Ortadoğu’da geçen Amerikan yapımı filmlerin çoğu nasıl hevele-güvele yapa yapa koşturan çarşaflı ya da fesli insanlarla dolu bir pazarda açılıyorsa; Meksika’da geçen bir Amerikan filmi de büyük çoğunlukla ABD ve Meksika arasında uzanan çölde başlar. “Gringo”, bu sınırın ABD tarafında doğmuş beyaz, varlıklı ve ukala adamdır.

Get The Gringo (Gringo’yu Getirin/Yakalayın) da bu geleneği bozmuyor ve ABD – Meksika sınırında açılıyor. İşinin ehli bir düzenbaz (Mel Gibson), arabası para dolu bir vaziyette, büyük ihtimalle Meksika’ya kaçmaya çalışırken polis devriyesine takılıyor ve Meksika sınırından hayli hızlı bir giriş yapıyor. Neticede gringomuz, Meksika polisi tarafından yakalanıyor ve Tijuana’daki “El Pueblito” (Küçük Kasaba) lakabıyla bilinen Tijuana Hapishanesine koyuyor. Los Angeles Times‘a göre Tijuana Hapishanesi, sadece Meksika’da değil, tüm dünyada en çok ABD’li mahkum barındıran yabancı hapishane.

Hikayemiz öyle çok süprizli değil. İşin içinde 4 milyon dolar, uyuşturucu mafyasının çeşitli kademeden elemanlarıyla dolu bir hapishane, küçük bir çocuk ve böbrekleri iflas etmek üzere olan bir mafya babası var. Hal böyle olunca kader ağlarını örüyor ve olaylar gelişiyor.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

“Belki bir gün neye ağladığımı,
Dizlerimin üzerinde neden yalvardığımı öğrenirsin;
O köpeğin evlatlarına.
O gece çığlık attım; dağlarda yankılandı
İnsanlarsa gülüyorlardı
O gece beni tuttular,
O gece şiddeti gördüm
Şu anda şarkı söyleyen bu kadını o gece tuttular, şiddeti gösterdiler
Elleriyle ve penisleriyle
Kızımın içimde olanları görüyor olmasından hiç utanmadılar
O acıyla bağırdım: Öldürün beni! Kocam Josefo’yla beraber gömün!”

Perulu yönetmen Claudia Llosa’nın 2009 Peru – İspanya – Katalunya ortak yapımı filmi “La Teta Asustada” (Acı Süt), sözlerine karşılık melodisi son derece naif olan yukarıdaki bu şarkıyla başlıyor. Peru’nun en çorak bölgelerinden birinde, çıplak boz dağların ortasındaki bir kasabada, fakir yatağında yatmakta olan yaşlı bir yerli kadın; Quechua dilinde bu şarkıyı söylüyor. Quechua, İnka kökenli Peru yerlilerinin anadili. Söylemeliyim ki bu sözler, şarkının tamamı bile değil. Büyük ihtimalle okuması ve yazması olmayan, hatta İspanyolca bile konuşmayan bu yerli kadının yaşadığı dehşetten geriye kalan tek belge, bu şarkı olmalı. Ve ihtimal, bu şarkının uzun zamandır tek dinleyicisi, yaşlı kadının bakımını üstlenmiş olan gencecik kızı Fausta olmalı. Ne yazık ki Fausta, annesini çevreleyen dehşetle büyümüş olmanın getirdiği yegane hastalığın pençesinde; “acı süt”…

