Konuyla ilgili yazılarımın-videolarımın altında ne zaman eski dizilerden laf açılsa biriniz Süper Baba diyor, öbürü İkinci Bahar, derken 7 Numara’nın müdavimleri yetişiyor. Dikkat ettim, kimse bana “Ne güzel yalıydı o” diye yazmıyor. Fiko’yu soruyorsunuz, Ali Haydar Usta’yı, Zeliha Yenge’yi… İyi yazılmış insanı seyirci unutmuyor. Bugün “müthiş senarist” diye el üstünde tutulan bazı isimlere bakkal listesi bile yazdırmam, o ayrı. Kanal meselesini geçen yazıda konuşmuştuk zaten. Madem seyirci hâlâ bu dizileri istiyor, düz bir mahalle dizisi çekin bakalım. Ulusal kanalda, akşam kuşağında. Hodri meydan!
Ben en çok Taşların Sırrı’nı özlüyorum mesela. 1992’de Star’da yayınlandı ve 13 bölüm sürdü. Tarık Akan’ın ilk TV dizisi, burada müze müdürü Kuray’dı, Ayşegül Aldinç de otel işletmecisi Tomris. Bir yanda tarihî eser kaçakçıları, öbür yanda bu ikisinin acele etmeden, ağır ağır gelişen aşkı. Hikâyeyi bir arkeolog yazmış. Hakkı Burçay Anger, müze müdürlüğü yaptığı yıllarda kendi başına ve meslektaşlarının başına gelenleri anlatmış. Çekimlere Ahlat’ta başlayıp Patara’da bitirmişler. Tarık Akan’ın o günlerde verdiği söyleşide küçücük bir ayrıntı var. Diziden sonra sokakta yürürken bir duvara yerleştirilmiş eski bir taş görse durup bakıyormuş.
Hani bizim diziciler “Sayemizde turist geliyor” diye hava atıyor ya, buyurun size memleket gezdirecek hikâye. Üstelik Kültür ve Turizm Bakanlığı bu şubatta şartları karşılayan dizilere Türkiye’de yayımlanan bölüm başına 100 bin dolara kadar destek verileceğini açıkladı. Patara’yı çekelim diyene kim itiraz eder? Gelgelelim Tarık Akan, dizide sit alanına inşaat yapmak isteyen sermayedarları da anlattıklarını söylüyor. Bugün Patara’yı havadan çekecek dronu beş dakikada buluruz, orası kolay ama Kuray Müdür ağzını açıp “Bu eserleri kim çalıyor, kim göz yumuyor?” diye sorduğunda hangi kanalın o sorunun peşinden gideceğini merak ediyorum.
Süper Baba’nın Çengelköy’ünde imza vermeyenler!
Süper Baba’nın Çengelköy’ünde de bir otel meselesi vardı, hatırlarsınız. Çocuklar için ayrılmış vakıf arazisine Ütopya adında bir otel ve alışveriş merkezi dikilmek isteniyordu. İpek’le Deniz, Nihat’ın kahvesine imza toplamaya geliyor. Kahvedekiler yan çizince İpek’in tepesi atıyor. Memleketin halinden yakınmaya herkesin dili var da iş sokağa çıkıp hakkını aramaya gelince dayağı hep başkası mı yiyecek? 2014’te o sahne yeniden dolaşıma girince MedyaRadar’da “Nihat’ın Kahvesi Örgüt Evi mi?” diye yazmışım. Aradan on iki yıl geçmiş.
Fiko’nun son aşkı Elif de az anarşist değildi hani. Bennu Yıldırımlar’ın oynadığı Elif’in ağabeyi Celal benim aklımda eski bir devrimci olarak kalmış. Selçuk Yöntem’in canlandırdığı Celal, Fiko’nun hapishane arkadaşı, küçük Zeytin’in de babasıydı. 127. bölümde firar etmiş, yurt dışına çıkmanın yolunu arıyor. Siz de ekran başında polisin elinden kurtulsun diye adamın tarafını tutuyorsunuz. Bunu size yaptıran da adı üstünde, bir aile dizisi!
İkinci Bahar’ı rakı sofrası sananlara!
Bir mahalle dizisi de rakip dükkânlardan çıkar. İkinci Bahar’da Ali Haydar’la Vakkas, Samatya’da karşılıklı dükkân işleten iki rakip kebapçıydı. Ali Haydar tutup eski patronunun tam karşısına ocak açmıştı. Rakı sofraları da aklımızda kalmış, eyvallah.
Gelgelelim bardakları toplamakla Sulhi Dölek’in yazdığı mahalleyi bugünkü kanallara uygun hale getiremezsiniz. Türkân Şoray’ın oynadığı Hanım, iki çocuğunu geçindirmek için o dükkânda işe giriyor. Kızı Gülsüm evlenmeden hamile kalınca da kızının arkasında duruyor. Biz Hanım’ı biraz da bunun için sevdik.
