Korku – Öteki Sinema

Evrimsel Bir Kabus: PRIMATE (2025)

Murat Tolga Şen — Tue, 20 Jan 2026 18:17:33 +0000

2025 yapımı Primate, son yıllarda görmekten gına gelen zorlama 80’ler nostaljisi tuzağına düşmeden, o dönemin tekinsiz ruhunu günümüze taşımayı başaran, dişli bir “hayvan korkusu” (eco-horror) denemesi.

Sinemada hayvan saldırılarını konu alan filmler genellikle ikiye ayrılır: Ya Jaws gibi doğanın durdurulamaz gücüne saygı duruşunda bulunursunuz ya da B-filmlerin o keyifli saçmalıklarına teslim olursunuz. Primate, bu ince çizgide, ikinci tarafa daha yakın dursa da seyircisinin asabını bozma konusunda şaşırtıcı derecede ciddi bir iş çıkarıyor.

Filmin formülü aslında oldukça tanıdık. Stephen King’in Cujo’sunu alın, o kuduz köpeği çıkarıp yerine bir şempanze koyun. Zaten film de atalarına saygıda kusur etmiyor ve Cujo’ya açık bir selam gönderiyor. Hikaye, “Ben” adındaki, ailenin maskotu olmuş uysal bir şempanzenin, talihsiz bir firavun faresi ısırığıyla enfekte olmasıyla başlıyor. Sonrası; ev partisi veren bir grup gencin, evrimin bu en öfkeli halkasıyla ölümcül bir saklambaca tutuşması…

Senaryo kağıt üzerinde “katil maymun” gibi absürt dursa da, filmin sırtını dayadığı korku aslında çok gerçek. 16 Şubat 2009’da yaşanan o meşhur Travis Vakası’nı hatırlayın. Yıllarca insanlar gibi giydirilen, ailenin bir parçası sanılan şempanze Travis, bir gün sebepsizce (veya belki de doğası gereği) en yakınındaki insan olan Charla’ya saldırmış ve ortaya korku filmlerini aratmayan bir vahşet çıkmıştı. Primate, işte tam olarak bu tedirginlikten besleniyor.

Elbette karşımızda bir başyapıt yok. Primate, yer yer senaryosundaki mantık boşluklarıyla ve genç korku filmi klişeleriyle sendeliyor. Ancak filmin amacı size hayatın anlamını sorgulatmak değil; sizi o klostrofobik evin içinde, insan gücünün yetersiz kaldığı bir kas yığınıyla baş başa bırakmak. Ve bunu yaparken en büyük desteği, şaşırtıcı derecede kaliteli olan müziklerinden alıyor.

Filmin ses tasarımı ve tema müzikleri, modern korku filmlerinin o mekanik gürültüsünden çok uzak. İtalyan korku sinemasının altın çağına, Dario Argento’nun Giallo’larına götüren tınılar var. Synthesizer kullanımı, efsanevi grup Goblin’in işlerini o kadar andırıyor ki, gerilim sahnelerinde müziğin kendisi başlı başına bir karaktere dönüşüyor.

Primate’i özel kılan en önemli detay ise şu: Bu bir 2025 yapımı. Ancak günümüzün dijital, cilalı ve ruhsuz korku estetiğini reddediyor. Daha da önemlisi; bunu yaparken “Bakın ben 80’ler filmiyim” diye bağıran neon ışıklara, retro kıyafetlere veya yapay bir nostaljiye sığınmıyor.

Yönetmen, 80’ler dokusunu taklit etmek yerine, o dönemin atmosferini, kurgu ritmini ve pratik efekt kullanımındaki samimiyeti benimsemiş. Bu yüzden izlerken, “retro filtreli” yeni bir film değil de, sanki video kaset döneminden kalma, rafta unutulmuş ve yıllar sonra keşfedilmiş, o dönem çekilmiş ama vizyona girmemiş kayıp bir filmi izliyormuş hissine kapılıyorsunuz.