2009′da gösterildiği Berlin Film Festivali’nde büyük ödül Altın Ayı’yı alan ve yönetmeni Llosa’nın “Çözümlenmemiş, vahşi, kişisel ve toplumsal hafıza hakkında” diyerek tanımladığı La Teta Asustada, Fausta’ya ve Fausta’nın tıp tarafından da anlam verilemeyen hastalığı acı süte odaklanıyor. Acı süt kısaca, özellikle 80’li yıllarda yani Peru’nun en kanlı iç karışıklıkları yaşadığı dönemde patlak veren şiddet olayları sırasında, zaman zaman gerillalar tarafından, zaman zaman da devlet görevlileri ya da korucular tarafından tacize ve tecavüze uğrayan annelerin korkularının ve acılarının emzirdikleri süt aracılığıyla kız çocuklarına taşınması olarak tarif edilebilir.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

“Batı’nın asil uygarlığı; savaşlar, yağmalar, yangınlar, salgınlar atlattıktan sonra, bir karanlık çağdan çıkıp Rönesans’a girmek üzere iken keşfetti Amerika kıtasını. Yorgun düşmüş ve kendini tüketmekte olan geçkin bir delikanlıydı. Ancak gelinini bulmuş ve yeniden yaşama sevinciyle dolmuştu. Çok uzun yıllardan sonra ilk defa bu kadar güzelini görüyordu delikanlı ve ilk önce altına ve gümüşe, engin petrol yataklarına saldırdı. İlk heves dalgası yıkıcı olmuştu! Deyim yerindeyse, Amerika’nın kızlığı, Kolomb’dan sonra gelen yağmacılar tarafından bozulmuştu.

İkinci dalga, delikanlının kıskançlık çağına denk geldi. Maçoydu delikanlı, gelinini sahipleniyordu ve derken gelin hamile kaldı; her yer binalarla, demiryollarıyla, bankalarla doldu. Üçüncü dalga ise, yepyeni bir ekonomik çağ yaratacaktı. Gerdek gecesinden beri göz ardı ettiği “botanik bahçesi”ne dikti bu sefer gözünü. Delikanlının yaşı iyiden iyiye geçiyordu; ama bu misk kokulu, taze bahçe onu tekrar azdırmayı başarmıştı. Gelin ve delikanlı arasında yepyeni bir tutku hikâyesi başlıyordu. Altına hücumun yerini bu çağda, modern ya da kadim bilgiler doğrultusunda hareket eden pek çok herbalistin, “Amerika Bahçesi”ni talanı almıştı. Eski kıtada ve yeni Amerika ülkesinde kimya gelişiyordu ve kıta, bu açıdan bir cennetti.

Yıllar sonra ihtiyar delikanlı, elini tekrar aşağılara, daha da aşağılara attı…”

Kan Kırmızı, Ezgi Aksoy’un 2008 – 2010 yılları arasında yeniHarman Dergisinde yayınlanan Latin Amerika alt-kültürüyle ilgili araştırmalarından oluşan edebi bir araştırma kitabı.

BİR YER ALTI HARİTASI

O kadar gittik geldik… Birbirine karmaşan kokuları, renk cümbüşü ve patırtısı genzimi, düşlerimi, kulaklarımı hâlâ doldurur. Herhâlde tiryakilik yapıyor insanda o kıta. Ama itiraf edeyim ki Ezgi Aksoy’un Latin Amerika’sının çoğu, herhâlde yaşım gereği, benim orada olduğunu bilip/duyumsayıp da dolaşmaya asla cüret edemeyeceğim cinsten: Argonun, fahişelerin, uyuşturucunun, pornonun, tehlikeli ve çılgın gecelerin Latin Amerika’sı…

Ciudad Mexico’nun, Quito’nun, Rio’nun, Bogota’nın karanlık bastığında başdöndürücü bir hızla tekinsizleşen, polislerin bile hızla boşalttığı sokaklarını anlatmış Ezgi Aksoy.

Daha önünden geçerken alkol ve cigaralık kokusunun buram buram burnumuza dolduğu yeraltındaki barları aktarmış… Dok işçilerini, fahişeleri, torbacıları, kadın tacirlerini, travestileri, sokak serserilerini…

Böylelikle, kıtanın ABD dayatmalı yoksulluğuna dair elle tutulur bir tablo çıkmış ortaya.

