum. Neyse.

Yaman senaryoyu yazdı, Çiçek Bar’da bana verdi, ”Bunu Ayşen’e götür” dedi. O zamanlar internet, mail falan yok. Yıl 1987 falan. Pangaltı’da oturuyormuş. Gittim evi buldum. Mütevazı bir apartman katı. Zili çaldım. Biraz geç açıldı. Ayşen Abla önce kapıyı aralayıp kafasını uzattı. Sonra bir dakika bekle dedi. Tekrar kapıyı açtı. Bornoza sarılmış. Ayşen Gruda aslında hoş, seksi bir kadındı. Çapkındı. Beğenirdim. ”Kusura bakma misafirim var, seni davet edemiyorum eve” dedi. Senaryoyu uzattım. ”Söyle o Yaman’a, senaryo böyle çekime bir gün kala yollanmaz“ dedi. Gerçekten de ertesi sabah çekim vardı.

Hababam Sınıfı’nı hatırladım. Ayşen Gruda, erkek öğrencileri çok seven bir hoca tipini canlandırıyordu. Ben de onun o mükemmel bacaklarına bakıyordum, rolüm böyleydi.

Osman Cavcı Yazıyor: Sen Çok Yaşa Cüneyt Arkın

Osman Cavcı — Tue, 02 Oct 2018 16:36:34 +0000

Bazı oyuncular rollerinin etkisinde kalırlar, gerçek gündelik hayatlarında da rollerine devam ederler. Bu oyunculardan çok vardır. Öztürk Serengil ve Yılmaz Güney de zaman zaman böyledir. Hayatla sinemanın karıştığı olaylar yaşarlar. Halk da sokakta onların öyle şeylerine rastlar ki kendini sette zanneder.

Tabii ben tıpkı hayat gibi filmleri sevmem, sanat yapıtı hayattan biraz farklı olmalı. İşte bu tarz filmlerin kahramanları da gerçek hayatta yaşamayan tiplerdir. Gelgelelim bu yaşaması imkânsız sanal kahramanları hayata taşıdıklarında biraz komik, tuhaf şeyler yaşanır.

Cüneyt Arkın, Yeşilçam sinemasında efsanedir. Gerek filmleri gerek kendi hakkında anlatılanlar, ne kadar gerçek bilmiyorum. Bir fenomendir.

Baykal Kent’in yalancısıyım. Cüneyt Arkın’ı anlattı. Antalya’da bir film çekiyorlar. Bütün Yeşilçam orada. Set sonrası bir meyhanede içiyorlar. Sonra faytona binip şehir turu atacaklar. Ama faytonda hâlâ içiyorlar. Cüneyt Arkın da var… Derken kavgacılardan biri (filmlerde kavga sahnelerinde oynayan deneyimli abiler) gaz veriyor: “Kara Murat böyle mi ata biner!” Hayttt! Cüneyt Arkın birden Kara Murat oluyor. Faytonun iki atının arasına atlayıp dizginlerinden tutuyor ve “yeeeeahhh” diye faytonu dörtnala koşturuyor.