Primate, saçmalamaktan korkmayan, asabınızı bozmayı hedefleyen ve müzikleriyle kulaklarınızın pasını silen, küçük ama etkili bir kabus. Şempanzelerin sadece sirklerde bisiklete binen sevimli hayvanlar olmadığını hatırlamak (veya hatırlayarak ürpermek) isteyenler için kaçırılmayacak bir fırsat.

Başka Bir Kumaş: Weapons (2025)

Murat Tolga Şen — Sun, 10 Aug 2025 14:57:04 +0000

Korku sineması artık konfeksiyon atölyesi gibi çalışıyor. Her yıl onlarca film izliyoruz; aynı uğursuz konaklar, aynı musallat cinler, aynı maskeli manyaklar… Ama Weapons başka bir kumaştan!

Barbarian’a, saç baş yoldurtan senaryo tercihleri yüzünden sabredememiştim, burada da mantık dışı yerler var. Zach Cregger merak duygusunu iyi kullanıyor, izleyicinin kafasını kurcalıyor. Weapons, Stephen King’in yazmadığı bir Stephen King hikayesi gibi duruyor… Hatta bir sahnesinde It’e göz bile kırpıyor. Evet, Weapons, mükemmel değil ama birbirinin kopyası yapımların arasında farklı bir tad bırakıyor. En azından ezber bozmaya çalışıyor -bu devirde bu bile cesaret işi.

28 Years Later: Cilala Parlat İçini Boşalt!

Murat Tolga Şen — Sun, 06 Jul 2025 08:01:57 +0000

2002’de Danny Boyle imzalı 28 Days Later (28 Gün Sonra) ve onun 2007’deki devamı 28 Weeks Later (28 Hafta Sonra), zombi türüne getirdikleri sert realizm ve alt metindeki toplumsal/politik göndermelerle korku sinemasında çığır açmıştı.

Aradan geçen yılların ardından aynı yaratıcı ekip (Boyle ve Alex Garland) ‘8 Years Later (28 Yıl Sonra) ile bir kez daha buluştu. Üstelik bu film, planlanan yeni bir üçlemenin ilk halkası olarak duyuruldu ve her bir film için $75 milyon gibi devasa bir bütçe ayrıldı.

Yüksek bütçe ve yıldız oyuncu kadrosu ile gelen bu üçüncü film, maalesef seleflerinin seviyesine ulaşamıyor. Bir sinefil gözüyle baktığımızda 28 Yıl Sonra, cilalı prodüksiyonuna rağmen içerik ve ruh olarak ilk iki filmin gerisinde kalan, ticari kaygılarla şekillendirilmiş bir hayal kırıklığı.

Steril Bir Çizgi Roman Atmosferi

İlk iki film, düşük bütçelerine rağmen (ilk film sadece $8 milyonla çekilmişti) kirli ve kaotik atmosferleri sayesinde unutulmaz bir gerçeklik hissi yaratmıştı. 28 Yıl Sonra ise tam tersine, cilalı bir görselliğe ve tona sahip. Büyük stüdyonun eli değince her şey pürüzsüz, temiz ve adeta çizgi romanvari bir görünüme bürünmüş.

Boyle her ne kadar kamerada yine yaratıcı denemelere (iPhone ile çekilmiş sahneler, optik oyunlar vs.) girişmiş olsa da, filmin genel estetiği sanki bir çizgi roman sayfasından fırlamış gibi yapay duruyor. Bu sterilizasyon, filmin ruhundan çok şey götürüyor: Seyirciyi gerçekten rahatsız etmesi gereken sahneler bile güvenli bir formül içinde sunulduğu için beklenen etkiyi bırakmıyor. Örneğin, şiddet ve gerilim sahneleri teknik olarak iyi çekilmiş olsa da, ilk filmdeki o belgeselimsi dehşet duygusu yerini daha “stilize” bir şiddet gösterisine bırakmış. Sonuç olarak, 28 Yıl Sonra atmosferiyle korkutmaktan ziyade göz okşayan ama fazla temiz bir deneyim sunuyor – ki bu, serinin özüne ters.