Kendinin müthiş bilincinde, özgüvenli, şen ve de öfkeli bir yoksulluk – kendi coğrafyamızda alışkın olduğumuz mütevekkil, kaderine razı, içe dönük yoksulluğundan çok farklı, dışa dönük ve patlayıcı…

Özgüveni, öfkesi patladığında devlet başkanlarını saraylarının tepesinden helikopterle Miami’ye firar ettireceğini bilmesinden kaynaklanıyor.

Ve de sokakları tuttuğunda ortak mutfaklar, kreşler, çamaşırhaneler kurup en yoksulların dahi her hâlükârda ayakta kalmasını sağlayabileceğine olan güveninden…

Bu nedenle pervasız ve şen bir öfkeyle vurgulu, Latin Amerika’nın yoksulluğu. Favelalarında bir pencereden diğerine gerilmiş çamaşırların altında dolaşırken kulaklarınızı çınlatan şamata da bundan kaynaklanıyor.

Ezgi Aksoy’un satırlarını okurken kıtayı bir turist ya da bir gözlemci olarak dolaşmıyorsunuz. Arka sokaklarına, teneke mahallelerine, batakhanelerine girip çıkarken bu şen, özgüvenli ve patlayıcı yoksulluk üzerinize bulaşıyor. Birkaç pesoyu ya da “gringas”ı (ABD doları) esirgediğiniz küçük sokak serserisinin savurduğu sunturlu küfür yüzünüzde şaklıyor. Çöp bidonları arasına serdiği mukavvaların üzerinde uyuyan gebe, siyahî kadın tişörtünüzün ucuna yapışıyor. Otobüs durağında yanınızda duran kendi alemine dalmış çocuğun tiner kokusu burnunuzu dolduruyor. Grafitti sanatçılarıyla söyleşiyor, AVM’lerden kapkaççılığı bir protest hareketi olarak icra eden YOMANGO’larla birlikte sıvışıyorsunuz alarmları çınlayan marketten…

Evet Ezgi Aksoy elinize o yüzyıllar boyu yağmalanmış, damarları kesilmiş, kanı emilmiş, tüketilmiş kıtanın yer altı haritasını tutuşturuyor elinize. Tekinsiz, tehditkâr, ama doğurgan bir yolculuğun haritası…

O haritayı doğru okumayı becerdiğinizde, aynı zamanda Latin Amerika’da kaynayan isyanın doğasına ilişkin sahici bir fikir edinme olanağınız da artıyor…

Sibel Özbudun

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Yine, yeni, yeniden: Silent Night, Bloody Night!

Geçtiğimiz günlerde Charles E. Sellier Jr.’ın 1984 tarihli klasiği Silent Night, Deadly Night’dan serbest olarak uyarlandığı açıklanan Silent Night’ın haberini harika bir poster ve birkaç görüntü eşliğinde vermiştik. (bkz: Sadist Noel Baba Geri Döndü!) Bu haber henüz tazeliğini yitirmeden bu sefer İngiltere’den başka bir Silent Night, Bloody Night (1974, y.Theodore Gershuny) yeniden yapımının haberi geldi.

Yönetmenliğini James Plumb’ın yaptığı filmin ismi Silent Night, Bloody Night: The Homecoming. Senaryosu ise Andrew Jones ve James Plumb tarafından yazılmış.

Konusu kısaca şöyle: “Varlıklı ama sorunlu bir adam olan ve 1982 yılında intihar eden Wilfred Butler’ın evi vasiyeti üzerine torunu Jeffrey’e kalır. Wilfred’in ölümünden beri sahipsiz durumdaki ev ve üzerinde bulunduğu arazi, bölgeye konut yapmak isteyenlerin önünde önemli bir engel teşkil eder. 2012 Noel’inden hemen önce ya da başka bir deyişle Wilfred’in ölümünden 30 yıl sonra Jeffrey ve avukatı arazinin satışı için kasabaya gelir. Ancak eli baltalı bir katil eve yerleşmiştir ve yabancılara karşı hiç hoşgörülü değildir.”

