Gaziantep’te katıldığımız festivalin ardından karayolu ile Kahramanmaraş ve Adıyaman üzerinden, bu yıl 6.sı düzenlenen İnönü Üniversitesi Kısa Film Festivali için Malatya’ya doğru yola koyulduk. Vardığımızda bizi İnönü Üniversitesi’nin öğrencilerinden Ünal E. Güzel ve Duygu Ermem karşıladı. İndiğimiz andan itibaren ilgi ve alakalarını hiç eksik etmeyen bu iki genç, Malatya’da çok keyifli vakit geçirmemizi sağladıkları gibi, birçok büyük organizasyondan çok daha iyi bir festival düzenlediler…

Geçtiğimiz yıl Teksin Begeç’in de içinde bulunduğu ekiple çok iyi bir Kısa Film organizasyonu düzenleyen İnönü Üniversitesi öğrencileri, bu yıl da Ünal E. Güzel ve arkadaşlarıyla harika bir organizasyona imza attılar. Bu noktada İnönü Üniversitesi Rektörlüğü’ne teşekkür etmek gerektiğini düşünüyorum çünkü öğrencilerine verdikleri destekle ülkede yapılan birçok festivalden çok daha iyi bir etkinlik düzenlemelerini sağlıyorlar. Festival boyunca öğrenciler sizinle öyle ilgileniyorlar ki, hiç aksaklık ya da sıkıntı olmadığı gibi her isteğinizi de karşılamaya çalışıyorlar. Ama her şeyden önemlisi de samimiyetleri… Murat Tolga Şen, üniversite etkinliklerinin büyük organizasyonlardan her zaman çok daha samimi ve keyifli olduğunu söylerdi; şimdi hak veriyorum. Katıldığım birkaç festivalden sonra ben de, üniversitelilerle geçirilen zamanların daha eğlenceli ve daha sıcak olduğunu düşünmeye başladım. Bu durumun en önemli sebebi ise kuşkusuz üniversite etkinliklerinde öğrencilerin yaptıkları işe gönül bağıyla bağlanmış olmaları. İşin içine her hangi bir ticari kaygı ya da maddi kazanç girmeyince etkinliğin ve etkinliği düzenleyenlerin samimi olması kaçınılmaz oluyor. Aksi taktirde sizi festivale çağırıp,  bir daha ne arayıp ne soruyorlar… Bu yüzden ben kendi adıma, İnönü Üniversitesi öğrencilerine ayrı ayrı teşekkür etmek istiyorum. Tam da olması gerektiği gibi yapıyorlar bu işi…

Öteki Sinema © 2013 | 0 yorum | yazının devamı »

İyisiyle kötüsüyle, irisiyle ufağıyla bir festivali daha nihayete erdirmiş bulunuyoruz. İzlemek için nefes nefese koşturduklarımızla, es geçtiğimiz için pişmanlık duyduklarımızla, hayal kırıklığı yaratanlarla, sürpriz yumurta misali kabına sığmayıp çatlayanlarla bir seyir güncesi daha şu veya bu şekilde ardımızda kaldı…

Festival bombardımanına tekabül eden bahar döneminin öne çıkan organizasyonlarından biri olan Eskişehir Film Festivali, her ne kadar öncülü olan festivallerde izleyici ile buluşan bir seçkiye sahip olsa da, önemli bir kısmı vizyon sürecindeki hara gürele arasında arada kalan yapımları şehrin sinemaseverleri ile buluşturmayı başardı.

Elbette ki Eskişehir Film Festivali’nin tek avantajı, vizyon şansı bulamamış olan uzun metraj filmleri, şehir izleyicisi ile buluşturmaktan ibaret değildi. Hemen hemen her gün iki farklı uzun metraj filmin oyuncu ve yönetmenleri ile yapılan, toplam on beş söyleşi gerçekleşti festival süresince. Bununla birlikte Türkiye ve dünya sinemasından birbirinden leziz kısa film seçkisi ve atölye çalışmaları da, festival çerçevesinde sinemaseverler ile buluşturuldu.