Aynı Tas “Farklı” Hamam: Until Dawn (2025)

Murat Kızılca — Sun, 01 Jun 2025 10:43:04 +0000

Her gün bir öncekinin aynı gibi çok uzun zamandır. Hayır, Groundhog Day’deki (1993) gibi değil. Her gün aynı saçmalığı yaşamıyoruz. Her gün yeni bir saçmalığa uyanıyoruz. “Bu kadarı da olamaz herhalde” dediğimiz her şeyin “yoo gayet olabilir” klasmanına hiç zorlanmadan, rahatlıkla yerleştiğini görerek uyanıyoruz her gün. Olası en korkunç kâbusun kabul görebilecek tariflerinden biri de bu olsa gerek ama gündüzleri kâbus görmek de nedir arkadaş? Evet, David F. Sandberg’in yönettiği Until Dawn’un (2025) alternatif isimlerinden biri de Malum Ülkede Yaşamak olabilirmiş pekâlâ. Fakat bir PlayStation oyunundan uyarlandığı için filme başkaca bir isim kondurmak, pek de mümkün değilmiş sanki.

PlayStation 4’ün meşhur oyunlarından biri olan Until Dawn, 2015 yılında piyasaya sürüldü. Oyunun hikâyesini, korku sinemasının sıkı takipçilerinin yakından tanıdığı isimlerden Larry Fessenden ve Graham Reznick kaleme aldı. Zamanında gayet iyi eleştiriler almış oyunu hiç oynamadım. Ancak anladığım kadarıyla filmde genel konsept korunmuş korunmasına ama Gary Dauberman ve Blair Butler, oyunun genel akış hikâyesinden farklı birçok önemli değişiklik yaparak, aslında tamamen orijinal bir senaryoya imza atmışlar denebilir. Oyuna gönül verenlerin filmden ne kadar memnun kaldıklarını bilemiyorum haliyle ama bir tahminim var tabii ki.

Act of Vengeance (1974): Slasher Manyaklarının Atası!

Murat Tolga Şen — Sat, 31 May 2025 12:23:15 +0000

Act of Vengeance (1974), bilinen diğer adıyla Rape Squad, 1970’lerin ortasında Amerikan istismar sinemasının cesur ama tartışmalı örneklerinden biri.

Dünyayı pek çok isimle gezmiş ve sonrasında unutulmuş bir film bu. Act of Vengeance / Rape Squad / City Monster / The Violator / İntikam Kadınları… Bu filme isim bulmak filmi çekmekten daha zorlamış olabilir zira, yapım aslında ”Rape Squad” başlığı altında çekilmiş. American Internation Pictures, başlığında “rape” (tecavüz) kelimesi geçen bir filmi yayınlamaktan vazgeçince, filmin adı yayınlanmadan kısa bir süre önce “Act of Vengeance” (İntikam Eylemi) olarak değiştiriliyor. Film AIP’nin umduğu kadar iyi gişe yapmayınca, biraz tanıtım yapma umuduyla film yeniden “Rape Squad” (Tecavüz Timi) olarak yayınlanmış.

Yönetmen Bob Kelljan imzalı film, bir yandan kadınların intikam güdüsünü ve dönemin feminist söylemlerini sahipleniyor gibi görünürken, diğer yandan türün klişelerine teslim olarak “istismar” sularında gezinmekten çekinmiyor. Beni bu filmi yazmaya yönelten şey ise sevgili Haluk Sözeri’nin Youtube kanalındaki 13. Cuma filmleri videosu oldu. Orada, Haluk’un ağzından bu film için çıkan “maskesiyle Jason’a, kostümüyle (tulumu kastediyor) Michael Myers’a ilham veren film” cümlesi, artık bu filmi Öteki Sinema okurlarıyla buluşturma zamanının geldiğini düşündürttü. Böyle etkileşimlere bayılırım! O zaman bu istismar filmi slasher türüne nasıl ön ayak olmuş, bir bakalım!

Act of Vengeance, temelinde bir tecavüz intikamı öyküsü anlatıyor. Genç ve özgür bir kadın olan Linda (Jo Ann Harris), bir akşam evine dönerken “Jingle Bells” şarkısını söylemeye zorlayarak onu taciz eden maskeli bir sapığın saldırısına uğrar. Saldırgan turuncu bir iş tulumu giymiş, yüzünü eski tip bir buz hokeyi maskesiyle gizlemektedir. Bu arada aklınıza 80’lerin o mesafeli maskeli manyakları gelmesin, sinir bozacak seviyede geveze bir manyak bu!