İlk Friday the 13th (1980)’in Alice’i Adrienne King’in kısa bir rol ile renklendireceği filmin oyuncu kadrosunda Richard Goss, Sabrina Dickens, Sule Rimi, Rorie Stockton, Philip Harvey, Victor Ptak, Rosemary Smith ve Matthew Batte var.

Öteki Sinema © 2012 | 1 yorum | yazının devamı »

Geçen yıl 20 – 29 Mayıs tarihleri arasında gerçekleşen festival toplamda 64 uzun, belgesel, kısa ve animasyon film ile birçok yönetmen, yapımcı, oyuncu ve panelisti ağırlamıştı. Festivalin bu yılki danışma kurulunda; Belgesel ustası Enis Rıza, akademisyen profesör Selahattin Yıldız, genç belgesel yönetmeni Bingöl Elmas, Mezopotamya Sinema Kolektifi çalışanlarından Memet Dalmaz ve Dersim Belediyesi çalışanlarından Mahmut Nizam Özlütaş yer almaktadır. Festival bu yıl da “insan hakları, çocuk, kadın ve doğa” temalı filmler ile oluşturduğu güçlü programı ile sineması olmayan bir kentte izleyicisi ile buluşmaya devam edecektir.

Yerli ve yabancı film gösterimlerinin yanı sıra film ekipleri ile söyleşiler, paneller, kent gezisi, çocuklar için sinema atölyesi gibi birçok etkinlikte festival kapsamında gerçekleştirilecek etkinliklerin ardından 2. Uluslar arası Dersim Film Festivali 29 Mayısta sona erecek.

2.Uluslararası Dersim İnsan hakları film festivali; Türkiye’de İlk insan hakları temalı film festivali özelliğinin taşıyor. Dersim gibi küçük bir ilde sinema salonu olmamasına rağmen, İnsan hakları ihlalerine gönderme yapan bir film festivalinin yapılması organizasyonu daha da anlamlı kılmaktadır. Kocaman dağlar arasına kurulmuş; doğal güzellikleriyle göz dolduran Dersim, Munzur suyu üzerine kurulan barajlarla da çokça gündeme gelmişti.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Michel Faber imzalı aynı isimli kitaptan uyarlanan Under the skin (kitap ülkemizde Aslında Hepimiz Aynıyız ismiyle basılmıştı) projesinden ilk görsel ortaya çıktı. Filmde Scarlett Johansson’ı bir uzaylı olarak izliyoruz.

2004 tarihli Birth filminden bu yana ismini duymadığımız yönetmen Jonathan Glazer’ın bilim-kurgu türündeki son projesi olan Under the skin, Dünya’mızı inceleyen ve otostopçuları yemeği yapan bir uzaylının İskoçya’daki maceralarını anlatıyor. Scarlett Johansson’ın başrolünde olduğu film “yarı yol filmi”, “yarı bilim-kurgu” ve “yarı gerçek” olarak niteleniyor.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Evet, 80′lerin çocuklarıyız ve gençliğe endeksli modern dünyada çok yaşlandık. Eğer hala varsa, kimimiz saçını boyuyor, kimileri o kırlara bakıp üzülüyor. Göbeğimizin çıktığı 80′ler temalı tişörtlerle gençleştiğimizi sanıyoruz ve böyle devam ediyoruz. Sonumuz nicedir?

