Sinema salonlarında tuhaf şeyler oluyor. Bazı eleştirmen dostlar dikkat çekmişler; yıl 2025 ama 70'ler sinemasından örnekler gösterimde! Salonlar yeni filmlerle seyirci çekemeyince nostaljiden medet umuyor.
Türk sinemasının gişe sarmalında yine benzer bir noktaya gelmiş olması düşündürücü. 1970'lerde seks furyasının sonu, Yeşilçam'ı neredeyse batma noktasına getirmiş ve 1980'lerde uzun süre salonlar boş kalmıştı. Bugün de bitirim komedilerine dayalı tekdüze formül bir yere kadar gidebilir; izleyici doygunluk noktasına ulaştığında
Ayşe Barım’ın dizi dünyasındaki konumu yıllardır tartışılıyor. Kimi yapımcılar ve senaristler, Barım’ın arka planda yürüttüğü bağlantılarla dizilerin yayına alınmasından oyuncu seçimlerine kadar birçok alanda belirleyici olduğunu öne sürdü. Ben de bu konuda pek çok yazı yazdım. Bu iddialar önceki yıllarda ufak çaplı
Geçtiğimiz akşam, Can Evrenol son filmi Sayara’yı Kadıköy Sineması’nda gösterdi. “Kadıköy Sineması Sayara’yı gösterdi” demek isterdim ama böyle olmadığı için cümleyi bu şekilde kurdum. Sebebini ilerleyen satırlarda okuyacaksınız. Filmin sonunda da ekibini sahneye davet edip seyircilerle sohbet ettiler. Koca salonun tek bir
Sinemaseverlerin fark etmeye başladığı tatsız bir gerçek var: Dijital platformlardan kalıcı bir film arşivi oluşturmak mümkün değil! Netflix, Amazon Prime, Mubi... Hangisini seçerseniz seçin, hepsinde aynı sorun: Lisans anlaşmaları bittiğinde filmler uçup gidiyor.
Shaun Monson tarafından yazılan ve yönetilen Earthlings (2004) belgeselinin “eğlence” ismini taşıyan bu bölümü, kapitalizmin “mutluluk vaadi” peşinde koşan ve eğlenebilmek için hayvanların acısından çare uman insanların yol açtığı utanç verici uygulamaları gözler önüne seriyor.
Habil’le Kabil’e, kutsal kitaplara ve yaradılış efsanesine kadar giden iyi ve kötü arasındaki çatışma bazı görüşler için yaradılışa özgüdür. Tıpkı doğrunun ya da ahlakın öznel ve göreceli oluşu gibi sanat, edebiyat, din bilimleri, felsefe gibi alanlarda farklı farklı tanımlanan kötülük kavramı da
Afrika'daki o göletin hikayesi ne kadar tanıdık değil mi? Türk sinemasının hali de öyle. Gişe komedisi adı altında sunulan paçavralar, tıpkı kuruyan göletteki çamur gibi. Ülkemizdeki sinema sektörü de bu kuraklık içinde debeleniyor. Adı "gişe komedisi" olan filmler, komedinin yüz karası.
Furiosa; Cannes'daki gösteriminin ardından dakikalarca ayakta alkışlanan, gişenin tozunu attıracağı düşünülürken iki seksen yatan bu kadın kahraman hikayesi neden tutmadı, sorun karakterlerde mi yoksa seyircide mi?
Ah, sinema... Bir zamanlar haftalık bir ritüeldi, şimdi ise neredeyse unutulmuş bir alışkanlık. Çevremdeki insanlara "en son ne zaman sinemaya gittin?" diye sorduğumda, çoğu aylar öncesinde Dune 2'yi izlemek için sinemaya gittiklerini söylüyor.
Çıplak, sadece seyirciye bir sonraki bölümü izletmek gayesiyle yapılmış bir “içerik” değil, öncelikle sinema hissiyatının ön planda olduğu, bağımsız bir sinema filmidir benim için.
İnci Taneleri, her ne kadar incelikli bir anlatı dili kursa da popüler aşk hikayelerinin düştüğü klişelerden kendisini kurtaracak bir derinlikten yoksun anlatımı ile tatmin edici olmayan bir hikaye sunuyor.
Sansür bu ülkenin başının belası, başından beri hem de. Sansürlenecek, aklınıza gelen ne varsa, sansürlenmiş. Akla zarar sansür uygulamaları ile eser-içerik üretenlere işkence edilmiş.
Yaratıcı bir işiniz olsun olmasın, “yapay zeka benim işimi nasıl yapabilir ki” diye düşündüğünüz her şey, eğer yeterli kazanç getireceğine inanılırsa, ister dijital yollarla ister insanı yalnızca bir el-kola dönüştürerek yapılabilir.
Öteki Sinema'nın kurucusu Murat Tolga Şen, bu videoda Amazon Prime'ın Bihter'i ve Netflix'in İstanbul İçin Son Çağrı'sı özelinde platform işlerindeki sıkıntıları konuşuyor.
İşte bu dönemin zirvesinde “Bay Popo” vardı. Gazetelerin sinema sayfalarında kendisinden bu şekilde bahsedilirdi. Filmlerinde özellikle kadınların popolarına odaklandığı için kendisine böyle bir isim yakıştırılmıştı. Bayan Popo Sevtap Parman ile karıştırılmasın.
90’ların başı. Star 1 gelmiş! Her eve renkli televizyon girmiş. Video klipler, çizgi filmler, yarışma programları falan. Ben 10, kardeşim 6 yaşında. Herkeste var, bizde yok. Yasak. Ders çalışılacak.
Sinemaya dair ilk anım Pamukkale’de bir otelin televizyon odasından. Annem, babam ve bir avuç otel müşterisiyle birlikte 1957 yapımı meşhur Kwai Köprüsü’nü izliyormuşuz.