80’lerin Cenaze Töreni! Fear Street: Prom Queen (2025)

Murat Tolga Şen — Mon, 26 May 2025 13:51:28 +0000

80’ler bitti ama biz hâlâ oradayız, daha doğrusu Hollywood oradan çıkmak istemiyor! Netflix’in gençlik korkusu Fear Street: Prom Queen işte tam da böyle bir nostalji saplantısının yeni ürünü.

Matt Palmer ve Donald McLeary ikilisinin R.L. Stine’ın aynı adlı romanından uyarladığı film, 1988 yılında geçen ve artık klişenin de klişesi hâline gelmiş “mezuniyet balosundaki maskeli katil” teması üzerinden dönemi yeniden yaratmaya çalışıyor. Başrollerde India Fowler, Suzanna Son, Fina Strazza, David Iacono, Ella Rubin gibi genç yeteneklerin yanı sıra Chris Klein, Ariana Greenblatt, Lili Taylor ve Katherine Waterston gibi daha deneyimli isimler yer alıyor.

Fear Street: Prom Queen’in hikâyesi hiç de yabancı değil. Mezuniyet balosu gecesinde Shadyside Lisesi’nin balo kraliçesi adayları teker teker katledilirken, seyircinin elinde kalan tek merak unsuru katilin kim olduğundan ziyade, hangi karakterin ne kadar kanlı ve yaratıcı biçimlerde öldürüleceği oluyor. Bu anlamda yaratıcı ekibin hakkını yememek lazım; cinayet sahnelerindeki şiddet seviyesi gerçekten seyirciye sadistçe bir keyif vermeye yetecek ölçüde. Filmin sonuna kadar izlenebilmesinin belki de tek nedeni bu vahşi, kan revan içindeki anlar.

Son dönemde bu tür korku filmlerindeki şiddet dozu yükseliyor. Bu, yeni izlediğim ve yine kan gölüne dönen Until Dawn filminde de görülüyor. Açık konuşalım, 80’lerin orijinal gençlik korkuları bu kadar cüretkâr değildi. O dönemin filmleri korkunun dozunu, gerilimi yaratmak için daha incelikli ayarlardı. Bugün ise bağımsız korku filmi Terrifier‘ın açtığı gore kapısından tüm tür geçiyor gibi görünüyor. Bu değişim, korku sinemasını daha mı iyi yapıyor? Muhtemelen hayır, ancak korkunun sinir uçlarını zorlamak isteyen seyirciyi kısa süreliğine cezbettiği kesin.

Ancak korku sineması sadece kan ve vahşetten ibaret değil. Fear Street: Prom Queen, 80’lerin kendine has dokusunu yeniden yaratmayı denerken tuhaf bir şekilde hiçbir zaman bunu başaramıyor. Görüntü yönetimi ve sanat yönetimi o kadar silik ve renksiz ki, film ne o dönemin parlak renk paletini ne de VHS döneminin sıcak, nostaljik atmosferini yakalayabiliyor. O meşhur döneme ait stilize görsel dilin yerini, dijital filtrelerle örtülmüş yavan sahneler almış. Sonuç olarak film, seyirciye 1988’den çok, alelade bir Netflix dizisi bölümü izliyormuş gibi hissettiriyor.

Öte yandan oyunculuk performansları en azından biraz ayakta kalmaya çalışıyor. Fina Strazza ve Katherine Waterston’un enerjisi filmin sönük atmosferinde parıldayan nadir anları yaratıyor. Ancak bu performanslar bile, filmin genel sığlığı ve senaryonun klişe repliklerinden oluşan tuhaf yapısı karşısında kaybolup gidiyor. Herhangi bir yenilik ya da yaratıcı kıvılcım bulunmayan karakterler, filmin derinleşmesine değil, aksine iyice sıradanlaşmasına neden oluyor.