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Eğer yaptığınız şey, “yedinci sanat” sinema ise para kazanmaya mecbursunuz çünkü bir “film” yapmak, içine yüzlerce kişinin emeğini sokmak ve bolca teknoloji satın almak demek.Sanat filmlerinin seyircisi azdır ya da yoktur. Hap yapıp para kapmak için çekilmiş sulu zırtlak bir komedi filmi milyonlarca kişiye ulaşabilirken, ne kadar “muhteşem” olursa olsun, yalnız salonlara mahkumdur sanat filmleri…

2010 yılında Antalya Altın Portakal film festivalinde ödüllere boğulan, gösterimleri sırasında boş koltuk bulmanın mümkün olmadığı “Çoğunluk” filminin vizyona çıktığı vakit boş koltuklara gösterilmesi buna güzel bir örnektir. Çünkü “sıradan seyirci” için sinema sanat değil eğlencedir.

Biz biraz “dertli” bir toplum olduğumuzdan ve sinemacılarımız kederi, yalnızlığı yüceltmeyi çok sevdiğinden, “festival filmleri” içlerindeki eğlenceyi iyice sıktıktan sonra kuruttu. Bu yüzden ülke vizyonunda ilgi görmekten uzaklar.

Öteki Sinema © 2012 | 6 yorum | yazının devamı »

2012 yılı teması “sokak” olan ve Türkiye’nin senaryo kimliğini taşıyan tek film festivali olan SineMardin, 8-15 Haziran 2012 tarihleri arasında sinemaseverlerle buluşacak.

Temel amacı Mardin’in sinemayla alakalı altyapısının ulusal ve uluslararası ölçekte tanıtılması ve genç sinemaya destek vermek olan SineMardin, bu sene birçok ilke imza atacak. 2012 teması ʻsokakʼ olan SineMardin, birçok ünlü yönetmenin ödüllü̈ filmlerini Mardinli sinemaseverlerin beğenisine sunacak. ʻGezici Çocuk Filmleriʼ ile Mardin ve ilçelerini gezerken, atölye ve seminer programlarıyla dolu dolu bir sinema şöleni gerçekleştirecek.

8-15 Haziran tarihleri arasında gerçekleşecek olan 7.SineMardin Uluslararası Mardin Film Festivalinin en büyük özelliği ise ilk kez yarışmalı iki bölümü Mardin’li sinemaseverlerin beğenisine sunacak olması. Kısa ve Belgesel kategorilerinde yarışacak olan filmler yine Mardinli sinemaseverler tarafından oylanacak.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Öteki Sinema için yazan: Başak Bıçak

Lumière kardeşlerden bu yana sinema tarihine önemli katkıları bulunan Fransızlar, film sektöründeki liderliklerini 1930’lardan itibaren Hollywood’a kaptırınca, özellikle nouvelle vague gibi akımlarla bir çok ülkenin sinemasını da etkilediler ve her dönem bir alternatif olmayı başardılar.

1990’lar ile birlikte piyasaya yönelik filmlerinin sayısını arttıran Fransız sinemacılarının, gelmiş geçmiş en iyi hasılatı elde eden ikinci Fransız filmi unvanını kazanan Can Dostum, (ilki Bienvenue chez les Ch’tis) kesinlikle bu başarının hakkını veriyor. Yaşanmış bir olayı anlatan yapım, yamaç paraşütü yaptığı sırada yaşadığı kaza sonucunda boynundan aşağısı tutmayan zengin Philippe’in, bakıcı olarak Senegal kökenli Driss’i işe almasıyla gelişen olayları ve ikili arasındaki dostluğu konu alıyor.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Bu konularda kesin konuşmak zordur, ama eminim ki Charles Schulz 1950’lerde ilk Peanuts band karikatürünü çizerken, aklından dünya çizgiromanı ve popüler kültürünü etkileyecek en büyük eserlerden birini yaratacağı geçmiyordu.