Şahsi tercihlerime dönecek olursam eğer… Malumunuz festivalin ilk yarısını, seyir takibi açısından pek de verimli geçirmediğimi yazıp çizmiştim. Yine de bu hantal başlangıcı, şık bir deparla dengelemeyi başardığım için, festivale gönül rahatlığı ile devam ettiğimi not düşmek isterim. Seyir haritamda işaretlediğim uzun metraj rotalarının üzerini birer birer çizmeyi başarırken, festivalin merak ettiğim filmlerinden biri olan Küf’ü izleyebilme şansım ise ne yazık ki başka bahara kaldı. Lafı daha fazla uzatmadan festival maratonumun ikinci kısmına parmağımızı daldıralım hep beraber:

Öteki Sinema © 2013 | 0 yorum | yazının devamı »

İlk önce bir şeyleri netleştirmek istiyorum: Vampirleri sevmem. Vampir hikayelerinden sıkılırım. Suçu sadece Twilight’a atmayalım, vampirli hikayelerin doğası bir yerde ucuz aşk hikayelerine bağlanmaya mahkum. En çok da vampir hikayesi yazmak için sırf çekici gözüksün alakasız mitlerin şuursuzca kullanan yazarlara sinir olurum (Vampir hikayesi yazacak genç yazarlara tavsiyem: Sakın hikayenizde “gümüş” kullanmayın. Gümüş kurtadamlar içindir). Buna rağmen Vertigo’nun 2010’da yayınlamaya başladığı genç seri American Vampire’a adeta vurulmuş vaziyetteyim. Gerek estetik, gerekse hikaye açısından bu kadar doyurucu ve sürükleyici bir vampir serisi gerçekten çok nadir raflarımızı ziyaret ediyor. Sonunda altı yüz yaşında hala ergenlikten kurtulamamış gecenin efendileri dışında birilerini tanımak gayet keyif verici.

Scott Snyder’ın yazıp Rafael Albuquerque’un çizdiği American Vampire, on dokuzuncu yüzyılın sonunda başlayıp yirminci yüzyılda devam eden uzun bir kovalamacalar dizisini bize sunuyor. Alıştığımızdan farklı olarak American Vampire’ın ilk sayıları birbirine paralel olarak iki hikaye anlatıyor. Kronolojik olarak bakarsak ilk hikayemiz geç western dönemini konu almakta. Skinner Sweet, tabancası hiç soğumayan gözüpek bir silahşör ve kanunkaçağıdır. Dedektif James Book tarafından yakalanan Skinner, Book’un elinden kaçmaya çalışırken Percy isimli Avrupa’dan gelen gizemli bir banker ve adamlarının saldırısına uğrar. Percy ve vampirlerinin saldırısının ardından hayatta kalan Skinner, hepimizin bildiği üzere kurallar gereği tüm hayatta kalanlar gibi vampire dönüşmek zorundadır. Kimsenin bilmediği şey ise kanbağının Avrupa’dan Amerikalılara geçtiğinde nasıl bir değişim göstereceğidir. Skinner, Avrupalı atalarına kıyasla çok daha güçlü bir vampire dönüşmüştür, daha da önemlisi gün ışığı ya da tahta kazık gibi alışıldık vampir öldürücüler Skinner üzerinde etki etmemektedir. Gücünün bilincindeki kanun kaçağı, kendisini hapsetmeye ve öldürmeye çalışan herkesten intikam almak için onlarca yıl sürecek bir yolculuğa çıkar. American Vampire’ın bu “doğuş” hikayesinin Stephen King tarafından kaleme alındığını söylemek, serinin kalitesi hakkında meraklılarına büyük ipuçları verecektir.

Öteki Sinema © 2013 | 0 yorum | yazının devamı »

“Koltuktan zıplatacak kadar korkunç sahneler ile ilgili şöyle bir durum var; ikinci (üçüncü, dördüncü ya da doksanıncı) kez izlediğinizde, asla ilk izlediğiniz seferki kadar etkili olamıyorlar. Bu listeyi oluşturuken şunlara dikkat ettim; a) tekrar tekrar izlediğimde hala beni etkileyen, b) ‘aaah! çok karanlık! orada bir kedi var! sıçradı!’ dan öte seviyede bir ustalık gösterisi sunan, c) ilk korkutmasının üzerinden zaman geçtikten sonra bile hala akılda kalan ve/veya d) ilk üç maddedeki özellikleri bir kombinasyon halinde sergileyebilen sahneleri seçmeye çalıştım.”

Öteki Sinema © 2013 | 3 yorum | yazının devamı »

Bir insan ömrünü ve yaşadıklarını anlatmak için mutlaka uzun planlar, sahneler mi kullanılmalıdır? Yoksa bir ayna bütün bu işler için yeterli olabilir mi? Her dönem sinemaya katkıları tartışılmaz olan Fransızların elinden çıkmış güzel bir kısa film deneyimi yaşamak isteyenlere tavsiye edilebilecek türden bir film Le Miroir.