Collider’dan Luna Guthrie’nin dediği gibi, evet belki Prom Queen “gençlik slasher” türünde yeterince sağlam duruyor, ama türün gerektirdiği zarif mizah ya da zekice kurgulardan yoksun bir şekilde sadece “işini yapıyor”. Üstelik korku türüne ya da 80’lere dair yapılan herhangi bir göndermeden mahrum kalması, filmi “taklitçilikte bile cesaret gösteremeyen bir yapım” olarak konumlandırıyor.

Fear Street: Prom Queen, korku sinemasının sadık takipçilerini heyecanlandırmak bir yana dursun, vasatlığıyla izleyicisini zaman kaybına uğratan, 80’ler nostaljisini sömüren ama bu işi de layıkıyla beceremeyen Netflix’in yeni hayal kırıklıklarından biri olmaya mahkûm. Netflix demişken! Platformun gençlik korkularına yön verme telaşında da ciddi şekilde tökezliyor. Netflix, özellikle Fear Street üçlemesinden sonra türü şekillendirebileceğine dair yanlış bir özgüvene kapıldı ancak Fear Street: Prom Queen gibi işlerle ortaya koyduğu çaba, nostalji sömürüsünden ve şiddet sahnelerinin dozunu artırmaktan öteye geçemiyor. Netflix, korku sinemasının damarını yakalamaktan çok, algoritmik yöntemlerle genç izleyiciyi hedefleyen yüzeysel işler üretmeye devam ediyor. Sonuçta ortaya çıkan şey ise, korku türünün özgün ruhunu yakalayamayan, unutulup gitmeye mahkûm içerikler silsilesi oluyor.

Fear Street: Prom Queen, oturup izlemeye değer mi? Sadece kendinizi cezalandırmak isterseniz. 80’leri bu kadar seviyorsanız, gidip VHS döneminin gerçek klasiklerini tekrar izleyin; en azından onlar bu film gibi ruhsuz ve cansız değil!

Öteki Sinema’da daha önce yayınlanan Fear Street serisi yazıları okumak için:

Scream Olmasa Olmazdık! Fear Street Part 1: 1994

Tatilde Ölmek Gibisi Yok! Fear Street Part 2: 1978

Günahkarlar ve Masumlar! Fear Street Part 3: 1966

Blade II / Bıçağın İki Yüzü 2 (2002)

Ertan Tunc — Tue, 14 Jan 2025 14:14:30 +0000

David S. Goyer’in yazdığı, Guillermo del Toro’nun yönettiği Marvel Comics uyarlaması vampir-aksiyonu Blade II (Bıçağın İki Yüzü 2, 2002) benim en az ilki kadar sevdiğim bir devam filmi çünkü ilk filmde çalışan unsurları (giyim-kuşam, teçhizat, müzik vs.) muhafaza edip bir miktar geliştirmekle kalmıyor, hikâyeye yeni ve özgün bir boyut da katmayı başarıyor. İlk filme kıyasla özel efektler daha iyi, gore miktarı hayli yüksek ve ilgi çekici yan karakter sayısında büyük bir artış var. Eğer insan bunun bir çizgi roman uyarlaması olduğunu akılda tutup, mantık hatalarına takılmazsa Blade II gözünü kırpmadan izlediği bir seyir deneyimi vaat ediyor.

Smile 2: Gülümsemekten Vazgeçtiğiniz An!

Murat Tolga Şen — Thu, 28 Nov 2024 07:50:29 +0000

Bazı filmler “neden çekildi?” sorusunu sordurtur. Smile 2 işte tam olarak o film. İlk Smile, şüphesiz başarılıydı: tüyleri diken diken eden atmosfer, psikolojik derinlik ve ürkütücü bir konsept. Peki bu film ne yapıyor? Bu mirası yerlere seriyor. Açık konuşalım: Smile 2, korku sinemasına yapılmış kötü bir şaka gibi.

Lucio Fulci’nin Disco Cinayetleri: Murder Rock (1984)

Murat Tolga Şen — Mon, 18 Nov 2024 07:00:26 +0000

Lucio Fulci’nin 1984 tarihli filmi “Murder Rock”, 80’lerin parıltılı disco dünyasını ve giallo türünün karanlık cinayet gizemlerini aynı potada eritmeyi amaçlayan ilginç bir deney.

Fulci’nin adını duyunca beklediğiniz kan gölü ve mide bulandırıcı detaylar yerine, bu filmde karşınıza dans stüdyosunda, topuklu ayakkabıların yankılandığı koridorlarda işlenen “sofistike” cinayetler çıkıyor. Ama merak etmeyin, Fulci’nin stilize şiddet anlayışı hala burada, sadece bu kez neon ışıklarının ve 80’ler synth melodilerinin arasında kaybolmuş gibi.

Fulci’nin Farklı Yüzü: Kanlı Koreografi

Filmin hikayesi bir dans akademisinde geçiyor. Sahne ışıkları altında ter döken genç dansçılar birer birer öldürülüyor. Fulci, bu kez alışılmışın dışında bir cinayet silahı seçmiş: iğne. Evet, bildiğiniz, minicik ama ölümcül bir iğne. Fulci’nin daha önceki filmlerindeki grotesk şiddet sahnelerinin yerini burada koreografik bir zarafet alıyor. Ancak bu “zarif” cinayetler bile dans stüdyosunun o karanlık, ürpertici atmosferinde insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyor.

İçeride Biri Var: Oddity (2024)

Ertan Tunc — Thu, 12 Sep 2024 21:08:24 +0000

Damian Mc Carthy’nin yazıp yönettiği Oddity (2024) bu yıla damgasını vuracak korku filmlerden biri olacak gibi görünüyor. Sürprizlerle dolu merak uyandırıcı bir senaryosu, başka maceralarını merak ettiğiniz birbirinden enteresan en az üç karakteri (Darcy, Ivan, Olin) ve sıra dışı bir sahne ve set tasarımı var. Ama ben filmin en çok nesnelerle kurduğu anlatısını sevdim, tabii bir de sessiz bir çığlık atan Tahta Adam’ı (Wooden Man).

Longlegs / Cambaz (2024)

Ertan Tunc — Wed, 11 Sep 2024 22:48:54 +0000

Bir filmi beğendiğim zaman başkalarının ne düşündüğünü önemsemem, hislerime ve sezgilerime güvenirim. Longlegs’i (Cambaz, 2024) çok beğendim, kimin ne dediği umurumda değil. İlkin çok merak ettiğim için Cambaz’ı iyi olmayan bir versiyondan seyretmiştim ama görüntü çalışmasının hakkını veremeyeceğimi düşündüğüm için yazmadım. Şimdi ses ve görüntü bloklarının taş gibi olduğu bir versiyondan seyrettim, gönül ferahlığıyla yazabilirim: Cambaz görsel açıdan uzun zamandır seyrettiğim en yetkin korku filmlerinden biri. Evet, senaryosunda tatmin edici olmayan detaylar mevcut ama filmin ses kuşağı ve görüntü çalışması muazzam.

The Little Girl Who Lives Down the Lane (1976)

Ertan Tunc — Wed, 07 Aug 2024 15:52:37 +0000

“…grotesque, mysterious, and quite extraordinarily hideous deaths.”

Daha önceleri çeşitli TV dizi ve filmleriyle dikkat çekmiş olan çocuk oyuncu Jodie Foster için 1976 yılı tam anlamıyla bir kariyer sıçrama tahtası işlevi gördü. 1976 yılında (tamamını 1975’te çektiği), bugün bazıları klasik mertebesine ulaşmış 5 filmi gösterime girdi: Richard Harris’in hasta kızını oynadığı o dokunaklı Echoes of a Summer (1976), Martin Scorsese’nin olağanüstü bir gişe geliri elde eden intikamcı (vigilante) filmi Taksi Şoförü (Taxi Driver, 1976), daha sonra onlarca taklidi yapılan kişi-beden yer değiştirmesi filmi Freaky Friday (1976), tümüyle çocuk oyunculardan kurulu bir ekiple çekilen eğlenceli gangster filmi Bugsy Malone (1976) ve Nicolas Gessner’in insanı gerim gerim geren taciz filmi The Little Girl Who Lives Down the Lane (1976).

Jodie Foster Echoes of a Summer ve The Little Girl Who Lives Down the Lane’i çekebilmek için 1976 yılını Kanada’da geçirmişti. Bugün ikisi de mütevazı birer klasik kabul ediliyor ve ikisi de bunu senaryosu kadar Foster’ın inandırıcı performansına borçlu.

Tremors / Yeraltı Canavarı (1990)

Ertan Tunc — Tue, 30 Jul 2024 22:44:00 +0000

Biliyorum, kulağa şaşırtıcı gelecek ama sanırım Jaws’tan (1975) sonra en çok sevdiğim “canavar filmi” (monster movie) Tremors (Yeraltı Canavarı, 1990). Bende televizyondan kaydettiğim bir VHS videosu vardı (Türkçe dublajı çok iyiydi, ağır küfürlerin çoğu için Türkçe karşılık olarak “piç kurusu” tercih edilmişti), kardeşim küçükken bağımlısı olmuştu. Sordum, en az 50 kez izlemişimdir diyor. Zaman içinde ben de belki 10 kez izlemişimdir, geçen gün tek bir sahnesini bile atlamadan tekrar izledim. Aslında yeraltı canavarının tasarımı görece zayıf, davranış biçimi saçma (tuzak kurması, hiç hareket etmemiş bir arabayı sabote etmesi vs.), birçok sahne inandırıcılıktan uzak ama yine de bir şekilde kilitlenip kalıyorsunuz çünkü film başından sonuna ikonik sahneler ve unutulmaz repliklerle dolu kült bir korku-komedi, üstelik nerede dehşet duygusu uyandıracağını, nerede seyirciyi gülümseteceğini iyi biliyor, bu ikisini birbirine karıştırma cıvıklığından uzak duruyor. Yeraltı canavarı (“graboid”) birine saldırdığında resmen nefesiniz kesiliyor çünkü kurbanı feci bir ölümün beklediğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.

The Mist / Öldüren Sis (2007)

Ertan Tunc — Tue, 30 Jul 2024 10:14:52 +0000

1959 doğumlu yönetmen Frank Darabont’un bugüne kadar sadece dört uzun metraj çekmiş olması sinemaseverler açısından çok üzücü. Şu harika filmografisine bakın: Esaretin Bedeli (The Shawshank Redemption, 1994), Yeşil Yol (The Green Mile, 1999), Majestic (2001) ve Öldüren Sis (The Mist, 2007). Yönettiği TV filmi de kalburüstüdür: Buried Alive (1990). Bu kadar yetenekli, bu denli vizyoner bir ismin sinema perdelerini bırakıp sadece dizilere (The Walking Dead, Mob City vs.) yönelmiş olması büyük kayıp. Şimdilik son filmi muazzam bir Stephen King uyarlaması olan Öldüren Sis (The Mist, 2007).

In A Violent Nature (2024)

Ertan Tunc — Tue, 09 Jul 2024 07:02:03 +0000

İnsanların vahşi bir şekilde öldürüldüğü seri katil filmlerinden oluşan “slasher” alt türünün parlak bir örneğini görmeyeli uzun zaman olmuştu. Bunun bir nedeni, Uzak Doğu sinemasının da ilgi göstermesiyle kısa sürede anormal sayıda örnek çıkması olsa gerek. Üretim üssel olarak artınca filmler zamanla birbirine benzemeye başladı, orijinal bir yaklaşım getirmek güçleşti çünkü bir slasher filminde değiştirebileceğiniz fazla bir şey yok. Katilin motivasyonu açısından çember çok dar çünkü slasher’ların tamamına yakını bir intikam ya da ruhsal bozukluk (psikolojik sorun) filmidir, zamanla buna “öldürmek için öldüren” kana susamış doğaüstü (supernatural) katiller (varlık, ruh vs.) eklendi ama genel olarak bir karakterin ya da varlığın (entity) belirli bir bölgede peş peşe cinayetler işlemesini gerekçesi açısından renklendirmek güç.