Öteki Sinema için yazan: Yigilante Kocagöz

Türkiye’de “Snoopy” özelinde tanınan Peanuts, şüphesiz ki 50 yıl süren kesintisiz yayın ömründe dünyada yüzbinlerce insanın çocukluğuna izini bırakmayı başardı. Fanatiği olalım olmayalım; Linus’ın battaniyesine duyduğu sevgi, Lucy’nin baskın karakteri ve tabii Charlie Brown’un sonsuz melankolisi bir şekilde Snoopy/Peanuts yıllarımızdan aklımıza kazınmış öğeler, hikayelerdi. Kimimiz Lucy gibi piyanist bir gence gönlümüzü kaptırdık, kimimiz Linus gibi kış geceleri kendi “Büyük Balkabağı”mızın bize umut aşılamasını bekledik. Charles Schulz’un Peanuts’ı 9 Ocak 2000’de son günlük macerasını yaşadı. Schulz bundan bir ay sonra, 12 Şubat 2000’de yaşamını yitirdi. Geriye karikatür ve çizgiroman tarihinin en meşhur çocuklarını (ve köpeğini) anlatan, filmleriyle kitaplarıyla elli yıllık koca bir külliyat kaldı.

Peanuts’ın 45 dakikalık yeni çizgi filmi “Happiness is a warm blanket, Charlie Brown”ın haberi, dünya üzerindeki pek çok hayranını şüphesiz sevindirmişti. Ancak ortada gerçek fanatikleri tedirgin edici durumlar da syok değildi. Zira serinin yaratıcısı Schulz 2000’de, geçmiş çizgifilmlerin (ve Snoopy’nin sesinin) arkasındaki isim Bill Melendez ise 2008’de ölmüştü. Yeni Peanuts çizgifilminin “çağa ayak uydurmak” uğruna şekilden şekile sokulması olası ve ürkütücü bir ihtimaldi. Neyse ki “Happiness is a Warm Blanket”, Schulz’un mirasına sahip çıkmayı temel ilke edinmiş, tecrübeli bir ekibin elinden çıkmış. Bu kadar sıcak ve kaliteli bir Peanuts görmeyi beklemiyordum.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

İyi ki Doğdun Gio!

28 Nisan 2012′de Fantazya ve Bilimkurgu Sanatları Derneği’nin (FABİSAD) organizasyonuyla FABİSAD Kuruluş Partisi ve Giovanni Scognamillo Doğum Günü Partisi bir arada gerçekleşti.

Hala duymamış olanlar için FABİSAD, Türkiye’nin Fantastik, Bilimkurgu ve Korku üreticilerinin bir araya geldiği, türün ülkemizdeki gelişimini, sanatçıların korunmasını ve bilinirliklerinin yükselmesini, okur ve takipçi kitlesinin artırılmasını, daha nitelikli eserlerin ortaya çıkmasını ve hayal gücünün öneminin anlatılmasını amaçlayan bir dernektir.

Taksim Kemancı’da gerçekleşen parti, fantastik, bilimkurgu ve korku türlerine gönül veren ve aynı zamanda bu türlerde ürün veren birçok kişiyi bir araya getirdi.

Bu partide, sanatçı üyelerin romandan sinemaya, çizgiromandan akademik araştırmalara, fantastik, bilimkurgu ve korku türlerinde ortaya koydukları tüm eserleri topluca görmek de mümkün oldu. FABİSAD’ın bu türlerde yeni eserleri teşvik etmek amacıyla düzenleyeceği Giovanni Scognamillo (kısaca GİO) ödülleri hakkında ilk duyuru da yine bu partide yapıldı.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Yatak Hikayeleri’ 14 Mayıs Pazartesi, saat 19:00’dan itibaren yayında olacak.

‘Bir yatağın içinde geçebilecek çoğu şey, hayatın içinden her şey bu dizide’ sloganıyla start alacak olan dizi hafta içi her gün yayınlanacak.