7 Numara ve Sıdıka: Kızlı erkekli aynı evde kalıyorlar!
7 Numara’yı bir de bugün TRT’ye götürdüğünüzü düşünün. Dört üniversiteli kız, Vahit’le Zeliha’nın iki katlı ahşap evinin üst katını kiralıyor. Aşağıya Vahit’in köyden gelen amcaoğulları yerleşiyor. Recep’le Armağan’ın ilk kavgalarından biri faturaların nasıl bölüşüleceği. Öğrenci evi dediğin biraz da budur zaten. Zeliha bir sabah kızlarla oğlanları aynı kahvaltı sofrasına oturtuyor. Devlet televizyonunda ailecek izlediğimiz bu hikâyeyi bir kenara koyun, sonra 2013’te “kızlı erkekli öğrenci evleri” meselesinin ta Başbakan’ın gündemine kadar çıktığını hatırlayın.
Mizah dergilerinden yetişenleri niye bu kadar önemsediğimi de Sıdıka anlatsın. Atilla Atalay’ın yazdığı, Hasibe Eren’in oynadığı kızı evden dışarı salmıyorlardı. Abisi Samim’in sokakta o kadar gezip de akıl edemediği şeyleri Sıdıka iki saksının arasından görüyordu. Atalay yıllar sonra, Latif Demirci’nin Sıdıka çizimlerine baktığında bile Hasibe’nin yüzünü gördüğünü anlatmış. Yazarla çizerin arasına girecek kadar iyi oynamış kadın! Kızını eve kapatan babayı bugün de yazarlar, o kolay. Ben kızın pencereye oturup babasının aklıyla dalga geçmesine kaç bölüm tahammül edeceklerini merak ediyorum.
Hatırla Sevgili’nin 58. bölümünde Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan idama götürülüyordu. Senarist Nilgün Öneş, Gezmiş’in son sözlerini eksiksiz yazdığını anlattı. 2008’de atv’de yayımlanan bölümde o sözlerin bir kısmı duyulmadı. Demek o gün de makas vardı. Yine de akşam televizyonu açtığınızda Deniz’i parkası ve postallarıyla uğurlayan bir diziye denk gelebiliyordunuz. Ağabeyi Bora Gezmiş o bölümü seyrettiğini, annesinin izleyemediğini söylemişti. Bir evde annenin bakmaya dayanamadığı o sahne, başka bir evde bir çocuğun babasına ilk kez “Deniz Gezmiş kim?” diye sormasına vesile oluyordu.
Sonra Behzat Ç. geldi. RTÜK’ün 6 Haziran 2012 tarihli kararını açın bakın. Harun’la Cevdet’in evde içtiği sahne 50 saniye, Behzat’ınki 26 saniye, Savcı Esra’nınki 23 saniye diye kayda geçmiş. Cinayet Büro adam kovalarken birileri de kronometreyle Cinayet Büro’yu kovalıyormuş! Behzat’ın yıllar sonra dijitalde yeni maceralara çıkmasına sevindim, ona lafım yok. Benim özlediğim, akşam kumandadan Star’a basan herkesin o huysuz herife rastlayabildiği televizyon.
Bizimkiler’in Cemil’inin başına ne geleceğini tahmin etmeye bile gerek kalmadı. Haber Hürriyeti bu ağustosta dizinin televizyon tekrarlarında bazı içki görüntülerinin buğulandığını, kimi kelimelerin biplendiğini yazdı. Umur Bugay’ın yıllar önce yazdığı sahneyi sonradan düzeltiyorlar anlayacağınız. Yeni senaristin işi daha kolay. 2018’de DW Türkçe’ye konuşan bir senarist, kederli bir sahne yazarken daha kanaldan kimse bir şey söylemeden karakterin rakısını suya çevirdiğini anlatıyordu. İnsan bunu yapa yapa bir gün yazdığı adamın o akşam sahiden su içmek istediğine de inanır.
Otel odasına kamera girer, mahalle dizisine İpek giremez
Binbir türlü rezilliğin yaşandığı onca dizi nasıl oluyor da aynı yobazın kaleminden çıkmış gibi duruyor, anlıyor musunuz şimdi? Bir adamın karısını aldattığı otel odasına kamerayı sokmakta sıkıntı yok. Yanındaki de baldızıysa iki sezon garanti! Ben otele takıldım hâlâ. Bugün Çengelköy’e kamerayı kursanız o otelin sahibi kim, oğlu kiminle yatıyor, gelini kimin çocuğunu taşıyor, hazirana kadar hepsini öğreniriz. Bugünün mahalle dizisine bir tek İpek girmez. Girerse ne soracağı belli çünkü.
Yahu, o arsa çocukların değil miydi?