Genel Koordinatörlüğünü Selçuk Akman’ın yaptığı ‘Yatak Hikayeleri’nde Şan Bingöl ve Gizem Esgin oynuyor. Dizinin senaryoları yine Selçuk Akman’a ait…

‘İnternet için daha önce bu tip dizi denemeleri yapıldı. Ancak Yatak Hikayeleri günlük yayınlanan ilk web dizisi olacak’ diyen Selçuk Akman ‘Yatak Hikayeleri’ni “komik, hınzır, iç gıcıklayıcı ve kıpır kıpır’ diye tanımlıyor.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »

Türkçe’ye, Fransızca “terreur” sözcüğünden geçmiş olan terör sözcüğü Latince kökenlidir. Latince sözcüğün anlamı “korkudan titreme” veya “titremeye sebep olma”…

Yani yaptığınız hareketlerle bilerek ya da umursamayarak başkalarını tehdit ettiğinizde bir terör ortamı yaratmış oluyorsunuz. Böyle düşününce anlıyoruz ki; “teröristlerle” sadece dağda karşılaşmıyoruz, günlük hayatımızda da sıklıkla karşımıza çıkıp günümüzü zehretmeye yemin etmiş bir sürü “terörist” var.

Benim hayatımı mahveden ise, salonun karanlık tarafına geçmiş olan SKK (Sinemada Kafa Karıştıranlar) örgütü… Bu örgüt ve yaptığı eylemler yüzünden basın gösterimleri dışında evimden çıkıp sinemaya gitmekten korkar oldum.

SKK üyeleri dört kola ayrılmış olarak sinema salonlarında terör estirirler ancak temelde bu dört kolunda hedefi aynıdır. Oraya tek bir amaçla gelirler. Niyetleri; film izlemek için gelmiş olan sıradan ama sinemasever vatandaşı bu eyleminden uzak tutmak ve kendi propagandasına tutsak etmektir. Eylemleri öldürme değilse de ruhsal yaralama konusunda çok başarılıdır.

Kalabalık şehirlerde, AVM sinemalarında sık sık eylem düzenleyen SKK üyeleri festivallere sızmayı başarsalar da BSS (Bağımsız Sinema Severler) sempatizanları tarafından kolayca etkisiz hale getirilirler. Şimdi SFM’ye bağlı bu dört hizibin üyelerini kısaca tanıyalım.

Öteki Sinema © 2012 | 3 yorum | yazının devamı »

Star TV Kült Filmler kuşağının bu hafta göstereceği film; Baytekin Fezada Çarpışanlar…

Baytekin / Flash Gordon Amerikan pop kültüründe derinizler bırakmış ünlü çizgi roman karakteri, bilimkurgu kahramanı “FalshGordon” ilk kez 1934′te Alex Raymond’un çizgileriyle yayınlandı

Flash Gordon, ülkemize Amerika’daki çıkışından çok fazla zaman geçmeden 1935′de “Çocuk Sesi” dergisinde “Baytekin” adıyla yayımlanmaya başladı. Kahramanların isimlerinin Türkçeleştirilmesi o dönemler Yaygın bir alışkanlıktı ve aynı şekilde Dale Arden’in adı Yıldız, Zarkov’un adı da Çetinel olmuştu.

“Uzay yolu”, “Supermen”, “Yıldız Savaşları” başta olmak üzere bilimkurgu sinemasının birçok yapıtına öncülük eden “Flash Gordon” 1938′den itibaren defalarca filme çekildi. 1980′de ingiliz yönetmen Mike Hodges’ın yaptığı film bunlar arasında en çok iz bırakan oldu. “Flash Gordon Space Soldiers” filminin bir kopyası, 1967′de Türk sinemasının üretken yönetmeni Şinasi Özkonuk tarafından “Baytekin Fezada Çarpışanlar” adıyla sinemaya aktarıldı. Baytekin rolünü HasanDemirtaş‘ın üstlendiği filmin orijinal müziği ’60′ların progresif anadolu rock grubu Koyun tarafından yapılmış olması ise filmle ilgili dikkat çeken bilgiler arasında.

Öteki Sinema © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »